ปัจจัยส่วนประสมการตลาดการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
เรื่องปัจจัยส่วนประสมการตลาดการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 ซึ่งถือว่าเป็นปัจจัยที่สำคัญในการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 ในปัจจุบันการวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยส่วนประสมการตลาดการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 และ 2) เปรียบเทียบปัจจัยส่วนประสมการตลาดการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 จำแนกปัจจัยส่วนบุคคลของนักท่องเที่ยวและพฤติกรรมการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางโดยใช้เกณฑ์ด้านปริมาณนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมเยือน 5 อันดับแรกของประเทศไทย ได้แก่ 1) กรุงเทพมหานคร 2) จังหวัดกาญจนบุรี 3) จังหวัดนครราชสีมา 4) จังหวัดชลบุรี และ 5) จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าที ค่าเอฟ และ ค่าแอลเอสดี โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .05
ผลการวิจัย 1) ปัจจัยส่วนประสมการตลาดการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยส่วนประสมการตลาดการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 โดยรวมเห็นด้วยอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อเรียงตามลำดับความคิดเห็นจากมากไปหาน้อย พบว่า นักท่องเที่ยวมีความคิดเห็น ในด้านผลิตภัณฑ์ ด้านกระบวนการ ด้านความร่วมมือทางธุรกิจ มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด ตามลำดับ และ 2) นักท่องเที่ยวที่มีเพศ อายุ ต่างกัน มีปัจจัยส่วนประสมการตลาดการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 ด้านผลิตภัณฑ์ ด้านราคา ด้านช่องทางการจัดจำหน่าย ด้านการส่งเสริมการตลาด ด้านบุคลากร ด้านกระบวนการ ด้านความร่วมมือทางธุรกิจ ด้านการจัดรวมผลิตภัณฑ์ และด้านลักษณะทางกายภาพ แตกต่างกัน และนักท่องเที่ยวที่มีลักษณะของการเดินทาง วัตถุประสงค์การเดินทาง และค่าใช้จ่ายต่อครั้งในการท่องเที่ยว ต่างกันมีปัจจัยส่วนประสมการตลาดการท่องเที่ยว ภายใต้วิกฤตโควิด 19 ด้านผลิตภัณฑ์ ด้านราคา ด้านช่องทางการจัดจำหน่าย ด้านการส่งเสริมการตลาด ด้านบุคลากร ด้านกระบวนการ ด้านความร่วมมือทางธุรกิจ ด้านการจัดรวมผลิตภัณฑ์ และ ด้านลักษณะทางกายภาพ แตกต่างกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2562). แผนยุทธศาสตร์พัฒนาการท่องเที่ยวพ.ศ. 2561 – 2564. (13 ธันวาคม 2563) สืบค้นจาก https://www.dot.go.th/storage.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). รายงานภาวะเศรษฐกิจการท่องเที่ยว ไตรมาส 3/2562. (18 ธันวาคม 2563) สืบค้นจาก https://www.mots.go.th/Tourism Economic Report.
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). สถิติด้านการท่องเที่ยวปี 2562. (1 ธันวาคม 2563) สืบค้นจาก https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=615.
จรัสนันท์ สิทธิเจริญ. (2551). พฤติกรรมการท่องเที่ยวในภาคเหนือของนักท่องเที่ยวชาวไทย. หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2557). การวางแผนและการพัฒนาตลาดท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาเกษตรศาสตร์.
ฉันทัช วรรณถนอม. (2554). การวางแผนและการจัดรายการนำเที่ยว. กรุงเทพฯ : วิรัตน์ เอ็ดดูเคชั่น.
ชนพัฒน์ ช่วยครุฑ. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวของเยาวชนไทยหลังยุคโควิด 19. วารสารวิชาการและวิจัยมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 10(3), 188-202.
ทักษิณา แสนเย็น (2563). บทวิเคราะห์การรับมือโรคโควิด-19 ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมการบิน. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
นฤมล อนุสนธิ์พัฒน์. (2563). การปรับตัวการเศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวในสภาวะวิกฤตโควิด 19 (Covonavirs Disease 2019 (Covid-19) ในประเทศไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1), 13-22.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2556). การจัดการด้านการตลาดอุตสาหกรรมกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปาริฉัตร อื้งจะนิล. (2554). พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในรูปแบบตลาดเก่า กรณีศึกษา ตลาดคลองสวน 100 ปี จังหวัดสมุทรปราการ. คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
รวีวรรณ โปรยรุ่งโรจน์. (2558). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตว์.
ศฐิฒฎา ธารารัตนสุวรรณ. (2563). ผลกระทบเชื้อไวรัส COVID-19 ต่อวิกฤตการท่องเที่ยวของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
ศิรศักย เทพจิต. (2563). COVID-19 Pandemic : การตอบสนองเชิงนโยบายสาธารณะในการรับมือกับปัญหาพยศ. (22 ตุลาคม 2563) สืบค้นจาก http://www.setthasarn.econ.tu.ac.th/blog/.
เสรี วงษ์มณฑา. (2554). กลยุทธ์การตลาดวางแผนการตลาด. กรุงเทพฯ : ดวงกมลสมัย.
อวาทิพย์ แว. (2563). COVID-19 กับการเรียนรู้สู่การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพในวันนี้. วารสารสมาคมวิชาชีพสุขศึกษา, 35(1), 24-29.
Kotler, Bowen & Makens. (1999). Marketing 4.0 moving from traditional to digital. Hoboken, New Jersey : John Wiley & Sons, lnc.
Kurtz, D. L., & Clow, K. E. (1998). Services marketing. New York : John Wiley & Sons.
Middleton, V.T.C. (1990). Marketing in travel and tourism. Oxford : Heinemann.
