การจัดการทรัพยากรร่วม : แนวคิดทฤษฎีและการประยุกต์ใช้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ทรัพยากรร่วม หมายถึง ทรัพยากรที่มิได้เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคล แต่เป็นทรัพยากรที่ชาวบ้านใช้ประโยชน์ร่วมกัน อาทิ แม่น้ำ ป่าไม้ เป็นต้น มีแนวคิดกระแสหลักอย่างน้อย 3 แนวคิดที่ไม่เห็นด้วยกับการจัดการทรัพยากรร่วมของชาวบ้านได้แก่แนวคิดโศกนาฏกรรมของทรัพยากรร่วมแนวคิดเกมการตัดสินใจแบบเอาตัวรอดของนักโทษและแนวคิดตรรกะของการกระทำร่วม อย่างไรก็ตาม Elinor Ostrom ยืนยันว่าชาวบ้านสามารถจัดการทรัพยากรร่วมได้หากรัฐยอมรับสิทธิชุมชนในการจัดการทรัพยากรของท้องถิ่น ชาวบ้านมีส่วนร่วมในการจัดการ มีกฎระเบียบในการใช้ประโยชน์และดูแลรักษา การลงโทษผู้กระทำผิด การจัดการความขัดแย้งที่มีประสิทธิภาพ และการเชื่อมโยงกับเครือข่าย
Article Details
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
ปรีดา วานิชภูมิ. (2556). ความสำเร็จของการจัดการภาคีสาธารณะในกรณีของป่าชุมชน จังหวัดระยอง. ดุษฎีนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต คณะศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก.
สุจิตรา สามัคคีธรรม. (2559). เศรษฐศาสตร์การเมืองว่าด้วยเครือข่ายป่าชุมชนในเขตรอยต่อ 5 จังหวัดภาคตะวันออก. ดุษฎีนิพนธ์ หลักสูตรรัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์การเมืองและการบริหารจัดการ คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2558). การจัดการภาคีสาธารณะแบบใหม่ในกรณีของป่าชุมชนภาคตะวันออก. รายงานผลการวิจัย คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2559) การจัดการทรัพยากรร่วมตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง: ศึกษากรณีป่าชุมชนในภาคตะวันออก, รายงานผลการวิจัย ศูนย์ศึกษาปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาที่ยั่งยืน, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สำนักจัดการป่าชุมชน. (2560) ข้อมูลเกี่ยวกับป่าชุมชน 2560, สำนักจัดการป่าชุมชน กรมป่าไม้.
อภิชัย พันธเสน. (2539). การพัฒนาชนบทไทย: สมุทัยและมรรคตอนที่ 3: ความหวัง ทางออก และทางเลือกใหม่.
กรุงเทพฯ: มูลนิธิภูมิปัญญา.
อภิชัย พันธเสน. (2545). ทำอย่างไรจึงจะได้ป่าและพื้นที่สีเขียวคืนมา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Achua, C. F. &Lussier, R. N. (2013). Effective Leadership. South-Western: Cengage Learning.
Aligica, P. D. & Tarko, V. (2013) ‘Co-Production, Polycentricity, and Value Heterogeneity: The Ostrom’s Public Choice Institutionalism Revisited’, The American Political Science Review, Vol. 107, No. 4
Blau, P. M. (1964). Exchange and Power in Social Life. New York: Wiley.
Hardin, G. (1968) ‘The Tragedy of the Commons’, Science, Vol. 162, pp.1243-1248.
Kotter, J. P. (1996) Leading Change, Boston: Harvard Business School Press.
McGinnis, M. D. & Ostrom, E. (2011) ‘Reflections on Vincent Ostrom, Public Administration, and Polycentricity’, Public Administration Review, Vol. 72, Iss. 1.
Olsen, M (1965) The Logic of Collective Action: Public Goods and the Theory of Group, Cambridge,
Mass.: Harvard University Press.
Osborne, S. P. (2010). ‘Introduction: The (New) Public Governance: A Suitable Case for Treatment?’. in Osborne, S. P. (ed.). The New Public Governance?: Emerging Perspectives on the Theory and Practice of Public Governance. London: Routledge.
Ostrom, E. (1994). Governing the Commons: The Evolution of Institutions for Collective Action. Cambridge: Cambridge University.
Ostrom, E. (2010). ‘Beyond Markets and States: Polycentric Governance of Complex Economic Systems’. American Economic Review. Vol. 100, June.
Ostrom, V.; Tiebout, C. M. & Warren, R. (1961) ‘The Organization of Government in Metropolitan Areas: A Theoretical Inquiry’, American Political and Social Science Review, Vol. 55, No. 4.
Putnam, R. D. (2002). Democracies in Flux: The Evolution of Social Capital in Contemporary Society. Oxford: Oxford University Press.
Sarker, A.; Ikeda, T.; Abe, T. & Inoue, K. (2015) ‘Design Principles for Managing Coastal Fisheries Commons in Present-Day Japan’, Ecological Economics, Vol. 117, pp.32-38.
Toonen, T. (2010) ‘Resilience in Public Administration: The Work of Elinor and Vincent Ostrom, from a Public Administration Perspective’, Public Administration Review, March and April
