ความรับผิดทางกฎหมายของสภาวิชาชีพในการกำกับดูแลมาตรฐานวิชาชีพในประเทศไทย

Main Article Content

รุจินันท์ วาธีวัฒนารัตน์

บทคัดย่อ

งานศึกษานี้มุ่งวิเคราะห์สถานะทางกฎหมาย อำนาจ และความรับผิดของสภาวิชาชีพในประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความรับผิดทางปกครอง ทางแพ่ง และทางวินัย เปรียบเทียบหลักกฎหมายและแนวปฏิบัติในต่างประเทศที่เกี่ยวข้องและเสนอแนวทางสำหรับการปฏิรูปกฎหมาย งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีเชิงคุณภาพ โดยอาศัยการศึกษาเอกสารกฎหมาย งานวิชาการ และคำพิพากษาศาลฎีกา


ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า สภาวิชาชีพเป็นนิติบุคคลมหาชนซึ่งจัดตั้งขึ้นตามกฎหมายเฉพาะ มีอำนาจออกใบอนุญาตกำกับดูแลวินัยวิชาชีพ และบริหารจัดการกิจการภายใน การใช้อำนาจของสภาวิชาชีพถือเป็นการใช้อำนาจทางปกครอง อยู่ภายใต้การตรวจสอบโดยศาลปกครองและต้องเป็นไปตามหลักนิติธรรม อย่างไรก็ตามมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับสภาวิชาชีพบางฉบับยังขาดความชัดเจนที่เกี่ยวกับขอบเขตความรับผิดโดยเฉพาะในกรณีมีการกำกับดูแลที่บกพร่อง และพบว่ามีกฎหมายบัญญัติแต่กฎหมายไม่มีสภาพบังคับใช้ รวมถึงมีกฎหมายแต่ไม่ครอบคลุมในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น ความรับผิดอาจเกิดจากการกระทำทางปกครองที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย การละเลยต่อหน้าที่ตามกฎหมาย หรือการใช้อำนาจเกินขอบเขต  แนวทางการแก้ไขประกอบด้วยการเพิกถอนคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย การบังคับให้ปฏิบัติหน้าที่ที่ละเลย และการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 งานวิจัยนี้แสดงเห็นความจำเป็นในการมีบทบัญญัติทางกฎหมายที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อให้มั่นใจว่าสภาวิชาชีพมีความรับผิดชอบ และเสริมสร้างกรอบกฎหมายในการกำกับดูแลหน้าที่และความรับผิดของสภาวิชาชีพให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วาธีวัฒนารัตน์ ร. . . (2026). ความรับผิดทางกฎหมายของสภาวิชาชีพในการกำกับดูแลมาตรฐานวิชาชีพในประเทศไทย. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 12(1), 139–147. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/scaj/article/view/283156
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กนกศักดิ์ พ่วงลาภ. (2566). ความรับผิดของฝ่ายปกครองเกี่ยวกับความไม่เสมอภาคในการรับภาระสาธารณะ. วารสารคณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 15(2), 97-116.

จิรนิติ หะวานนท์. (2561). กฎหมายปกครอง. ใน ประเสริฐ เสียงสุทธิวงศ์ (บรรณาธิการ), กฎหมายปกครอง. (หน้า 46). กรุงเทพฯ สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.

จิรนิติ หะวานนท์. (2543). หลักวิชาชีพนักกฎหมาย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

จุมพล รัตธนพาส. (2562). การควบคุมการกระทำทางปกครองของสภาวิศวกรโดยศาลปกครอง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

บำรุง ตันจิตติวัฒน์. (2545). นโยบายควบคุมมาตรฐานและจรรยาบรรณผู้ประกอบวิชาชีพกฎหมายเอกชน. หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง รุ่นที่ 1. กรุงเทพฯ. สถาบันพระปกเกล้า.

ผู้จัดการออนไลน์. (2557). คุณภาพชีวิต . สืบค้นเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2568. จาก. http://www.managmer.co.th

พิทยา บวรวัฒนา. 2558). ทฤษฎีองค์การสาธารณะ. กรุงเทพฯ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เพ็ง เพ็งนิติ. (2560). ละเมิด. ในประเสริฐ เสียงสุทธิวงศ์ (บรรณาธิการ), ละเมิด. (หน้า 39). กรุงเทพฯ สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.

ไพศาล ลิ้มสถิต. (2555). กลไกธรรมาภิบาลในการควบคุมวิชาชีพเวชกรรมในต่างประเทศ : กรณีศึกษาประเทศสหราชอาณาจักร นิวซีแลนด์ และแอฟริกาใต้. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2568. จาก https://kb.hsri.or.th/dspace/handle/11228/3523?locale-attribute=th

ภัคเดช คมสัน. (2565). ลักษณะการใช้อำนาจของสภาวิชาชีพ : นิติกรรมทางปกครองและนิติกรรมทางตุลาการ.วารสารวิชาการศาลปกครอง, 22(1), 1-34.

วัลยา ธรรมพณิชวัฒน์. (2553). ทฤษฎีการควบคุมตนเอง : แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในการพยาบาล เด็กและครอบครัว. วารสารสภาการพยาบาล, 25(4), 23-33.

วิฑูรย์ อึ้งประพันธ์. (2546). กฎหมายการแพทย์ ความรับผิดทางกฎหมายของผู้ประกอบวิชาชีพด้านการแพทย์และสาธารณสุข. กรุงเทพฯ. วิญญูชน.

สุธี เธียรกัลยา. (2553). วิเคราะห์พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ.2539 : ศึกษากรณีหน่วยงานของรัฐบังคับให้เจ้าหน้าที่ชดใช้ค่าสินไหมทดแทน. กระทรวงมหาดไทย.

สุนันทา ศรีเพ็ง.(2559). การควบคุมการกระทำทางปกครองของสภาวิศวกรโดยศาลปกครอง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

อัญธิษฐา อักษรศรี และวันชัย แสงสุวรรณ. (2564).หลักนิติธรรมกับการปกครองโดยทศพิศราชธรรม.วารสารจุลนิติ, 9(1), 33–45.