แนวทางผลักดันอุตสาหกรรมคาแรคเตอร์ของญี่ปุ่น และข้อเสนอแนะเชิงนโยบายต่อประเทศไทยผ่านมุมมองซอฟต์พาวเวอร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
อุตสาหกรรมคาแรคเตอร์ในประเทศไทยมีประสิทธิภาพมากพอ ทั้งในมุมของผู้ผลิตและกระบวนการผลิต ทว่าเมื่อลงรายละเอียดจะพบว่ามีเพียงคาแรคเตอร์ไม่กี่ประเภทเท่านั้นที่สามารถนำมาต่อยอดได้ และตัวคาแรคเตอร์เองยังไม่เป็นที่รู้จักมากนักในกลุ่มผู้บริโภค บทความนี้จะวิเคราะห์องค์ประกอบที่พึ่งพิจารณาด้านซอฟต์พาวเวอร์ จากประเทศที่ประสบความสำเร็จในอุตสาหกรรมคาแรคเตอร์อย่างประเทศญี่ปุ่น เพื่อเป็นข้อเสนอแนะในการพัฒนาและผลักดันอุตสาหกรรมคาแรคเตอร์ในไทยให้สามารถสร้างซอฟต์พาวเวอร์แก่ประเทศได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2561). แผนแม่บทการส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2 มีนาคม 2565)สืบค้นจาก https://www.depa.or.th/storage/app/media/file/depa-Promotion-Plan-Book61-65.pdf.
ธัญญารัตน์ โคตรวันทา. (2561). คุมะมง: หมีน่ารักที่ขโมยหัวใจผู้คนด้วยวิธีคิดทางการตลาดแบบญี่ปุ่น. ThePeople. (6 มิถุนายน 2565) สืบค้นจาก https://thepeople.co/kumamon-japan/.
ปัทมา จันทร์เจริญสุข. (2552). การ์ตูนญี่ปุ่น: Soft Power ของนโยบายวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น. การประชุมวิชาการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ครั้งที่ 6 วันที่ 8 ธันวาคม 2552, 1487-1497.
วาสนา ปานนวม. (2555). การส่งเสริมการ์ตูนของญี่ปุ่น: เครื่องมือเพิ่ม Soft Power และผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ. วารสารญี่ปุ่นศึกษา, 29(1), 76-85.
วีรยุทธ พจน์เสถียรกุล และจิราพร พรประภา. (2019). ไร้สาระหรือมีแก่นสาร?: คุณค่าของมังงะ (การ์ตูนญี่ปุ่น)ในฐานะผลผลิตทางวัฒนธรรมประชานิยมต่อสังคมไทย. International Journal of East Asian Studies, 23(2), 384-298.
ศุภเจตน์ จันทร์สาส์น. (2560). โครงการ แนวปฏิบัติที่ดีสู่ความสำเร็จในการพัฒนาธุรกิจคาแรกเตอร์ไทย: บทเรียนจากความสำเร็จของธุรกิจคาแรกเตอร์ญี่ปุ่น.คณะเศรษฐศาสตร์และการลงทุนมหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพฯ.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2562). ระบบนิเวศของอุตสาหกรรมดิจิทัลคอนเทนต์ไทย ตอนที่ 3 (สาขา แคแรคเตอร์). (2 มีนาคม 2565) สืบค้นจากhttps://www.depa.or.th/th/article-view/3-digital-content-series-character.
Brand Finance. (2022). Global Soft Power Index 2022. (2 มีนาคม 2565) สืบค้นจาก https://brandirectory-live-public.s3.eu-west-2.amazonaws.com/reports_free/brand- finance-soft-power-index-2022.pdf.
Joseph S. Nye, J. (2004). SOFT POWER:THE MEANS TO SUCCESS IN WORLD POLITICS:PublicAffairsTM.
Joseph S. Nye, J. (2021). Soft Power: the evolution of a concept. Journal of Political Power.(2 มีนาคม 2565) สืบค้นจาก https://doi.org/10.1080/2158379X.2021.1879572.
Ministry of Economy Trade and Industry. (2016). Content Industry: Current Status and Direction of Future Development. (2 มีนาคม 2565). สืบค้นจาก https://www.meti.go.jp/english/policy/mono_info_service/content_industry/pdf/20160329001.pdf.
Portland. (2019). THE SOFT POWER 30: A Global Ranking of Soft Power 2019 Portland. (2 มีนาคม 2565) สืบค้นจาก https://softpower30.com/.
Umparin Boonsinsuk. (2019). Character Licensing and Digital Path to Monetization, Case Studies from Thai Creators. Executive Journal, 39(1), 12-23.
