การถอดบทเรียนแนวปฏิบัติที่ดีในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดในชุมชนเมืองโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน : กรณีศึกษาชุมชนสะพานปูน เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร

Main Article Content

หฤทัย กมลศิริสกุล
ปรีชา ปิยจันทร์
อมรรัตน์ กุลสุจริต
สุจิตรา สามัคคีธรรม

บทคัดย่อ

การศึกษา “การถอดบทเรียนเพื่อศึกษาแนวปฏิบัติที่ดีในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน : กรณีศึกษาชุมชนสะพานปูน เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร” มีวัตถุประสงค์เพื่อเข้าไปเรียนรู้ และถอดบทเรียนจากชุมชน เกี่ยวกับปัจจัยและกระบวนการที่ทำให้เกิดแนวปฏิบัติที่ดีของชุมชนที่ร่วมกันป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อนำผลการวิจัยมาจัดทำคู่มือแนวปฏิบัติที่ดีในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน โดยออกแบบระบบและกลไกเพื่อให้สามารถนำคู่มือแนวปฏิบัติที่ดีไปขับเคลื่อนการดำเนินงานด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดของชุมชนสะพานปูนโดยการมีส่วนร่วมของสมาชิกในชุมชนอย่างเป็นระบบ มีประสิทธิภาพอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน รวมถึงการนำคู่มือแนวปฏิบัติที่ดีดังกล่าวไปเผยแพร่แก่ชุมชนอื่น ๆ ในเขตกรุงเทพมหานคร ตลอดจนหน่วยงานของรัฐในระดับท้องถิ่นหรือระดับประเทศได้นำไปประยุกต์ใช้ประโยชน์ต่อไป ทั้งนี้ ได้ใช้กระบวนการวิจัยเพื่อท้องถิ่น (Community – Based Research) โดยให้ความสำคัญกับกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research : PAR) ของสมาชิกชุมชนและภาคีที่เกี่ยวข้องทุกภาคส่วน โดยใช้กระบวนการสนทนากลุ่ม (Focus Group) และการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview)  พบว่า แนวปฏิบัติที่ดีในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดโดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนสะพานปูนเกิดจากการที่ผู้นำชุมชนได้ใช้หลักการระเบิดจากข้างในชุมชน ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นของชุมชน โดยผู้นำชุมชนสามารถดึงพลังร่วมจากกรรมการชุมชน สมาชิกชุมชน อาสาสมัครชุมชน โดยเฉพาะการดึงกลุ่มเยาวชนให้ห่างไกลยาเสพติด รวมทั้งการประสานภาคีภายนอกต่างๆ โดยเฉพาะหน่วยงาน ได้แก่ สำนักงานเขตดอนเมืองและ ปปส.กทม. แต่อย่างไรก็ตาม ชุมชนสะพานปูนต้องมีการใช้กระบวนการสร้างกลุ่มเยาวชนรุ่นสู่รุ่นเพื่อสานต่องานอย่างต่อเนื่อง  

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ครรชิต พุทธโกษา. (2554). คู่มือการพัฒนาชุมชนแก่งการเรียนรู้ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

จิตรา วสุวานิช. (2531). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

จักรกฤษณ์ พิญญาพงษ์ และคณะ. (2545). รูปแบบการป้องกันและเฝ้าระวังการใช้สารเสพติดในชุมชนโดยความร่วมมือของผู้นำชุมชน กรณีตำบลบ้านเสี้ยว อำเภอฟากท่า จังหวัดอุตรดิตถ์. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ชูเกียรติ ลีสุวรรณ์. (2554). การวางแผนและบริหารโครงการ. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ทวีทอง หงส์วิวัฒน์. (2527). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพฯ : ศูนย์ศึกษานโยบายสาธารณสุข มหาวิทยาลัยมหิดล.

วรากรณ์ สามโกเศศ. (2558). ว่าด้วย Active Citizen - ThaiPublica. (28 กรกฎาคม 2564) สืบค้นจากhttps://thaipublica.org/20155/08/varakorn125/.

วิจารณ์ พาณิช. (2557). ภูมิคุ้มกันทางสังคม. (29 กันยายน 2561) สืบค้นจากhttp://www.gotoknow.org/posts/432752.

สถาบันวิจัยสังคมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2557). การศึกษารูปแบบการดำเนินกิจกรรมเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดในเยาวชนกลุ่มเสี่ยงนอกสถานศึกษา. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด.

สายสุดา สุขแสง และคณะ. (2558 ). ถอดบทเรียนเพื่อศึกษารูปแบบการเฝ้าระวังการป้องกันปัญหายาเสพติดโดยภาคประชาชน. กรุงเทพฯ : เครือข่ายภาคีวิชาการสารเสพติด (ภวส.).

สิทธิณัฐ ประพุทธนิติสาร รำไพพรรณ อภิชาตพงศ์ชัย และ จันทร์ศิริ วาทหงส์ . (2547). การถอดบทเรียนความสำเร็จของชุมชนในการแก้ไขปัญหาสารเสพติดแบบครบวงจรและยั่งยืน. เชียงใหม่ : ศูนย์วิชาการสารเสพติดภาคเหนือ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุพัตรา ชาติบัญชาชัย. (2548). กระบวนการเรียนรู้แนวคิด ความหมายและบทเรียนในสังคมไทย โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข. กรุงเทพฯ : พิสิษฐ์ไทยออฟเสต.

สำนักงานเขตดอนเมือง. (2563). การประกวดผลการดำเนินงานของชุมชนร่วมใจระวังภัยยาเสพติด รักษามาตรฐานต่อเนื่องปีที่ 2 ชุมชนสะพานปูน เขตดอนเมือง. กรุงเทพฯ : สำนักงานเขตดอนเมือง.

สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด. (2544). แนวคิดและแนวทางการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด. กรุงเทพฯ : สำนักนายกรัฐมนตรี.