กลยุทธ์การจัดการธุรกิจสปาไทยสู่ความได้เปรียบเชิงการแข่งขัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาแบบจำลองกลยุทธ์การจัดการธุรกิจสปาไทยฯ 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการธุรกิจสปาไทย 3) ศึกษาแนวทางการเลือกกลยุทธ์การจัดการธุรกิจสปาไทยฯ ใช้การวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างคือผู้ใช้บริการสปา 400 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบจัดชั้น ส่วนผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ บุคลากรจากองค์กรภาครัฐ ผู้เชี่ยวชาญธุรกิจสปา และนักธุรกิจสปา กลุ่มละ 3 คน ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง เก็บข้อมูลเชิงปริมาณด้วยแบบสอบถามและเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยแบบสัมภาษณ์ การวิจัยครั้งนี้วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยวิธีการทางสถิติ และข้อมูลเชิงคุณภาพใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า 1) แบบจำลองฯ มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยที่ X2= 105.45, p-value = 0.56, X2/df = 1.622, CFI = 0.97, GFI = 0.98,. AGFI = 1.00, RMSEA = 0.045, 2) ปัจจัยด้านผู้ประกอบการ นวัตกรรมการจัดการและการสื่อสารการตลาดมีอิทธิพลต่อการจัดการธุรกิจสปาไทย 3) กลยุทธ์การจัดการธุรกิจสปาไทยฯ ควรเลือกใช้กลยุทธ์มุ่งตอบสนองความต้องการของลูกค้ากับความเป็นหนึ่งในด้านคุณภาพและบริการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
ฐิตาภรณ์ สินจรูญศักดิ์. (2550). การศึกษามูลค่าทางบัญชีและกำไรทางบัญชีในการอธิบายราคาหลักทรัพย์ ของกลุ่มอุตสาหกรรมบริการ ซึ่งจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, 10(2), 70 – 78.
บุญเลิศ เย็นคงคา และคณะ. (2549). การจัดการเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ : BK การพิมพ์.
ปฏิภาณ บัณฑุรัตน์. (2563). กลยุทธ์ทางการตลาดธุรกิจ สปาแบบองค์รวมเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวจีน. วารสารสวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(2), 287 – 297.
พนิตสุภา ธรรมประมวล. (2550). ความสำเร็จทางการตลาดสำหรับน้ำสมุนไพรพร้อมดื่ม : กรณีศึกษากลุ่มแปรรูปน้ำสมุนไพรพร้อมดื่มในภาคกลางของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พิมพร ทองเมือง วิชากร เฮงษฎีกุ และ ฤๅเดช เกิดวิชัย. (2561). รูปแบบกลยุทธ์การตลาดของธุรกิจสปาเพื่อสุขภาพในสถาบันอุดมศึกษาประเทศไทย. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา, 10(2), 88 – 104.
วิทยา ด่านดำรงกุล. (2546). การบริหาร. กรุงเทพฯ : เธิร์ดเวฟ เอ็ดดูเคชั่น.
สุเนตรตรา จันทบุรี. (2559). โอกาสและความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจสปาและนวดแผนไทย. วารสารเกษมบัณฑิต, 17(2), 49 – 63.
อรรถเดช สรสุชาติ. (2563). สถิติประยุกต์และระเบียบวิธีวิจัย. ขอนแก่น : กรีนเนสไวด์ จำกัด.
อภินันท์ อุดมศรี ประเพศ ไกรจันทร์ และ ทวีศักดิ์ รูปสิงห์. (2564). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะของผู้ประกอบการธุรกิจสปา. วารสารภาควิชาครุศาสตร์อุตสาหกรรม พระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 12(1), 91 – 100.
Jarukit Marketeer. (2020). Spa-Massage : Market with ten thousand players and 1 other listed on the stock exchange. (March 25, 2021) Retrieved from https://marketeeronline.co/archives/.
Jay Barney. (1991). Firm resources and sustainable competitive advantage. Journal of Management. 17(1), 99 – 120.
Kline. (2016). Principles and practice of structural equation modeling. (3rded.). NY : The Guilford Press.
K. Pair. (2017). ระดับกลยุทธ์ การจัดการเชิงกลยุทธ์ (Strategy Level). (30 เมษายน 2565) สืบค้นจาก greedisgoods.com/ระดับกลยุทธ์-strategy-level/.
Schumacher, R. E., & Lomax, R. G. (2015). A Beginners Guide to Structural Equation Modeling : SEM. New Jersey : Lawrence Erlbaum Associates.
The Board of Investment of Thailand. (2014). Thailand 2013 Linking to Global Investment. (March 25,2021) Retrieved from https://www.boi.go.th/upload/content/Book_boi_2556final _15245.pdf.
