การวิเคราะห์ห่วงโซ่คุณค่าของสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ระดับ 5 ดาว ประเภทอาหารในจังหวัดนครศรีธรรมราช

Main Article Content

เจษฎา นกน้อย
สัญชัย ลั้งแท้กุล

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์ห่วงโซ่คุณค่าของสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ระดับ 5 ดาว ประเภทอาหารในจังหวัดนครศรีธรรมราช และ 2) พัฒนาแนวทางในการดำเนินธุรกิจของผู้ประกอบการสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ในจังหวัดนครศรีธรรมราชโดยเก็บข้อมูลจากประธานกลุ่มวิสาหกิจชุมชนประเภทอาหารในจังหวัดนครศรีธรรมราชที่สินค้าได้รับการคัดสรรเป็นสุดยอดหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ระดับ 5 ดาว ระดับประเทศปี 2553 ด้วยการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกการวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ผู้ประกอบการควรดำเนินการดังต่อไปนี้ 1) ควรขนส่งวัตถุดิบด้วยตัวเอง   2) ควรมีสถานที่เก็บรักษาวัตถุดิบที่ได้มาตรฐาน 3) ควรหาแนวทางแก้ปัญหาการผลิตสินค้าเกษตร 4) ควรวางแผนการผลิตอย่างรัดกุม 5) ควรคิดค้นและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ 6) ควรหาผู้ขายปัจจัยการผลิตหลายๆ ราย 7) ควรฝึกอบรมเทคโนโลยีใหม่แก่พนักงาน 8) ควรนำหลักการจัดการความรู้มาใช้ 9) ควรเพิ่มช่องทางการจัดจำหน่าย และ 10) ควรให้ความสำคัญกับการบริการลูกค้า

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นกน้อย เ., & ลั้งแท้กุล ส. (2015). การวิเคราะห์ห่วงโซ่คุณค่าของสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ระดับ 5 ดาว ประเภทอาหารในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 7(1), 54–66. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pimjournal/article/view/33999
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมการพัฒนาชุมชน. (2546). โครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์. สืบค้นเมื่อ 1 กรกฎาคม 2555, จาก http://www.thaitambon.com

จิตต์ใส แก้วบุญเรือง. (2546). การดำเนินงานโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ที่ประสบความสำเร็จในจังหวัดลำปาง.การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ. (2542). ธุรกิจชุมชน: เส้นทางที่เป็นไปได้. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว).

เดชรัต สุขกำเนิด. (2542). วิสาหกิจชุมชน. สืบค้นเมื่อ 5 กรกฎาคม 2555, จาก http://www.doac.go.th

ทิพย์วิมล อุ่นป้อง. (2550). วิเคราะห์ศักยภาพของกลุ่มผู้ผลิตผลิตภัณฑ์ผ้าทอบางกลุ่มภายใต้โครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ในจังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.ธนาวิทย์ บัวฝ้าย. (ม.ป.ป.). ธุรกิจชุมชน: แนวทางในการพัฒนาชนบท. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2555, จาก http://www.hu.ac.th/academic/article/Mk/Business%20 community.html

บุษกร นุเกตุ. (2548). การดำเนินงานของกลุ่มผู้ผลิตสินค้าที่ได้รับการคัดสรรสุดยอดหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ 5 ดาว ระดับจังหวัด ของจังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ปาริชาติ วลัยเสถียร. (2540). รายงานการสำรวจสถานะความรู้เกี่ยวกับธุรกิจชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) (เอกสารอัดสำเนา).

พัลลภา สินธุวารินทร์. (2545). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดย่อมประเภทอุตสาหกรรมสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มในจังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

ไพฑูรย์ ภิระบัน. (2550). ปัจจัยความสำเร็จของสินค้าประเภทผ้าและเครื่องแต่งกายโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ในจังหวัดพะเยา. การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ภิตินันท์ อินมูล. (2554). การวิเคราะห์ศักยภาพการดำเนินงานของกลุ่มผู้ผลิตผ้าทอมือภายใต้โครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ในจังหวัดอุตรดิตถ์. การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

มงคล ด่านธานินทร์. (2541). เศรษฐกิจชุมชน: พึ่งตนเองเชิงระบบ หลักการและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

รังสรรค์ ปกติปัญญา. (2542). ธุรกิจชุมชน: รากฐานการพัฒนาประเทศ. กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.

รัชชา แดนโพธิ์. (2549). การจัดการปัจจัยการผลิตของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนสำหรับสินค้าประเภทของใช้และของประดับตกแต่ง ในโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์จังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาเศรษฐศาสตร-มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วสันต์ เสือขำ. (2547). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จของสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการคัดเลือกระดับ 5 ดาว ในระดับภูมิภาค: กรณีศึกษาสินค้าประเภทอาหารในจังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.วาสนา เพิ่มพูน. (ม.ป.ป.). กระบวนการเรียนรู้ตามอัธยาศัยกับการพัฒนาธุรกิจชุมชนให้เข้มแข็ง. สืบค้นเมื่อ 5 กรกฎาคม 2555, จาก http://edu.swu.ac.th/ae/websnong/web01/web451%5Cwisdom2.htm

ศิวรัตน์ กุศล. (2548). ศักยภาพของวิสาหกิจท้องถิ่นในหมู่บ้านถวายในการเข้าสู่โครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์.การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อัญชลี พูนชัย. (2547). ปัจจัยแห่งความสำเร็จของสินค้าที่ได้รับการคัดสรรเป็นสุดยอดหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ 5 ดาว ในระดับภาค กรณีศึกษาสินค้าประเภทผ้าและเครื่องแต่งกาย ในจังหวัดนครราชสีมา. การค้นคว้าแบบอิสระ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Noknoi, C., Boripunt, W. & Lungtae, S. (2012). Key success factors for obtaining a One Tambon One Product food five-star rating in Phatthalung and Songkhla provinces. European Journal of Economics, Finance and Administrative Sciences, 48(May), 96-103.

Lungtae, S. & Noknoi, C. (2012). Logistics and supply chain management of One Tambon One Product in Songkhla province: a case study of KohYo hand-woven fabric. European Journal of Social Sciences, 29(4), 561-568.

Translated Thai References

Aunpong, T. (2007). Potential analysis of the textile products manufacturer in the One Tambon One Product project in Chiang Mai province. Independent Study, Chiang Mai University. [in Thai]

Boufai, T. (n.d.). Community enterprise: An approach to rural development. Retrieved July 8, 2012, from http://www.hu.ac.th/academic/article/Mk/Business%20community.html [in Thai]

Community Development Department. (2003). One Tambon One Product Project. Retrieved July 1, 2012, from http://www.thaitambon.com [in Thai]

Danpho, R. (2006). The inputs management for the use and decorations community enterprise in One Tambon One Product project in Chiang Mai province. Independent Study, Chiang Mai University, Chiang Mai. [in Thai]

Danthanin, M. (1998). Economic community: a system of self-reliance, principles and practices.Bangkok: Se-education. [in Thai]

Inmun, P. (2011). The potential analysis of the performance of a group of hand-woven fabric in the One Tambon One Product in Uttaradit province. Independent Study, Chiang Mai University, Chiang Mai. [in Thai]

Kaewbunreung, J. (2003). The successful One Tambon One Product in Lampang province. Independent Study, Chiang Mai University. [in Thai]

Kuson, S. (2005). The potential of local enterprises in Thawai village for entering the One Tambon One Product project. Independent Study, Chiang Mai University, Chiang Mai. [in Thai]

Nukate, B. (2005). The operation of the manufacturer who has been selected the top provincial 5-star OTOP of Chiang Mai province. Independent Study, Chiang Mai University. [in Thai]

Permpun, W. (n.d.). Learning process as hospitable to the development of a strong business community. Retrieved July 25, 2012, from http://edu.swu.ac.th/ae/websnong/web01/web451%5C wisdom2.htm [in Thai]

Petprasert, N. (1999). Business community: the possible path. Bangkok: Office of Research Fund. [in Thai]Piraban, P. (2007). Key success factors of fabrics and apparel OTOP in Phayao province. Independent Study, Chiang Mai University. Chiang Mai. [in Thai]

Pitipanya, R. (1999). Business community: Foundation for country development. Bangkok. [in Thai]

Punchai, A. (2004). Key success factor of the regional 5 star OTOP: the case study of fabrics and apparel in Nakhonratchasima province. Independent Study, Chiang Mai University, Chiang Mai. [in Thai]

Sinthuwarin, P. (2002). Key success factors of fabrics and apparel OTOP in Chiang Mai province.Thesis, Maejo University, Chiang Mai. [in Thai]

Suekam, W. (2004). Factors affecting the success of 5-star regional OTOP products: a case study of food products in Chiang Mai province. Independent Study, Chiang Mai University, Chiang Mai. [in Thai]

Sukkamnerd, D. (1999). Community enterprise. Retrieved July 5, 2012, from http://www.doac.go.th [in Thai]

Walaisatian, P. (1997). Report of the knowledge about community business. Bangkok: Thailand Research Fund (TRF). [in Thai]