ภูมินิเวศวัฒนธรรม: การออกแบบสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน ตำบลพรุใน อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา
DOI:
https://doi.org/10.14456/lruj.2026.24คำสำคัญ:
ภูมินิเวศวัฒนธรรม, สื่อมัลติมีเดีย, การท่องเที่ยวชุมชนบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) รวบรวม ศึกษา และวิเคราะห์ข้อมูลทรัพยากรภูมินิเวศวัฒนธรรมภายใต้บริบท การท่องเที่ยวชุมชนในพื้นที่ตำบลพรุใน อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา 2) กำหนดเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนที่สอดคล้องกับทรัพยากรภูมินิเวศวัฒนธรรมในพื้นที่ตำบลพรุใน 3) ออกแบบและผลิตสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน และ 4) ประเมินประสิทธิภาพของสื่อมัลติมีเดีย ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน โดยบูรณาการการวิจัยเชิงคุณภาพและ เชิงปริมาณ คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพแบบเจาะจง 37 คน ได้แก่ ปราชญ์ชุมชน ผู้นำชุมชน ตัวแทนกลุ่มท่องเที่ยวชุมชน ผู้บริหารและบุคลากรด้านการท่องเที่ยวเทศบาลตำบลพรุใน ผู้ประกอบการการท่องเที่ยวหรือมัคคุเทศก์ชุมชน และผู้เชี่ยวชาญการผลิตสื่อ ประเมินเครื่องมือวิจัยผ่านผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสังเกต การสัมภาษณ์เชิงลึก และการประชุมกลุ่มย่อย ส่วนการประเมินประสิทธิภาพสื่อมัลติมีเดีย ใช้กลุ่มตัวอย่างผู้ชม 420 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ทรัพยากรภูมินิเวศวัฒนธรรมของตำบลพรุในมีความหลากหลายทั้งด้านชาติพันธุ์ วัฒนธรรม และทรัพยากรธรรมชาติ โดยสะท้อนผ่านอัตลักษณ์ชุมชน ภูมิปัญญาท้องถิ่น นามสถาน เรื่องเล่าพื้นบ้าน และระบบนิเวศป่าชายเลน ซึ่งเป็นทุนทางวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมที่สำคัญต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน 2) การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชน 3 เส้นทาง เชื่อมโยงทรัพยากรธรรมชาติ วิถีชีวิต และกิจกรรมการเรียนรู้ของชุมชนทั้ง 7 หมู่บ้าน 3) การออกแบบและผลิตสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ผ่านเพจเฟซบุ๊ก “พรุในในเกาะยาว” อินสตาแกรม และสื่อคลิปวิดีโอ 4 ชุด นำเสนอเรื่องราวอัตลักษณ์ชุมชนผ่านการเล่าเรื่องที่เชื่อมโยงธรรมชาติ วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของคนในพื้นที่ และ 4) ผลการประเมินประสิทธิภาพสื่อมัลติมีเดียโดยรวมอยู่ในระดับดีมาก (= 4.59) ผลการวิจัยจะเห็นว่า การบูรณาการทรัพยากรภูมินิเวศวัฒนธรรมกับการออกแบบเส้นทางท่องเที่ยว และการพัฒนาสื่อมัลติมีเดีย สร้างการรับรู้และส่งเสริมภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของตำบลพรุในได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งยังช่วยเพิ่มมูลค่าทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจของชุมชน สนับสนุนการท่องเที่ยวโดยชุมชนและเป็นแนวทางการพัฒนาสื่อเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวสำหรับพื้นที่อื่นที่มีบริบทคล้ายคลึงกัน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
Berkes, F. (2017). Sacred Ecology (4th ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9781315114644.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons.
Duangwiset, N., Hayeesa, N., Lertkiatdamrong, T., Ajanakitti, C., Naknam, S., & Waree, S. (2024). Community, Power, Nature: An Anthropological Perspective. Princess Maha Chakri Sirindhorn Anthropology Centre (Public Organization). (In Thai)
Kaewkohsaba, K., & Houwongsakul, T. (2023). Development of Multimedia to Enhance Competitiveness and Promote Community Tourism in the Hill Zone of Surat Thani Province. Suratthani Rajabhat Journal, 10(2), 61-96. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/srj/article/view/267132/180173.
Kaewthet, T. (2022). Creating Content on New Media Landscape in the Digital Age. Lampang Rajabhat University Journal, 11(2), 92–102. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JLPRU/article/view/257509.
Narkkasem, W., & Phanvisetsak, S. (2025). The Public Relations Media Design to Promote Community Tourism by Community Participation: Case Study of Nokaok Subdistrict, Pak Thong Chai District, Nakhon Ratchasima Province. Journal of Architecture, Design and Construction, 7(1), 143–153. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/Jadc/article/view/272899/184172.
Office of the National Economic and Social Development Council. (2021). The Thirteenth National Economic and Social Development Plan (2023–2027). https://www.nesdc.go.th. (In Thai)
Pota, P. (2021). Development of A Set for Community Tourism Promotion Media: A Case Study of Chumphon Province [Master’s thesis, Srinakharinwirot University]. https://ir-ithesis.swu.ac.th/server/api/core /bitstreams/d1d51349-46cc-4335-94aa-d81b6263cad9/content.
Richards, G. (2018). Cultural Tourism: A Review of Recent Research and Trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, 12–21. https://doi.org/10.1016/j.jhtm.2018.03.005.
Srisooksai, D. (2022). Media Literacy: Promoting Wisdom Vaccine for Society. Thai Media Fund Journal, 1(1), 1-21. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/tmfjournal/article/view/257770/174703.
Supun, J., Rattanasuwongchai, N., & Chuenka, R. (2022). Knowledge Management for Developing Creative Tourism Story and Activities in Chainat, Singburi and Lopburi provinces. Journal of Liberal Arts, Rajamangala University of Technology Suvarnabhumi, 4(3), 560–574. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/art/article/view/264536/175986.
Tienthavorn, T. (2018). Management of Cultural Landscape in the Contribution of Community Resilience: A Case of Mae Kampong Village, Chiang Mai Province [Doctoral dissertation, Chulalongkorn University]. https://digital.car.chula.ac.th/cgi/viewcontent.cgi?article=4519&context=chulaetd.
Waijittragum, P. (2022). Graphic and Multimedia Design to Promote Tourism for Ranong Province. Asian Creative Architecture, Art and Design, 34(1), 102-113. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/archkmitl/article/view/255159/175802.
Wittayapak, C. (2018). Human Ecology: Studying the Environment in Social and Cultural Dimensions. Research Administration Center, Chiang Mai University. (In Thai)
World Tourism Organization. (2018). Tourism and Culture Synergies. UNWTO. https://doi.org/10.18111/978 9284418978.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
เวอร์ชัน
- 2026-08-18 (2)
- 2026-08-11 (1)
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความที่ปรากฎในวารสารฉบับนี้เป็นความคิดเห็นของผู้เขียนแต่ละท่าน สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย และกองบรรณาธิการ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยและไม่มีส่วนรับผิดชอบใดๆ
สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ขอให้ผู้อ่านอ้างอิงในกรณีที่ท่านคัดลอกเนื้อหาบทความในวารสารฉบับนี้
