รูปแบบการจัดการอุบัติภัยอย่างมีส่วนร่วมที่เกิดกับนักท่องเที่ยว และคนในชุมชนเกาะยอ อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสถานการณ์อุบัติภัยที่เกิดกับนักท่องเที่ยวและคนในพื้นที่เกาะยอ เพื่อสร้างและประเมินรูปแบบการจัดการอุบัติภัยโดยการมีส่วนร่วมของคนในพื้นที่เกาะยอวิธีดำเนินการวิจัย แบ่งเป็น 3 ขั้นตอน ขั้นตอนที่ 1 เป็นการเก็บข้อมูลภาครัฐ/เอกชน/ประชาชน และนักท่องเที่ยวด้วยแบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ ขั้นตอนที่ 2 เก็บข้อมูลโดยการจัดประชุมสนทนากลุ่ม และ ขั้นตอนที่ 3 เก็บข้อมูลโดยการจัดเสวนาเพื่อประเมินรูปแบบการจัดการอุบัติภัย
ผลการศึกษา 1) สถานการณ์การจัดการอุบัติภัยในพื้นที่เกาะยอ พบว่า กลุ่มภาคีภาครัฐ/เอกชน/ประชาชนและนักท่องเที่ยวเห็นด้วยกับมาตรการในการป้องกันและลดการเกิดอุบัติภัยทั้งทางบก ทางน้ำ และการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ในด้านการดำเนินการตามมาตรการช่วยเหลือผู้ประสบภัย โดยมีข้อปฏิบัติ/คำแนะนำในการดำเนินการเมื่อเกิดอุบัติเหตุมีการติดตั้งป้ายแสดงข้อห้ามและข้อปฏิบัติสำหรับนักท่องเที่ยวและมีการใช้มาตรการป้องกันการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ขณะเดียวกันไม่แน่ใจกับการบังคับใช้มาตรการด้านความปลอดภัย ที่ว่ามีศูนย์ประสานงานช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางน้ำมีเจ้าหน้าที่ให้ความช่วยเหลือ 24 ชั่วโมง มีเจ้าหน้าที่ประจำจุดเสี่ยง และไม่แน่ใจระบบเตือนภัยที่มีมาตรฐานและมีความพร้อมในการใช้งาน โดยให้ข้อเสนอว่าควรจัดทำแผนป้องกันและแนวปฏิบัติในการจัดการอุบัติภัยที่มีความชัดเจนเพื่อสามารถนำไปสู่การปฏิบัติได้จริง 2) การสร้างรูปแบบการจัดการอุบัติภัยโดยได้จัดทำเป็น “ร่างรูปแบบการจัดการอุบัติภัยทางบก ทางน้ำ และการแพร่ระบาดของโควิด-19” ซึ่งได้แบ่งการจัดการอุบัติภัยเป็น 2 ส่วน ส่วนที่ 1 เป็นการจัดการอุบัติภัยทางบก ทางน้ำ ส่วนที่ 2 เป็นการจัดการอุบัติภัยที่เกิดจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ทั้งสองส่วนได้ดำเนินการใน 3 ขั้นตอน ประกอบด้วยขั้นตอน ก่อนเกิดเหตุ ระหว่างเกิดเหตุ และหลังเกิดเหตุ และ 3) การประเมินรูปแบบการจัดการอุบัติภัยในประเด็นต่างๆ ที่สร้างขึ้น โดยเพิ่มเติมในเรื่องการกำหนดบทบาทหน้าที่ของภาคีภาครัฐ/เอกชน/ประชาชนในการขับเคลื่อนการจัดการอุบติภัยได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). มาตรการความปลอดภัยทางการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : กองมาตรฐานและกำกับความปลอดภัยนักท่องเที่ยว.
กระทรวงคมนาคม. (2563ข). วารสารนโยบายการขนส่งและจราจร. กรุงเทพฯ : สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร.
กระทรวงมหาดไทย กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2563). ผังโครงสร้างหน่วยงาน. (10 พฤษภาคม 2563) สืบค้นจาก http://www.disaster.go.th/th/about-about07/.
บริษัท 168 Education จำกัด. (ม.ป.ป.). อุบัติเหตุจากการเดินทางทางน้ำ. (23 กันยายน 2563) สืบค้นจาก http://
46.166.126/self_all/selfaccess10/m4/health4_2/Health_Edu/3-3.php.
ปิ่นฤทัย คงทอง และ วีรยา มีสวัสดิกุล. (2562). แนวทางการจัดการความปลอดภัยทางการท่องเที่ยวของ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในฐานะจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวต่างชาติ. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(1), 403-414.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ : โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
มัชฌิมา อุดมศิลป และ นรินทร์ สังข์รักษา. (2559). การจัดการความปลอดภัยด้านการเดินทางท่องเที่ยวทางบกด้วยรถยนต์และรถสาธารณะในภูมิภาคตะวันตก : ข้อเสนอเชิงยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวสู่ประชาคมอาเซียน. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9(3), 248-259.
ศูนย์ปฏิบัติการภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุข สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสงขลา. (2563). รายงานสถานการณ์โควิด-19 จังหวัดสงขลา 27 พฤษภาคม 2563. (17 กันยายน 2563) สืบค้นจาก https://www.skho.moph.go.th/eoc/?p=3065.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2557). คู่มือแนวทางปฏิบัติการฉุกเฉินทางน้ำและทะเล. (10 พฤษภาคม 2563) สืบค้นจาก https://www.niems.go.th/1/upload/migrate/file/ 255805141601133219_Bx3fkEZ0DnzSHnKX.pdf.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). รายงานภาวะเศรษฐกิจการท่องเที่ยว. Tourism Economic Review, 62(1), 47-48.
เอกชัย กี่สุขพันธ์. (2538). การบริหาร ทักษะและการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : สุขภาพใจ.
อุบัติภัยในชุมชน. (2557). อุบัติภัย In Community. (6 มิถุนายน 2563) สืบค้นจาก http://acincommunity.blogspot.com/2014/12/in-community_23.html.
Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1980). Participations place in rural development : Seeking clarity through specificity. New York : World Developments.
Janchai, N. (2016). Efficiency of tourism development from government policy to practice case study : Hua Hin, Thailand. SDU Research Journal Humanities and Social Sciences, 12(2), 191-211.
Mansfeld, Y., & Pizam, A. (Eds.). (2006). Tourism, security and safety : from theory to practice. Oxford : Elsevier Butterworth-Heinemann.
Ritchie, B. W. (2004). Chaos, crises and disasters : A strategic approach to crisis management in the tourism industry. Tourism Management, 25(6), 669-683.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2015). Management (11th ed.). Upper Saddle River, NJ : Pearson.
Wichasin, P., & Doungphummes, N. (2012). A comparative study of international tourists’ safety needs and Thai tourist polices’ perception towards international tourists’ safety needs. International Scholarly and Scientific Research & Innovation, 6(7), 1938-1944.
