การปรับตัวของแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนด้วยทฤษฎีทางนวัตกรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐานสำคัญในการพัฒนาการท่องเที่ยวของประเทศไทยให้เกิดความเข้มแข็ง และยั่งยืน ตลอดจนเป็นการกระจายรายได้สู่ประชาชนทุกภาคส่วน ทั้งนี้การเตรียมความพร้อมเพื่อให้ชุมชนมีแนวทางในการปรับตัวโดยการนำทรัพยากรที่มีเสน่ห์ และมีอัตลักษณ์มาบริหารจัดการโดยชุมชนอย่างสร้างสรรค์มาผนวกกับแนวคิดของรัฐบาลเพื่อเปลี่ยนประเทศไปสู่ยุคไทยแลนด์ 4.0 ซึ่งเป็นโมเดลการขับเคลื่อนที่เน้นการปรับเศรษฐกิจให้ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม เน้นการบริหารจัดการด้วยการใช้เทคโนโลยี ซึ่งจะนำไปสู่การเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจให้กับชุมชน บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ทฤษฎีทางนวัตกรรมที่เอื้อต่อการปรับตัวของแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชน และเพื่อเสนอแนวทางการปรับตัวของแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนด้วยทฤษฎีทางนวัตกรรม 5 มิติ ได้แก่ นวัตกรรมด้านผลิตภัณฑ์ และบริการ นวัตกรรมด้านกระบวนการ นวัตกรรมด้านการตลาด นวัตกรรมด้านการบริหารจัดการ และนวัตกรรมรูปแบบธุรกิจ ทั้งนี้เพื่อเป็นประโยชน์ต่อชุมชนท่องเที่ยวในการนำมาประยุกต์ ปรับใช้ให้เหมาะสมกับบริบทของชุมชน เพื่อการปรับตัวของแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนในอนาคตให้เหมาะสมกับพฤติกรรมของนักท่องเที่ยว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กองทุนพัฒนานวัตกรรม. (2545). เพาะปลูกความคิด ให้ดอกผลทางเศรษฐกิจ. วารสาร MBA KKU, 4(38), 79.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2562). เกณฑ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทย. ม.ป.ท.
จีรนันท์ ศิวะโมกข์ลัคณา และ ไพวรินทร์ สืบบุก. (2563). มุมชวนคิดกับการท่องเที่ยวในอนาคต. (14 กันยายน 2564) สืบค้นจาก https://procurement.tcdc.or.th/en/Articles/Detail/RC-July-20.
ไชยยศ เรืองสุวรรณ. (2546). การบริหารสื่อและเทคโนโลยีทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : วัฒนาพานิช.
ณัฏฐพัชร มณีโรจน์. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทย
นานาชาติ, 13(2), 32.
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. (2562). นวัตกรรม : ความหวังใหม่เพื่อฟื้นฟูไทยกลับมา. (15 มิถุนายน 2564) สืบค้นจาก https://www.set.or.th/coverpage.html.
เติ้ง อ้ายหมิน และ ยุพิน อุ่นแก้ว. (2564). แนวคิดการท่องเที่ยวในพื้นที่กับแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนในประเทศไทย. เอกสารการประชุมวิชาการ DPU International Conference on Business Innovation and Social Sciences 2021 วันที่ 19-21 พฤษภาคม 2564 ณ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ กรุงเทพฯ, 387.
โตมร ศุขปรีชา. (2559). Localism & Staycation ที่สุดของการเที่ยวท้องถิ่น. จุลสารวิชาการการท่องเที่ยว, 2(3), 21-27.
พันธุ์อาจ ชัยรัตน์. (2550). การจัดการนวัตกรรมสำหรับผู้บริหาร. กรุงเทพฯ : งานส่งเสริมภาพลักษณ์องค์กร สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ.
ศิริพรรณ ตันติวัฒนพันธ์. (2555). อิทธิพลของทรัพยากรเชิงเทคโนโลยี และเชิงพฤติกรรมต่อผลการดำเนินงานนวัตกรรมด้านผลิตภัณฑ์ และด้านกระบวนการขององค์การในประเทศไทย. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง, กรุงเทพฯ.
ศุภชัย หล่อโลหะการ และคณะ. (2548). นวัตกรรม...คนไทยทำได้. กรุงเทพฯ : สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม.
สมบัติ นามบุรี. (2562). นวัตกรรมและการบริหารจัดการ. วารสารวิจัยวิชาการ, 2(2), 129.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2549). สุดยอดนวัตกรรมไทย. กรุงเทพฯ : สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2562). Innovation for the Future นวัตกรรมเพื่ออนาคต. กรุงเทพฯ : สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม.
สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว. (2550). คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ :สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
Ahmed. P.K (1998). Culture and climate for innovation. European Journal of Innovation, 1(1), 30-43.
Dickman, S. (1996). Tourism : An Introductory Text. Sydney : Hodder Education.
Hijalager, A. M. (2002). Repairing innovation defectiveness in tourism. Tourism Management, 23(5), 465-474.
Nord and Tucker. (1987). Implementing Routine and Radical Innovations. MA : Lexington Books.
Oslo Manual. (2018). Guidelines for Collecting, Reporting and Using Data on Innovation. (7th ed). Paris : OECD Publishing; Luxembourg : Eurostat.
Schilling, M.A. (2008). Strategic Management of Technological Innovation. (2nd ed). NY : McGraw-Hill Education.
Schumpeter, J. A. (1942). Capitalism, Socialism, and Democracy. New York : Transaction Publishers.
Tidd, J., Bessant, J. & Pavitt, K. (2005). Managing Innovation : Intergrating technological, market and organization change. (3rd ed.) Sussex, UK : John Wiley & Sons.
Tushman, M.L. & Nadler, D. (1986). Organizing for Innovation. California Management Review, 28(3), 74-92.
Udwadia, F.E. (1990). Creativity and innovation in Organizations. Technological Forecasting and Social Change, 38(1), 66.
