Elimination of Sammatipaatti in Theravda Buddhism

Authors

  • พระมหาสุทธสิทธิ์ สุทฺธจิตฺโต Chiang Mai University

Keywords:

Elimination, Sammatipaatti, Theravda Buddhism

Abstract

The principles of Sammatipaññatti or convention and designation in Theravāda Buddhism are concerned with conventional truth and absolute truth.  The causes which lead to delusion in Sammatipaññatti are mental defilements  : ignorance, craving, wrong view, and the interaction between these three defilements. In addition, the results of delusion in Sammatipaññatti  can be found in two levels: firstly, levels of unnoble planes of existence ( Lokiya), and secondly,  levels of noble planes of existence (Lokuttara). The result at levels of unnoble planes of existence are wrong views from the truth called “Four Distortions” (Four Vipallāsas) and include : regarding what is impermanent is permanent (Niccavipallāsa) regarding what is painful as pleasant (Sukhavipallāsa) regarding what is foul as beautiful (Subhavipallāsa), and-regarding what is non-self as a self (Attavipallāsa).   The result at levels of noble planes of existence are unable to move the state of mind in dhamma or are able to move the state of mind in dhamma but yet slowly.

                     The method of elimination of Sammatipaññatti in Theravāda  Buddhism is used to eliminate  ignorance, craving and wrong view. This is to create and to develop wisdom by hearing the teachings from others (Paratoghosa) and thinking deeply and systematically (Yonisomanasikāra) about the four foundations of mindfulness

                          Other ways to eliminate Sammatipaññatti are knowing, understanding, accepting, using, resolving and letting go of Sammatipaññatti with principles in Theravāda Buddhism truly and suitably. The effect of eliminating Sammatipaññatti is (1) to understand conventional truth and absolute truth wholly and completely (2) to have a purified body, speech and mind leading to purity in the level of  unnoble planes of existence or the level of noble planes of existence.

References

คณะกรรมการแผนกวิชาการแห่งกองการวิปัสสนาธุระ (ผู้แปลและเรียบเรียง). (2512).
อภิธัมมัตถสังคหะ ปริจเฉทที่ 1-9. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ม.ป.พ..
คณะศิษย์พระกรรมฐาน. (2540). ปฏิปัตติปุจฉาวิสัชนา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : เรือนแก้ว
การพิมพ์.
จันทรัชนันท์ สิงหทัต. (2537). ศึกษาเปรียบเทียบทรรศนะเรื่องนิพพานในวิสุทธิมรรคและ
ลังกาวตารสูตร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาสันสกฤต
ภาควิชาภาษาตะวันออก มหาวิทยาลัยศิลปากร. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จำลอง ดิษยวณิช. (2549). วิปัสสนากรรมฐานและเชาวน์อารมณ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. เชียงใหม่ : หจก.
เชียงใหม่โรงพิมพ์แสงศิลป์.
ชาญณรงค์ บุญหนุน. (2540). ทฤษฎีความจริงในพุทธปรัชญาเถรวาท. วิทยานิพนธ์ปริญญา
อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญา .บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญมี เมธางกูร และ วรรณสิทธิ์ ไวทยะเสวี. (2530). คู่มือการศึกษาพระอภิธัมมัตถสังคห
ปริจเฉทที่ 1. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : ดวงดีการพิมพ์.
บุญมี เมธางกูร. (2545). คู่มือการศึกษาพระอภิธัมมัตถสังคหปริจเฉทที่ 1-9. พิมพ์ครั้งที่ 1.
กรุงเทพฯ : เลี่ยงเชียง.
พระเทพมุนี (วิลาศ ญาณวโร). (2526). โพธิธรรมทีปนี. กรุงเทพฯ : มิตรสยาม.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2531). พุทธธรรม. (ฉบับขยายความ). พิมพ์ครั้งที่ 4.
กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2532). การศึกษาที่สากลบนรากฐานแห่งภูมิปัญญาไทย.
กรุงเทพฯ : อัมรินทร์ พริ้นติ้ง.
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม.
พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพฯ : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมวิสุทธิมงคล. (2546). หยดน้ำบนใบบัวคติธรรมและชีวประวัติของหลวงตามหาบัว
ญาณสัมปันโน. กรุงเทพฯ : ศิลป์สยามบรรจุภัณฑ์และการพิมพ์ จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2550). วิธีคิดตามหลักพุทธธรรม. กรุงเทพฯ : สถาบัน
บันลือธรรม.
พระพุทธโฆสะ. สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร) (ผู้แปลและเรียบเรียง). (2548).
คัมภีร์วิสุทธิมรรค. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : ประยูรวงศ์พริ้นท์ติ้ง จำกัด.
พระมหากัจจายนเถระ. พระคันธสาราภิวงศ์ (ผู้แปล). (2550). เนตติปกรณ์. กรุงเทพฯ :
หจก. ไทยรายวันการพิมพ์.
พระมหากัจจายนเถระ. สมพร ศรีวราทิตย์ (ผู้แปล). (2545). เนตติปกรณ์. กรุงเทพฯ :
มูลนิธิศึกษาและเผยแพร่พระพุทธศาสนา.
พระมหาฉลวย สิงห์แจ่ม. (2546). การศึกษาวิเคราะห์เรื่องอวิชชาในพระพุทธศาสนาเถรวาท.วิทยานิพนธ์
ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัญฑิต สาขาวิชาปรัชญา . เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระมหาอำนวย อานนฺโท (จันทร์เปล่ง). (2542). การศึกษาเรื่องการบรรลุธรรม
ในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญา .
บัณฑิตวิทยาลัย : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระญาณสิทธาจารย์ (หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร). (2556). พระธรรมเทศนา 5 พระญาณสิทธาจารย์
(หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร). พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : วิสต้า อินเตอร์ปริ้นท์ จำกัด.
พระราชวรมุนี (ป.อ. ปยุตฺโต). (2530). ปรัชญาการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ :
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชวุฒาจารย์ (หลวงปู่ดูลย์ อตุโล). (2552). หลวงปู่ฝากไว้. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ :
พี.เอ.ลีฟวิ่ง จำกัด.
พระวิชัย โพธิ์นอก. (2550). อวิชชาในพระสุตตันตปิฎกที่มีผลต่อปัญหาและแนวทางการแก้ไขปัญหาใน
สังคมไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยศึกษา . บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
พระสัทธัมมโชติกะ ธัมมาจริยะ. (2538). ปรมัตถโชติกปฏิจจสมุปบาททีปนี. กรุงเทพฯ :
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระโสภณมหาเถระ (มหาสีสยาดอ) . พระคันธสาราภิวงศ์ (ผู้แปล). (2551). มหาสติปัฏฐานสูตร
ทางสู่พระนิพพาน. พิมพ์ครั้งที่ 3. นครปฐม : หจก. ซีเอไอ เซนต์เตอร์ จำกัด.
พระโสภณมหาเถระ (มหาสีสยาดอ) . พระคันธสาราภิวงศ์ (ผู้แปล). (2550).
วิปัสสนานัย เล่ม 1-2. พิมพ์ครั้งที่ 1. นครปฐม : หจก. ซีเอไอ เซนต์เตอร์ จำกัด.
พระอนุรุทธเถระ. พระญาณธชะ. พระคันธสาราภิวงศ์ (ผู้แปล). (2546). อภิธัมมัตถสังคหะและ
ปรมัตถทีปนี. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : หจก. ไทยรายวันการพิมพ์.
พระอนุรุทธเถระ. พระสุมังคลสามี. มหามกุฏราชวิทยาลัย (แปล). (2539). อภิธัมมัตถสังคหบาลีและ
อภิธัมมัตถสังคหวิภาวินีฎีกา. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต. (2513). มุตโตทัย. กรุงเทพฯ : สุทธิสารการพิมพ์.
ภัชรบถ ฤทธิ์เต็ม. (2550). วิเคราะห์คำสอนที่ใช้เพิกถอนมิจฉาทิฏฐิก่อนการบรรลุธรรมของพุทธ
สาวก. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา .
บัณฑิตวิทยาลัย : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วัชระ งามจิตรเจริญ. (2544). นิพพานในพุทธปรัชญาเถรวาท : อัตตาหรืออนัตตา. วิทยานิพนธ์
ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญา . บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
สยาม ราชวัตร. (2553). วิธีการอ้างเหตุผลเพื่อยืนยันความมีอยู่ของโลกหน้าในพระพุทธศาสนาเถร
วาท. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา .
บัณฑิตวิทยาลัย : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช ฯ (เจริญ สุวัฑฒนมหาเถระ). (2553).
สัมมาทิฏฐิตามพระเถราธิบายของท่านพระสารีบุตรเถระ. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ :
มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุจินต์ บริหารวนเขตต์. (2536). ปรมัตถธรรมสังเขป จิตตสังเขป และภาคผนวก. กรุงเทพฯ :
หจก. โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.
หลวงพ่อธี วิจิตฺตธมฺโม. (2553). ทางเดินสู่พระนิพพาน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : ทีคิวพี.
อภิธรรมโชติกะวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. นายวิศิษฐ์ ชัยสุวรรณ (ผู้เรียบ
เรียง). (2550). คู่มือการศึกษาพระอภิธรรมทางไปรษณีย์ เรื่อง สาระน่ารู้เกี่ยวกับพระ
อภิธรรม. กรุงเทพฯ : มูลนิธิเผยแผ่พระสัทธรรม.
อัษฏางค์ สุวรรณมิสสระ. (2551). ศึกษาไตรลักษณ์ในการปฏิบัติวิปัสสนาตามหลักสติปัฏฐาน 4
เฉพาะกรณี การปฏิบัติวิปัสสนาภาวนา 7 เดือน. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตร
มหาบัณฑิต สาขาวิชาวิปัสสนาภาวนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

Downloads

Published

2018-09-29

How to Cite

สุทฺธจิตฺโต พ. (2018). Elimination of Sammatipaatti in Theravda Buddhism. PANIDHANA JOURNAL, 11(1), 80–103. retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/panidhana/article/view/148187