มุมมองและความคาดหวังของสาธารณชนต่อการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมุมมองและความคาดหวังของสาธารณชนต่อการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) เป็นส่วนหนึ่งของชุดโครงการวิจัย เรื่อง การศึกษาเพื่อวางกรอบในการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการรับรู้ของสาธารณชนที่มีต่อคุณค่าของสถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) และ 2) ศึกษามุมมองและความคาดหวังของสาธารณชนที่มีต่อการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) โดยใช้การวิจัยเชิงสำรวจ ใช้แบบสอบถามออนไลน์ Google Form ร่วมกับวีดิทัศน์บนแพลตฟอร์มออนไลน์ ประชากร คือ กลุ่มผู้มาใช้บริการและกลุ่มภาคการศึกษา ได้แบบสอบถามกลับคืนมาทั้งสิ้น 208 คน คิดเป็นอัตราการตอบกลับร้อยละ 90.43 ผลการวิจัย คือ 1) การรับรู้ของสาธารณชนที่มีต่อคุณค่าของสถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) ประกอบด้วย 6 ด้าน คือ ประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรม เศรษฐกิจ วัฒนธรรม สังคม และอื่น ๆ และ 2) มุมมองและความคาดหวังของสาธารณชนที่มีต่อการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) ทั้งกลุ่มผู้มาใช้บริการและกลุ่มภาคการศึกษา เห็นสอดคล้องกันว่าในอนาคตการใช้ประโยชน์พื้นที่ควรเป็นพื้นที่อนุรักษ์มากที่สุด รองลงมา คือ พื้นที่จัดกิจกรรม พื้นที่เชิงพาณิชย์/ เศรษฐกิจสร้างสรรค์ และสวนสาธารณะ ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
การรถไฟแห่งประเทศไทย. (ม.ป.ป.). สถานีกรุงเทพ (20 ตุลาคม 2564) สืบค้นจาก https://dlink.me/28q6V.
โครงการวิจัยอนุรักษ์และพัฒนาสถานีรถไฟกรุงเทพ-หัวลำโพง. (2564). แบบสอบถาม “การศึกษาเพื่อวางกรอบในการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง)”. (1 พฤษภาคม 2564) สืบค้นจาก https://www.facebook.com/HualumpongResearchProject.
ธิป ศรีสกุลไชยรัก และคณะ. (2563). รายงานการวิจัยการศึกษาคุณค่าเชิงอัตลักษณ์และความต้องการทางสังคมเบื้องต้นในการอนุรักษ์พัฒนาสถานีรถไฟหัวลำโพง. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
บ้านและสวน. (2564). เจาะลึกสถานีกรุงเทพ สถาปัตยกรรมหลังคาโค้งกว้างที่สุดเมื่อ 105 ปีก่อน. (7 กุมภาพันธ์ 2565) สืบค้นจาก https://www.baanlaesuan.com/231636/design/design-update/places/bangkok-railway-station.
ปิ่นรัชฎ์ กาญจนัษฐิติ. (2552). การอนุรักษ์มรดกสถาปัตยกรรมและชุมชน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เฟื่องอรุณ ปรีดีดิลก และคณะ. (2564). การศึกษาเพื่อวางกรอบในการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพฯ (หัวลำโพง). หน่วยงานบริหารและจัดการทุนด้านการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศ (บพข.), กรุงเทพฯ.
มณฑลี ภู่กฤษณา. (2563). อิทธิพลทางสังคมและเศรษฐกิจในการอนุรักษ์และปรับปรุงมรดกในทางสถาปัตยกรรมชุมชนปากน้ำประแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
วรรณศิลป์ พีรพันธุ์. (2010). กฎบัตรและมาตรฐานระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับการอนุรักษ์เมือง. วารสารวิจัยและสาระสถาปัตยกรรม/การผังเมือง, 7(10), 1-10.
วิมลรัตน์ อิสระธรรมนูญ, (2561). ข้อพิจารณาในการปรับใช้แนวคิดการอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมเมืองในระดับสากลกับการอนุรักษ์ในประเทศไทย. วารสารวิชาการสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 1(67), 65-86.
สกุลศรี ศรีสารคาม. (2560). กระบวนการของสื่อสังคมในการกำหนดวาระข่าวสารเพื่อการขับเคลื่อนประเด็นสังคมสู่การรับรู้และการเปลี่ยนแปลง. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(1), 236-249.
Anderson, J. (1992). Living history : Simulating everyday life in living history museums. In P.F. Leffler & J. Brent, Public History Readings. Malabar, FL : Krieger Publishing Company.
Baruch, Y. (1999). Response rates in academic studies—a comparative analysis. Human Relations, 52(4), 421–434.
Evans, J. R. & Mathur, A. (2005). The value of online surveys. Internet Research, 15(2), 195-219. Doi: 10.1108/10662240510590360
Historic Places Program Branch National Historic Sites Directorate Parks Canada. (2006). Canadian register of historic places : Writing statements of significance. (September 12, 2021) Retrieved from https://www.historicplaces.ca/media/5422/sosguideen.pdf.
Kietzmann, J.H., Hermkens, K., McCarthy, I. P. & Silvestre, B.S. (2011). Social media? Get serious! understanding the functional building blocks of social media. Business Horizons, 54(3), 241-251.
Pinto, H. & Ibañez-Etxeberria, A. (2018). Constructing historical thinking and inclusive identities : Analysis of heritage education activities. History Education Research Journal, 15(2), 342–354. Doi:10.18546/HERJ.15.2.13.
Shirky, C. (2011). The Political power of social media : Technology, the public sphere, and political change. Foreign Affairs, 90(1), 28-41.
UNESCO. (2017.). Hoi An for best protocols for best conservation practice in Asia. (February 20, 2022) Retrieved from https://bangkok.unesco.org/content/hoi-protocols-best-conservation-practice-asia-professional-guidelines-assuring-and.
UNESCO. (n.d.). What is intangible cultural heritage?. (September 12, 2021) Retrieved from https://ich.unesco.org/en/what-is-intangible-heritage-00003.
