ผลการใช้แผนการออกแบบประสบการณ์ด้วยการบริหารสมองเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขและพฤติกรรมการเรียนอย่างมีคุณภาพของนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัยที่เรียนในรายวิชาการจัดกิจกรรมทางภาษาและการสื่อสารสำหรับเด็กปฐมวัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและศึกษาผลการใช้แผนการออกแบบประสบการณ์ด้วยการบริหารสมองเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขและพฤติกรรมการเรียนอย่างมีคุณภาพของนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย ที่เรียนในรายวิชาการจัดกิจกรรมทางภาษาและการสื่อสารสำหรับเด็กปฐมวัย กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษาชั้นปีที่ 1 สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย ปีการศึกษา 2564 ที่ลงเรียนทะเบียนเรียนรายวิชาการจัดกิจกรรมทางภาษาและการสื่อสารสำหรับเด็กปฐมวัย จำนวน 55 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แผนการออกแบบประสบการณ์ด้วยการบริหารสมอง แบบวัดพฤติกรรมการเรียนรู้อย่างมีความสุข แบบวัดพฤติกรรมการเรียนอย่างมีคุณภาพ และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแผนการออกแบบประสบการณ์ วิเคราะห์ข้อมูลใช้ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที
ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการพัฒนาแผนการออกแบบประสบการณ์ มีขั้นการสอน 6 ขั้น คือ (1) อุ่นเครื่องเตรียมพร้อม (2) แนะนำปัญหาสาระที่เรียน (3) ไตร่ตรองทางแก้เฉพาะตน (4) ระดมสมองทางออกโดยกลุ่ม (5) สื่อสารทางออกสะท้อนผล และ (6) ถอดรหัสปรับใช้ชีวิตผลการตรวจสอบคุณภาพแผนการออกแบบประสบการณ์มีความเหมาะสมอยู่ระดับมากที่สุด 2) ผลการใช้แผนการออกแบบประสบการณ์ พบว่า คะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการเรียนรู้อย่างมีความสุขและพฤติกรรมการเรียนอย่างมีคุณภาพ หลังการพัฒนา สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 และค่าเฉลี่ยของคะแนนหลังได้รับการพัฒนาสูงกว่าก่อนการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. บทความที่ลงตีพิมพ์ทุกเรื่องได้รับการตรวจทางวิชาการโดยผู้ประเมินอิสระ ผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) สาขาที่เกี่ยวข้อง อย่างน้อย 3 ท่าน ในรูปแบบ Double blind review
2. ข้อคิดเห็นใด ๆ ของบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม นี้เป็นของผู้เขียน คณะผู้จัดทำวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
3. กองบรรณาธิการวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอกแต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
เอกสารอ้างอิง
กิติยวดี บุญซื่อ. (2540). ทฤษฎีการเรียนรู้อย่างมีความสุขต้นแบบการเรียนรู้ทางด้านหลักทฤษฎีและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: ไอเดียสแคว์.
จรวยรัตน์ ขวัญรัมย์. (2545). ร่วมปฏิรูปการเรียนรู้กับครูต้นแบบ: การจัดกระบวนการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญการสอนแบบ “กระบวนการกลุ่มเล่น และเรียนคณิตศาสตร์ให้มีความสุข” ครูต้นแบบปี 2542 วิชาคณิตศาสตร์ ระดับประถมศึกษา. กรุงเทพฯ: กองทุนรางวัลเกียรติยศแห่งวิชาชีพครู สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
จำนงค์ แจ่มจันทรวงศ์ และคณะ. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูผู้สอนของนักศึกษาหลักสูตร ประกาศนียบัตร สาขาวิชาชีพครู วิทยาลัยเชียงราย. วารสารฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10(1), มกราคม-เมษายน, สืบค้นจาก https://he02.tcithaijo.org/ index.php/Veridian-E-Journal/article/view/85541/68048
ธัญญารัตน์ สีน้ำคำ และคณะ. (2566). ผลการจัดการเรียนรู้พลศึกษา โดยใช้กิจกรรมพิลาทิสร่วมกับการบริหารสมองที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการคิดหลากหลายของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย (วิทยานิพนธ์ปริญญา ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญช่วย ภักดี. (2556). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้อย่างมีความสุขที่เน้นการปฏิบัติ เรื่อง อัตราส่วนและร้อยละที่มีต่อความสามารถในการคิดวิเคราะห์ ความสามารถในการใช้ทักษะชีวิตและการเรียนรู้อย่างมีความสุข ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการมัธยมศึกษา). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เบญจมาพร อุ่นสุข. (2552). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยบางประการกับการเรียนอย่างมีความสุข ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เขตกรุงเทพมหานคร เขต 1. ปริญญานิพนธ์ การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยศึกษาและสถิติทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ผ่องลักษม์ จิตต์การุญ. (2543). สภาพปัจจัยในการสอนที่ส่งเสริมการเรียนรู้อย่างมีความสุขสำหรับนักศึกษาโปรแกรมวิชานิเทศศาสตร์ สถาบันราชภัฏกลุ่มภาคเหนือตอนล่าง. สถาบันราชภัฏพิบูลสงคราม: พิษณุโลก.
พินโย พรมเมือง และคณะ. (2566). การพัฒนาหลักสูตรสำหรับการพัฒนาศักยภาพครูด้านการสอนที่ยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 5. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 23(2). กรกฎาคม-ธันวาคม. สืบค้นจาก https://so06.tcithaijo.org/ index.php/jsrc/ article/view/249653/174631.
พระธรรมปิฎก. (2536). ข้อคิดชีวิตทวนกระแส (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ทุนส่งเสริมพุทธธรรม.
รุ่งทิวา จันทน์วัฒนวงษ์. (2557). ศึกษาความคิดเห็นของนักศึกษาคณะครุศาสตร์เกี่ยวกับกิจกรรมการเสริมสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุข. อุดรธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
รุ่งนภา กุลภักดี และคณะ. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรรกับการเรียนรู้อย่างมีความสุขของนักเรียนพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก. วารสารพยาบาลตำรวจ, 9(2), 115-127, กรกฎาคม-ธันวาคม.
ลำไย มากเจริญ. (2554). ปัจจัยทางจิตสังคมและความสุขใจที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการเรียนอย่างมีประสิทธิภาพของนักศึกษาสาขาวิชาการบัญชี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร. (ปริญญานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิยะการ แสงหัวช้าง และคณะ. (2566). การบริหารสมองตามทฤษฎีนิวโรบิคส์ เอ็กเซอร์ไซส์ เพื่อส่งเสริมความจําแก่ผู้สูงอายุที่มีภาวการณ์รู้คิดบกพร่องเล็กน้อย. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9, 17 (3), 856-867, กันยายน-ธันวาคม.
วิลาสินี คิดการ. (2554). ความเครียด ความพึงพอใจ และความสามารถในการปรับตัวของนิสิต/นักศึกษาระดับอุดมศึกษา ในประเทศไทย กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 8(2), กรกฎาคม-ธันวาคม.
ศักดิ์สิทธิ์ สีหลวงเพชร. (2544). ผลการประยุกต์ใช้รูปแบบการสอนการเรียนรู้อย่างมีความสุขในการสอนวิชาวิทยาศาสตร์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ศึกษา). ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ศิริวัฒนา พูลสวัสดิ์. (2547). การศึกษาสภาพปัจจัยในการสอนที่สัมพันธ์กับการเรียนรู้อย่างมีความสุขของนักศึกษาวิทยาลัยนาฏศิลป์จันทบุรี (ปริญญานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). จันทบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏ รำไพพรรณี.
สถาบันศิลปวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนา (มายา). (2552). ดวงใจ มีมานะ. กรุงเทพฯ: สถาบันศิลปวัฒนธรรมเพื่อ การพัฒนา (มายา).
อารี พุ่มประไวทน์ และคณะ. (2561). ประสิทธิผลของโปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพและการบริหารสมองต่อคะแนนการทดสอบสภาพสมองเบื้องต้นของผู้สูงอายุในชุมชน อ.บ้านนาสาร จ.สุราษฎร์ธานี. วารสารการพยาบาล การสาธารณสุขและการศึกษา วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี พะเยา, 19(3). กันยายน-ธันวาคม.
Bloom, B. (1976). Human characteristics and school learning. New York: McGraw-Hill.
Boonsue, K. (1997). Delighted learning theory, learning prototype on theory and practice. Bangkok: Idea Square. [in Thai]
Gyurko, J., & Snow, M. (2020). Our “directive”: Quality teaching and learning. Change: The Magazine of Higher Learning, 52(5). 6-16, from https://doi.org/10. 1080/ 00091383.2020.1807873.
Oktodia Basuki, H., & Nur Faizah, H. (2020). The Effect of Brain Gym on the Learning Concentration of Student in STIKES NU Tuban. Journal Keperawatan, 11(1). 38-44, from https://ejournal.umm.ac.id/index.php/ keperawatan/article/view/10186/pdf_1.
Parkbongkoch, C. (2001). Joy enhanced parenting. Journal of Behavioral Science, 7(1). 29-34, [in Thai]
Paribatra na Ayudhya, D. (2006). Learning to excellence. Bangkok: RaklukeFamily Group. [in Thai]
Seeluangpetch, S. (2001). The results of application techniques for learning happily in science class for Matthayomsuksa 1 students (Master thesis). Khon Kaen: Khon Kaen University. [in Thai]
Waiyasusri, R. (2014). The use of brain-activation techniques for increased earning achievements. Bangkok: Dhurakij Pundit University. [in Thai]
