ความรับผิดทางกฎหมายของสภาวิชาชีพในการกำกับดูแลมาตรฐานวิชาชีพในประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานศึกษานี้มุ่งวิเคราะห์สถานะทางกฎหมาย อำนาจ และความรับผิดของสภาวิชาชีพในประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความรับผิดทางปกครอง ทางแพ่ง และทางวินัย เปรียบเทียบหลักกฎหมายและแนวปฏิบัติในต่างประเทศที่เกี่ยวข้องและเสนอแนวทางสำหรับการปฏิรูปกฎหมาย งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีเชิงคุณภาพ โดยอาศัยการศึกษาเอกสารกฎหมาย งานวิชาการ และคำพิพากษาศาลฎีกา
ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า สภาวิชาชีพเป็นนิติบุคคลมหาชนซึ่งจัดตั้งขึ้นตามกฎหมายเฉพาะ มีอำนาจออกใบอนุญาตกำกับดูแลวินัยวิชาชีพ และบริหารจัดการกิจการภายใน การใช้อำนาจของสภาวิชาชีพถือเป็นการใช้อำนาจทางปกครอง อยู่ภายใต้การตรวจสอบโดยศาลปกครองและต้องเป็นไปตามหลักนิติธรรม อย่างไรก็ตามมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับสภาวิชาชีพบางฉบับยังขาดความชัดเจนที่เกี่ยวกับขอบเขตความรับผิดโดยเฉพาะในกรณีมีการกำกับดูแลที่บกพร่อง และพบว่ามีกฎหมายบัญญัติแต่กฎหมายไม่มีสภาพบังคับใช้ รวมถึงมีกฎหมายแต่ไม่ครอบคลุมในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น ความรับผิดอาจเกิดจากการกระทำทางปกครองที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย การละเลยต่อหน้าที่ตามกฎหมาย หรือการใช้อำนาจเกินขอบเขต แนวทางการแก้ไขประกอบด้วยการเพิกถอนคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย การบังคับให้ปฏิบัติหน้าที่ที่ละเลย และการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 งานวิจัยนี้แสดงเห็นความจำเป็นในการมีบทบัญญัติทางกฎหมายที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อให้มั่นใจว่าสภาวิชาชีพมีความรับผิดชอบ และเสริมสร้างกรอบกฎหมายในการกำกับดูแลหน้าที่และความรับผิดของสภาวิชาชีพให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล ถือว่าเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
กนกศักดิ์ พ่วงลาภ. (2566). ความรับผิดของฝ่ายปกครองเกี่ยวกับความไม่เสมอภาคในการรับภาระสาธารณะ. วารสารคณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 15(2), 97-116.
จิรนิติ หะวานนท์. (2561). กฎหมายปกครอง. ใน ประเสริฐ เสียงสุทธิวงศ์ (บรรณาธิการ), กฎหมายปกครอง. (หน้า 46). กรุงเทพฯ สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
จิรนิติ หะวานนท์. (2543). หลักวิชาชีพนักกฎหมาย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จุมพล รัตธนพาส. (2562). การควบคุมการกระทำทางปกครองของสภาวิศวกรโดยศาลปกครอง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บำรุง ตันจิตติวัฒน์. (2545). นโยบายควบคุมมาตรฐานและจรรยาบรรณผู้ประกอบวิชาชีพกฎหมายเอกชน. หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง รุ่นที่ 1. กรุงเทพฯ. สถาบันพระปกเกล้า.
ผู้จัดการออนไลน์. (2557). คุณภาพชีวิต . สืบค้นเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2568. จาก. http://www.managmer.co.th
พิทยา บวรวัฒนา. 2558). ทฤษฎีองค์การสาธารณะ. กรุงเทพฯ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพ็ง เพ็งนิติ. (2560). ละเมิด. ในประเสริฐ เสียงสุทธิวงศ์ (บรรณาธิการ), ละเมิด. (หน้า 39). กรุงเทพฯ สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
ไพศาล ลิ้มสถิต. (2555). กลไกธรรมาภิบาลในการควบคุมวิชาชีพเวชกรรมในต่างประเทศ : กรณีศึกษาประเทศสหราชอาณาจักร นิวซีแลนด์ และแอฟริกาใต้. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2568. จาก https://kb.hsri.or.th/dspace/handle/11228/3523?locale-attribute=th
ภัคเดช คมสัน. (2565). ลักษณะการใช้อำนาจของสภาวิชาชีพ : นิติกรรมทางปกครองและนิติกรรมทางตุลาการ.วารสารวิชาการศาลปกครอง, 22(1), 1-34.
วัลยา ธรรมพณิชวัฒน์. (2553). ทฤษฎีการควบคุมตนเอง : แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในการพยาบาล เด็กและครอบครัว. วารสารสภาการพยาบาล, 25(4), 23-33.
วิฑูรย์ อึ้งประพันธ์. (2546). กฎหมายการแพทย์ ความรับผิดทางกฎหมายของผู้ประกอบวิชาชีพด้านการแพทย์และสาธารณสุข. กรุงเทพฯ. วิญญูชน.
สุธี เธียรกัลยา. (2553). วิเคราะห์พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ.2539 : ศึกษากรณีหน่วยงานของรัฐบังคับให้เจ้าหน้าที่ชดใช้ค่าสินไหมทดแทน. กระทรวงมหาดไทย.
สุนันทา ศรีเพ็ง.(2559). การควบคุมการกระทำทางปกครองของสภาวิศวกรโดยศาลปกครอง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อัญธิษฐา อักษรศรี และวันชัย แสงสุวรรณ. (2564).หลักนิติธรรมกับการปกครองโดยทศพิศราชธรรม.วารสารจุลนิติ, 9(1), 33–45.