องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับมาตรการทางกฎหมายเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์กฎหมายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมการท่องเที่ยว เพื่อศึกษาการปฏิบัติงานด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดราชบุรี และเพื่อจัดทำมาตรการทางกฎหมายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมการท่องเที่ยว โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสาน
ผลการวิจัย พบว่า กฎหมายจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีขอบเขตที่ส่งเสริมการท่องเที่ยว มากที่สุดโดยเฉพาะด้านพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการท่องเที่ยว การปฏิบัติงานด้านการท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทุกด้านอยู่ในระดับปานกลาง ด้านพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการท่องเที่ยวมีค่าเฉลี่ยสูงสุด การปฏิบัติงานด้านการท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำแนกตามลักษณะพื้นที่ และการได้รับรางวัลแตกต่างกัน จังหวัดราชบุรีมีแหล่งท่องเที่ยวประเภทแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม แหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ และแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์จำนวนใกล้เคียงกัน การจัดทำมาตรการทางกฎหมายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมการท่องเที่ยวจะต้องคำนึงถึงความแตกต่างของแหล่งท่องเที่ยว ขอบเขตของกฎหมายที่ให้อำนาจ การมีส่วนร่วมของชุมชน อัตลักษณ์ของท้องถิ่น และการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน เพื่อให้ การบังคับใช้มาตรการทางกฎหมายดังกล่าวมีประสิทธิภาพจะต้องมี มาตรการการบังคับทางปกครอง มาตรการบังคับทางอาญา และ มาตรการบังคับทางแพ่ง
Article Details
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา คงภิรมย์. (2559). แนวทางการพัฒนาการส่งเสริมการท่องเที่ยว แหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดนครราชสีมา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 35 (6), 13-25.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2561). ปี 61 ททท. เน้นโปรโมทการท่องเที่ยวเมืองรอง. (17กุมภาพันธ์ 2561)
สืบค้นจาก https://voicetv.co.th/read/SkJ8CUhQG.
เกียรติสกุล ชลคงคา และคณะ. (2550). มาตรการทางกฎหมายเพื่อการสนับสนุนกิจกรรมการท่องเที่ยวทางธรรมชาติอย่างยั่งยืน
บนพื้นที่เกาะช้าง กิ่งอำเภอเกาะช้าง จังหวัดตราด. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
คณะกรรมการบริหารงานจังหวัดแบบบูรณาการ จังหวัดราชบุรี. (2560). แผนพัฒนาจังหวัดราชบุรี พ.ศ. 2561– 2564.
คณะกรรมการบริหารงานจังหวัดแบบบูรณาการ จังหวัดราชบุรี.
ช. กษิมา เพ็ชญไพศิษฏ์. (2555). กฎหมายการอนุรักษ์กรุงรัตนโกสินทร์. คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ชาคริต ช่วยบำรุง. (2554). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา : องค์การบริหารส่วนตำบลเขากอบ อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง. วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
ชาตรี โต๊ะมีนา. (2551). แนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวบึงทะเลบันองค์การบริหารส่วนตำบลวังประจัน อำเภอควนโดน จังหวัดสตูล. วิทยาลัยการปกครอง มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
ชูวงศ์ ฉายะบุตร. (2539). การปกครองท้องถิ่นไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : บริษัทพิฆเณศพริ้นติ้ง เซ็นเตอร์ จำกัด.
ณัฐกร วิทิตานนท์. (2556). ความพร้อมของภาครัฐและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการจัดบริการสาธารณะเพื่อรองรับการท่องเที่ยวในพื้นที่ชายแดน กรณีศึกษาอำเภอเชียงแสน และอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
นฤดม ทิมประเสริฐ. (2554). กระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของสิทธิชุมชนในการจัดทำ
ข้อบัญญัติท้องถิ่นทางทะเล: กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช.
คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, กรุงเทพฯ.
บังอรศรี ถาวรประดิษฐ์. (2554). มาตรการทางกฎหมายในการจัดการแพท่องเที่ยวในเขตอำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี.
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ภาวิณี ตันตระกูล. (2552). จุดแข็ง จุดอ่อน โอกาส และอุปสรรคที่มีผลกระทบต่อองค์ประกอบแผนการพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดราชบุรี : กรณีศึกษาเทศบาลตำบลดำเนินสะดวก. วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
วิทูรเทพย์ นวเดโช. (2547). กฎหมายเกี่ยวกับการพัฒนาการท่องเที่ยวขององค์การบริหารส่วนตำบล.
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. กรุงเทพฯ.
สุธาทิพย์ โพธิ์ศรี. (2549). มาตรการทางกฎหมายในการจัดการท่องเที่ยวในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ.
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
เสรี วังส์ไพจิตร และคณะ. (2547). รายงานการศึกษาวิจัยเรื่องโครงสร้างของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย.
มหาวิทยาลัยรังสิต, ปทุมธานี.
สำนักงานจังหวัดราชบุรี. (2560). ข้อมูลทั่วไปจังหวัดราชบุรี. (20 กุมภาพันธ์ 2560) สืบค้นจาก www.ratchaburi.go.th/datass/ratchaburi.pdf.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2558). การแบ่งภูมิภาคทางภูมิศาสตร์. (18 พฤษภาคม2560) สืบค้นจาก
http://www.royin.go.th/?knowledges.
ASTV ผู้จัดการออนไลน์. (2558). “12 เมืองต้องห้าม...พลาด”-พลาดไม่ได้กับ 12 เมืองน่าเที่ยว. (24 พฤษภาคม 2558)
สืบค้นจาก http://www.manager.co.th/travel/viewnews.aspx?NewsID=9570000125455.
Ioan, S. (2013). Ecological Tourism and Public Administration in Romania.
Procedia Social and Behavioral Sciences, 81 , 235-240.
Techera, J. E. & Klein, N. (2013). The Role of Law in Shark – Based Eco- Tourism : Lessons from Australia.
Marine Policy, 39, 21–28.
