บทบาทของกฎหมายปกครองในการคุ้มครองสิทธิเด็กในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพมีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาหลักการและบทบัญญัติของกฎหมายปกครองที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองสิทธิเด็กในประเทศไทย 2) วิเคราะห์บทบาทของหน่วยงานทางปกครองและศาลปกครองในการคุ้มครองสิทธิเด็ก และ 3) เปรียบเทียบการคุ้มครองสิทธิเด็กในประเทศไทยกับหลักสากลและกฎหมายต่างประเทศ
ผลการวิจัยพบว่า กฎหมายปกครองมีบทบาทเชิงโครงสร้าง ในการกำหนดหน้าที่ของรัฐและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองสิทธิเด็ก เช่น กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ กระทรวงศึกษาธิการ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กฎหมายกำหนดให้รัฐต้องจัดการศึกษา สวัสดิการ และมาตรการปกป้องเด็กจากการถูกละเมิด มีบทบาทในการบังคับใช้และการตีความกฎหมายปกครองที่มีผลต่อการคุ้มครองสิทธิเด็ก ศาลปกครองมีคำพิพากษาฎีกาที่ส่งเสริมสิทธิเด็ก มีการเริ่มนำหลักประโยชน์สูงสุดของเด็กมาใช้เป็นแนวทางในการพิจารณาแต่ไม่ชัดเจนในทุกกรณี การคุ้มครองสิทธิยังมีช่องโหว่ หน่วยงานของรัฐบางแห่งยังขาดประสิทธิภาพและความเข้าใจด้านสิทธิเด็ก การใช้อำนาจบางกรณียังละเลยต่อผลกระทบที่มีต่อเด็ก เด็กยังไม่สามารถเข้าถึงกระบวนการยุติธรรมทางปกครองได้โดยตรง การบูรณาการอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก (CRC) กับกฎหมายปกครองไทยยังไม่เป็นระบบ แม้กฎหมายปกครองมีบทบาทสำคัญในการคุ้มครองสิทธิเด็กในประเทศไทย แต่การบังคับใช้ยังมีข้อจำกัดและความเหลื่อมล้ำ ดังนั้นจึงควรพัฒนากลไกให้เด็กเข้าถึงสิทธิได้จริง และให้ศาลปกครองกับหน่วยงานของรัฐยึดหลักการของอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็กอย่างต่อเนื่อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
จรัญ โฆษณานันท์. (2554). นิติปรัชญา. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง. ณัฐพัชญ์ สมานทรัพย์. (2566). ปัญหาการบังคับใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว พ.ศ. 2550 ของผู้ปฏิบัติงานในกลุ่มพนักงานไกล่เกลี่ยและ ประนอมข้อพิพาท ศาลเยาวชนและครอบครัว. (สารนิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
ทิตยาภรณ์ ดีแก้ว. (2559). การศึกษาประสิทธิภาพกลไกการคุ้มครองเด็กของพระราชบัญญัติ คุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 ภายใต้การปฏิบัติงานของ บ้านพักเด็กและครอบครัว: กรณีศึกษาพื้นที่ จังหวัดน่าน.(วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมสงเคราะห์ศาสตร์มหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์).มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธรรมภณ อยู่ศิริ. (2564). การคุ้มครองสิทธิเด็กและเยาวชนในคดีอาญา : กรอบระยะเวลาที่เหมาะสมในการฟ้องคดีอาญาเด็กและเยาวชน. (วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. (2563). กฎหมายรัฐธรรมนูญ (พิมพ์ครั้งที่ 10). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ปดิวรัดา บุญนำมา. (2564). หน้าที่ของรัฐในการคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พิริยะ ศิริโพธิ์พันธุ์กุล. (2553). ผู้ตรวจการแผ่นดินและสิทธิมนุษยชนแห่งสาธารณรัฐสโลวีเนีย. วารสารสำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน, 3(2), 131 – 147.
ภัสวรรณ อุชุพงศ์อมร. (2564).การปรับใช้หลักความเสมอภาคตามรัฐธรรมนูญไปสู่หลักความเสมอภาคของบุคคลในการรับภาระของรัฐโดยศาลปกครองไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 13(2), 338-350.
มาตารักษ์ เสรเมธากุล. (2562). การคุ้มครองสิทธิเด็กภายใต้หลักประโยชน์สูงสุดของเด็กในกฎหมายไทย. วารสารนิติศาสตร์, 48(4), 621-653.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2549). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายปกครอง (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
วศิน เจริญตันธนกุล. (2556). สวัสดิการสำหรับเด็กและเยาวชนในประเทศสวีเดน. วารสารแม่โจ้ปริทัศน์, 15(5), 56-60.
ศศิวิมล สู่วรฤทธิ์. (2557). การศึกษากลไกและมาตรการในการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิเด็ก ภายใต้กรอบประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ศิริพร เกื้อกูลนุรักษ์. (2561).การคุ้มครองสิทธิของผู้กระทำผิดที่เป็นเด็กอายุไม่เกิน 10 ปีในประเทศไทย. (ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สิรภัทร พูลสงวน. (2565). สิทธิติดต่อกับบุตร: ศึกษากรณีบุคคลที่มีความสัมพันธ์ทางสายโลหิต หรือความสัมพันธ์ในความเป็นจริงกับบุตร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุภาพร พิทักษ์เฝ่ากุล. (2563). ปัญหาและอุปสรรคทางกฎหมายในการให้ความคุ้มรองสิทธิเด็กและเยาวชนตามกระบวนการยุติธรรม. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม, 39(3), 92-105.
สุวิทย์ ปัญญาวงศ์. (2565). กฎหมายมหาชน (พิมพ์ครั้งที่ 5 แก้ไขเพิ่มเติม). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
อัญธิษฐา อักษรศรี และวันชัย แสงสุวรรณ. (2546). หลักนิติธรรมกับการปกครองโดยทศพิศราชธรรม.วารสารจุลนิติ, 9(1),33 – 45.
อาทิตย์ชัย เกรียงไกรวงศ์. (2559). การใช้หลักศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในการตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายของการกระทำทางปกครองโดยศาลปกครอง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
