การวิเคราะห์และเปรียบเทียบสมรรถนะบุคลากรนิติบุคคล จากประสบการณ์ของผู้อยู่อาศัยในคอนโดมิเนียม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ระดับสมรรถนะบุคลากรนิติบุคคลจากประสบการณ์ของผู้อยู่อาศัยในคอนโดมิเนียมและเพื่อเปรียบเทียบการรับรู้สมรรถนะบุคลากรนิติบุคคลระหว่างกลุ่มเจ้าของร่วม และผู้อยู่อาศัย/ผู้เช่าระยะยาว (ที่มีสัญญาเช่าตั้งแต่ 3 ปีขึ้นไป) โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากผู้อยู่อาศัยในคอนโดมิเนียมในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 398 คน แบบสอบถามใช้มาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (Independent Samples t-test)
ผลการวิจัยพบว่า บุคลากรนิติบุคคลทั้ง 3 กลุ่มมีสมรรถนะในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยมีจุดเด่น และจุดที่ควรพัฒนา ดังนี้ 1) ผู้จัดการอาคาร โดดเด่นด้านการสื่อสารผ่านช่องทางดิจิทัลและแอปพลิเคชัน (M = 3.98) แต่ควรพัฒนาทักษะการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างผู้อยู่อาศัย (M = 3.63) 2) ทีมธุรการ และบริการส่วนหน้า โดดเด่นด้านความแม่นยำในการจัดทำเอกสารการเงิน (M = 4.04) แต่ควรพัฒนาการตอบสนองผ่านช่องทางออนไลน์และความรู้ด้านกฎระเบียบอาคาร (M = 3.71) และ 3) ทีมวิศวกรรม โดดเด่นด้านความสุภาพและเต็มใจช่วยเหลือ (M = 3.91) แต่มีข้อจำกัดด้านความเข้าใจระบบเทคโนโลยีสมัยใหม่ (M = 3.65) นอกจากนี้ ผลการทดสอบสมมติฐานพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในการรับรู้สมรรถนะของทีมธุรการและบริการส่วนหน้า โดยกลุ่มเจ้าของร่วมมีการรับรู้ด้านความสุภาพและความกระตือรือร้นสูงกว่า กลุ่มผู้อยู่อาศัย/ผู้เช่าระยะยาวที่ระดับ 0.05 (p = .028)
ข้อเสนอแนะจากการวิจัยระบุว่า นิติบุคคลควรจัดอบรมหลักสูตรการระงับข้อพิพาทและจิตวิทยาการ สื่อสารให้แก่ผู้จัดการอาคาร พร้อมทั้งเพิ่มพูนทักษะทางเทคนิคด้านระบบอาคารอัจฉริยะ (PropTech) ให้แก่ทีมวิศวกรรม ตลอดจนควรกำหนดมาตรฐานการปฏิบัติงานที่มุ่งเน้นความเท่าเทียมในการส่งมอบบริการ (Service Equity) โดยปราศจากอคติทางสถานะกรรมสิทธิ์ เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมการอยู่อาศัยที่ยั่งยืนต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
“ข้าพเจ้าและผู้เขียนร่วม (ถ้ามี) ขอรับรองว่า บทความที่เสนอมานี้ยังไม่เคยได้รับการตีพิมพ์และไม่ได้อยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสารหรือแหล่งเผยแพร่อื่นใด ข้าพเจ้าและผู้เขียนร่วมยอมรับหลักเกณฑ์การพิจารณาต้นฉบับ ทั้งยินยอมให้กองบรรณาธิการมีสิทธิ์พิจารณาและตรวจแก้ต้นฉบับได้ตามที่เห็นสมควร พร้อมนี้ขอมอบลิขสิทธิ์บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ให้แก่สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์หากมีการฟ้องร้องเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์เกี่ยวกับภาพ กราฟ ข้อความส่วนใดส่วนหนึ่งและ/หรือข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความข้าพเจ้าและผู้เขียนร่วมยินยอมรับผิดชอบแต่เพียงฝ่ายเดียว”
เอกสารอ้างอิง
Adams, J. S. (1965). Inequity in social exchange. In L. Berkowitz (Ed.), Advances in experimental social psychology (pp. 267-299). Academic Press.
Atkin, B., & Brooks, A. (2021). Total facility management (5th ed.). Wiley-Blackwell. Best, J. W. (1977). Research in education (3rd ed.). Prentice-Hall.
Blandy, S., Dupuis, A., & Dixon, J. (2010). Multi-owned housing: Law, policy and practice. Ashgate Publishing.
Boottree, P., Thamchalai, A., Payomrat, K., & Chatchaiyadej, R. (2024). The competencies of condominium juristic person executives in the digital are. Journal of Liberal Arts and Service Industry, 7(2), 67-79. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/JLASI/article/view/277069/178402 [in Thai]
Boyatzis, R. E. (1982). The competent manager: A model for effective performance. John Wiley & Sons.
Bunnag, S. (2010). Ethics of condominium juristic person manager [Master’s thesis]. Thammasat University. https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:122792 [in Thai]
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Cronin, J. J., & Taylor, S. A. (1992). Measuring service quality: A reexamination and extension. Journal of Marketing, 56(3), 55-68. https://doi.org/10.1177/002224299205600304
Easthope, H., & Randolph, B. (2009). Governing the compact city: The challenges of apartment living in Sydney, Australia. Housing Studies, 24(2), 243-259. https://doi.org/10.1080/02673030802705433
Field, A. (2009). Discovering statistics using SPSS (3rd ed.). SAGE Publications.
Guilding, C., Warnken, J., Ardill, A., & Fredline, L. (2005). An agency theory perspective on the owner/manager relationship in tourism-based condominiums. Tourism Management, 26(3), 409-420. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2003.11.021
Jensen, P. A., & van der Voordt, T. (2016). Facilities management and corporate real estate management as value drivers: How to manage and measure adding value. Routledge.
Khamdee, K., & Somboonpol, U. (2024). Development of the guidelines participate management to reduce conflicts of residential communities. Journal of Educational Innovation and Research, 8(2), 739-752. https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14456/jeir.2024.46 [in Thai]
Khunjong, C. (2017). Competency development for manager level in real estate and facility management. Panyapiwat Journal, 9(Special Issue), 131-142. https://so05.tci-thaijo.org/ index.php/pimjournal/article/view/94375 [in Thai]
Lemon, K. N., & Verhoef, P. C. (2016). Understanding customer experience throughout the customer journey. Journal of Marketing, 80(6), 69-96. https://doi.org/10.1509/jm.15.0420
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for “intelligence”. American Psychologist, 28(1), 1-14.
Mithong, K. (2024). A survey reveals that amid the economic slowdown, 76% of Thais opt to rent condominiums, followed by detached houses and townhouses. Khaosod. https://www.khaosod.co.th/sentangsedtee/featured/article_298621 [in Thai]
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
Olorunniwo, F., Hsu, M. K., & Udo, G. J. (2006). Service quality, customer satisfaction, and behavioral intentions in the service factory. Journal of Services Marketing, 20(1), 59-72. https://doi.org/10.1108/08876040610646581
Pakdil, F., & Aydın, Ö. (2007). Expectations and perceptions in airline services: An analysis using weighted SERVQUAL scores. Journal of Air Transport Management, 13(4), 229-237. https://doi.org/10.1016/j.jairtraman.2007.04.001
Parasuraman, A., Berry, L. L., & Zeithaml, V. A. (1991). Refinement and reassessment of the SERVQUAL scale. Journal of Retailing, 67(4), 420-450.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1985). A conceptual model of service quality and its implications for future research. Journal of Marketing, 49(4), 41-50. https://doi.org/10.1177/002224298504900403
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1988). SERVQUAL: A multiple-item scale for measuring consumer perceptions of service quality. Journal of Retailing, 64(1), 12-40.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift Voor Onderwijs Research, 2, 49-60.
Rucksapoldej, P., Wisuttipaet, S., Boonyasopon, T., & Boonyasopon, T. (2025). A competency development model of building managers in large commercial office building management service business in the digital era. Princess of Naradhiwas University Journal of Humanities and Social Sciences, 12(2), 251-274. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pnuhuso/article/view/281203/187021 [in Thai]
Slåtten, T., & Mehmetoglu, M. (2011). Antecedents and effects of engaged frontline employees: A study from the hospitality industry. Managing Service Quality: An International Journal, 21(1), 88-107. https://doi.org/10.1108/09604521111100261
Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Models for superior performance. John Wiley & Sons.
Tax, S. S., Brown, S. W., & Chandrashekaran, M. (1998). Customer evaluations of service complaint experiences: Implications for relationship marketing. Journal of Marketing, 62(2), 60-76. https://doi.org/10.1177/002224299806200205
Ullah, F., Sepasgozar, S. M. E., & Wang, C. (2018). A systematic review of smart real estate technology: Drivers of, and barriers to, the use of digital disruptive technologies and online platforms. Sustainability, 10(9), 3142. https://doi.org/10.3390/su10093142
