กฎหมายการคุ้มครองสิทธิของเด็กและเยาวชนในกระบวนการยุติธรรมชั้นก่อนฟ้อง ที่ไม่สอดคล้องกับพันธกรณีระหว่างประเทศ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องกฎหมายการคุ้มครองสิทธิของเด็กและเยาวชนในกระบวนการยุติธรรมชั้นก่อนฟ้องที่ไม่สอดคล้องกับพันธกรณีระหว่างประเทศ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์กฎหมายไทยที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการยุติธรรมสำหรับเด็กชั้นก่อนฟ้องในปัจจุบันว่ามีกฎหมายฉบับใดที่ไม่สอดคล้องหรือขัดกับพันธกรณีระหว่างประเทศ
ผลการศึกษา พบว่า พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 รวมถึงระเบียบ ข้อบังคับของสถานพินิจนั้นยังมีความสอดคล้องกับอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก ค.ศ. 1989 (Convention on the Rights of the Child 1989) และกฎอันเป็นมาตรฐานขั้นต่ำของสหประชาชาติว่าด้วยการบริหารงานยุติธรรมเกี่ยวกับคดีเด็กและเยาวชน ค.ศ. 1985 คงมีเพียงบางประเด็นที่ไม่สอดคล้องกับพันธกรณีระหว่างประเทศ เช่น การควบคุมตัวเด็กจะกระทำได้ต้องมีกฎหมายให้อำนาจต้องเป็นมาตรการสุดท้ายมีความจำเป็น รวมทั้งการกำหนดระยะเวลาควบคุมต้องพิจารณาถึงเด็กเป็นสำคัญ
ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะ ดังนี้ ควรต้องมีการปรับปรุงกฎหมายไทยให้เป็นไปตามมาตรฐานสากลซึ่งประเทศไทยมีพันธกรณีต้องปฏิบัติ เพื่อให้เด็กและเยาวชนได้รับการคุ้มครองสิทธิ และเสรีภาพอย่างแท้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กมลินทร์ พินิจภูวดล. (2540). อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก : สิทธิเด็กในประเทศไทย. บทบัณทิตย์, 53(4),100-105.
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (ม.ป.ป). กฎของสหประชาชาติว่าด้วยการคุ้มครองเด็กและเยาวชนซึ่งถูกลิดรอนเสรีภาพ. (9 มิถุนายน 2564) สืบค้นจาก https://shorturl.asia/B5e8C.
จริยาวดี มิตรสูงเนิน. (2548). การคุ้มครองสิทธิของเด็กในคดีอาญา : ศึกษาเฉพาะการปล่อยชั่วคราวชั้นก่อนฟ้อง. นิติศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
นงลักษณ์ อานี. (2557). แนวทางใหม่ในการกำหนดความรับผิดทางอาญาและการดำเนินคดีกรณีผู้กระทำความผิดเป็นเด็กและเยาวชน. นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ฝ่ายวิชาการ สำนักพิมพ์วิญญูชน. (2564). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์วิญญูชน.
มาตาลักษณ์ เสรเมธากุล. (2562). งานวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง หลักการคุ้มครองสิทธิเด็กภายใต้แนวคิดเกี่ยวกับประโยชน์สูงสุดของเด็ก. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์เดือนตุลา.
สมชัย ฑีฆาอุตมากร. (2554). พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์พลสยามพริ้นติ้ง.
สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล. (2563). ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. กรุงเทพฯ :สำนักพิมพ์วิญญูชน.
สำนักงานส่งเสริมสวัสดิภาพและพิทักษ์เด็กและเยาวชนผู้ด้อยโอกาส และผู้สูงอายุ. (ม.ป.ป). อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก (Convention on the Rights of the Child) และพิธีสารเลือกรับของอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก (Optional Protocol to the Convention on the Rights of the Child). กรุงเทพฯ :สำนักงานส่งเสริมสวัสดิภาพและพิทักษ์เด็กและเยาวชนผู้ด้อยโอกาส และผู้สูงอายุ.
สำนักงานปลัด กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2559). กฎอันเป็นมาตรฐานขั้นต่ำของสหประชาชาติว่าด้วยการบริหารงานยุติธรรมเกี่ยวแก่คดีเด็กและเยาวชน ค.ศ. 1985 (กฎแห่งกรุงปักกิ่ง). (12 กันยายน 2564) สืบค้นจาก http://law.m-society.go.th/law2016/law/view/415.
