การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชน อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชนวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชน และระบุแนวทางการพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชน อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม และวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสัมภาษณ์ แบบประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว แบบประเมินสถานการณ์ และแบบสอบถาม ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติขั้นพื้นฐาน สถิติการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชน คือ ศักยภาพชุมชน การมีส่วนร่วม และส่วนประสมการตลาด 3) แนวทางการพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชนตามแบบการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และกลยุทธ์การตลาด (H&M) ที่มุ่งเน้นการมีส่วนร่วมของสมาชิกในการจัดกิจกรรมโดยประยุกต์ภูมิปัญญาท้องถิ่น หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง และอัตลักษณ์ “เกษตรอินทรีย์” ตระหนักต่อประเพณี วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของคนในท้องถิ่น พร้อมทั้งการประชาสัมพันธ์โดยใช้สื่อบุคคล สื่อสังคมออนไลน์ สร้าง Facebook Page “ ท่องเที่ยวชุมชนอำเภอคลองหลวง”
Article Details
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา กรมการท่องเที่ยว. (2560). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวของประเทศ พ.ศ. 2560-2564. กรุงเทพฯ : พีดับบลิว ปริ้นติ้ง.
ฉันท์ชนิต เกตุน้อย. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างส่วนประสมทางการตลาด7P’s และการส่งเสริมการ ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ของพระราชวังจันทน์ จังหวัดพิษณุโลก. คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ชุติกาญจน์ กันทะอุ. (2560). การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐานกรณีศึกษาบ้านร่องฟอง ตำบลร่องฟอง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่. สาขาวิชาพัฒนามนุษย์และสังคม (สหสาขาวิชา) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
นรินทร์ สังข์รักษา. (2552). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างมโนภาพแห่งตนกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล และ พัชรินทร์ เสริมการดี. (2553). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดน และบ้านโตมปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. สุทธิปริทัศน์, 12(1), 98-112.
ปิยพร ทองสุข. (2558). กลยุทธ์ส่วนประสมทางการตลาดบริการสำหรับนักท่องเที่ยวเพศทางเลือก (LGBT) ในกรุงเทพมหานคร. คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
พจนา สวนศรี. (2554). CBT มีสติพื้นที่ทางสังคมของชุมชนในการกำหนดทิศทางการท่องเที่ยวสร้างการเรียนรู้ระหว่างเจ้าของบ้านกับผู้มาเยือน. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย. (สกอ.)
พรเพ็ญ วิจักษณ์ประเสริฐ. (2549). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวชุมชนและบันทึกแบบโฮมสเตย์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เพ็ญนภา เพ็งประไพ. (2558). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวชาวไทยและต่างชาติในกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสังคม และวัฒนธรรมของเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพฯ.
ภัทร์ธนกัลย์ เตี่ยไพบูลย์. (2557). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชน บ้านหัวนอนวัด ตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา. สาขาการจัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, สงขลา.
รัชฎาพร เลิศโภคานนท์ และ วิเชียร เลิศโภคานนท์. (2557). การพัฒนาศักยภาพชุมชนบ้านเหมืองกุงให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 12(1), 22-38.
รัดเกล้า เปรมประสิทธิ์. (2559). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชนจากการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติ. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 12(2), 195-216.
ศิรินันท์ พงษ์นิรันดร และคณะ. (2559). แนวทางในการพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ, 9(1), 234-259.
สำนักงานจังหวัดปทุมธานี. (2560). แผนพัฒนาจังหวัดปทุมธานี 4 ปี (พ.ศ. 2558 – 2561). (2 ธันวาคม 2563) สืบค้นจาก http://www2.pathumthani.go.th/images/plan_61_64.pdf.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560 - 2564). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุวภัทร ศรีจองแสง และ เขมจิรา หนองเป็ด. (2562). การพัฒนาทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างสร้างสรรค์ของชุมชนในพื้นที่กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(ฉบับพิเศษ), 72-101.
สุวิภา จำปาวัลย์ และ ธันยา พรหมบุรมย์ (2558 ). แนวทางการพัฒนาศักยภาพและการบริหารจัดการท่องเที่ยว โดยชุมชนมีส่วนร่วมเชิงประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมในตำบลบ้านเรือน อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 3(1), 5-16.
Giampiccoli, A., & Kalis, J. H. (2012). Tourism, Food and Culture : Community-Based Tourism, Local Food and Community Development in Mpondoland. Culture, Agricuture, Food & Environment, 34(2), 101-123.
Hair, J. F. Jr. Black, W. C., Babin, B. J. Anderson, R. E. and Tatham, R. L. (2006). Multivariate data analysis. (6th ed). New Jersey : Prentice Hall.
Lisa, K., Kathy, B., & Scott, T. (2014). Evaluating the Implementation of a Professional Sport Team’s Corporate Community involvement Initiative. Journal of Sport Management, 28(1), 324-337.
Mohammad Amzad, A. H. S., & Sumayya, B. (2012). Investigating the Impact of Marketing Mix Element an
Tourists Satisfaction : An Empirical Study on East Lake. European Journal of Business and Management, 4(7), 1-12.
Mowforth, Martin & Ian, Munt. (2009).Tourism and Sustainability : Development, Globalization and New Tourism in the Third World. (3rd. ed.). London : Routledge.
Poh, T. L., & Rosanna, L. (2018). A Service failure framework of hotels in Taiwan : Adaptation of 7 P’s marketing mix elements. Journal of Vacation Marketing, 24(1), 79-100.
