แนวทางการยกระดับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดลพบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อหาแนวทางการยกระดับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดลพบุรี โดยใช้วิจัยแบบผสมผสานทั้งการวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ ในการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากนักท่องเที่ยวชาวไทย 400 คน โดยการสุ่มตัวอย่างตามสะดวก และการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ได้แก่ ภาครัฐ ผู้ประกอบการภาคเอกชน และชุมชน
ผลการศึกษาวิจัย พบว่า การยกระดับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดลพบุรี คือการพัฒนาความเป็นเอกลักษณ์ของตราแหล่งท่องเที่ยว 3 ด้าน ดังนี้ 1) ด้านประวัติศาสตร์ จากการที่มีเรื่องราวความเป็นมาอย่างยาวนาน 2) ด้านวัฒนธรรม เป็นแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมไทยในอดีต และรูปแบบการใช้ชีวิต 3) ด้านศาสนา ดังนั้น จังหวัดลพบุรีจึงสามารถถูกกำหนดให้เป็นเมืองแห่งประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมได้อย่างชัดเจน โดยในมุมมองของนักท่องเที่ยวชาวไทย ความพยายามทางการตลาดที่สำคัญในการยกระดับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมนี้คือ การให้ความสำคัญกับการโฆษณาและการประชาสัมพันธ์ ซึ่งไม่ใช่เพียงการแจ้งข่าวสาร แต่ต้องเป็นการสร้างการรับรู้ถึงคุณค่าและประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใครของลพบุรี นำไปสู่การสร้างแบรนด์ที่แข็งแกร่งและน่าจดจำ ผ่านการเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจ ดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เข้ามาสัมผัสวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อันลึกซึ้ง พร้อมสร้างความผูกพันกับแหล่งท่องเที่ยวนี้อย่างยั่งยืนเพื่อส่งเสริมการเติบโตของเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและรักษาคุณค่ามรดกทางวัฒนธรรมไปพร้อมกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา กรมการท่องเที่ยว. (2567, 25 มกราคม). จำนวนและรายได้จากการท่องเที่ยวชาวไทย. Tourism Statistics. http://tourism.go.th/2010/th/news/view.
เกศราพร พรหมนิมิตกุล ทิพย์สุดา พุฒจร และฐิติมา เวชพงศ. (2563). การจัดการวัฒนธรรมเพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิง ประสบการณ์ท้องถิ่นของเมืองรองภายใต้โครงการ The LINK. Journal of Liberal Arts, Prince of Songkla University, 12(1), 45-53.
ณัฏฐ์พัชร์ กาญจนรัตน์ (2563). องค์ประกอบทางการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อความสนใจท่องเที่ยวเชิงโหยหาอดีตของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 21(2), 65-74.
ลัดณา ศรีอัมพรเอก. (2560). การพัฒนากลยุทธ์การจัดการท่องเที่ยวระดับเมืองรองเพื่อรองรับการท่องเที่ยวของผู้สูงอายุ.วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 28(1), 55-62.
ศรัณพร ชวนเกริกกุล. (2561). กลยุทธการยกระดับการตลาดท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองรองจังหวัดสิงห์บุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสยาม). ThaiLIS. https://tdc.thailis.or.th/tdc/search_result.php.
อังคณา ดิษฐวงษ์. (2562). การตัดสินใจเลือกท่องเที่ยวเมืองรองจังหวัดกำแพงเพชรของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รำไพพรรณี, 1(1), 97-104.
Aaker, D. (1996). Managing Brand Equity. The Free Press.
Berthon, S. (2003). A model of destination image formation. FT Prentice-Hall.
Baloglu, S. & Brinberg, D. (2015). Affective Images of Tourism Destination. Journal of Travel Research, 35(4),29-35.
Cooper, C., Fletcher, J., Fyall, A., Gilbert, D. & Wanhill, S. (2018). Tourism Principles and Practice (4th ed.). FT Prentice-Hall.
Fakeye, P.C. & Crompton, J.L. (2004). Image Differences Between Prospective and Repeat Visitors to the Lower Rio Grande Valley. Journal of Travel Research, 30(2), 117-136.
Gallarza, M.G., & Suara, I.G (2012). Destination Image Towards a Conceptual Framework. Annals of Tourism Research, 29(1), 165-177.
Gartner, W.C. (2010). Tourism destination Brand Equity Dimensions: Renewal versus Repeat Market. Journal of Trade research, 22(4), 117-136.
Gholizadeh Sarvari. (2012). Destination Brand Equity, Satisfaction and Revisit Intention Harlow. FT Prentice-Hall.
Gilligan, C. (2015). Strategic Marketing Management: Planning, Implementation and Control (3rd ed.). Routledge.
Ivanovic, M. (2018). Cultural tourism. Cape Town, Juta & Company.
Konecnik, M. (2019). Management Guidelines for World Cultural Heritage Sites. ICCROM.
Keller, K.L. (2008). Strategic Brand Management Build, Measuring, and Managing Brand Equity. Prentice Hall.
Kotler, P. (2009). Attracting Investment, Industry, and Tourism to Cities, States, and Nations. Marketing Places. Free Press.
Lassar, W., Mittal,B. & Sharma, A. (2006). Measuring Customer-Based Brand Equity. Journal of Academic Research, 12(4), 83-108.
Tapachai, N. (2000). An examination of the role of beneficial image in tourist destination selection. Journal of Travel Research, 39(1), 59-87.
