องค์ประกอบด้านการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบด้านการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย คือ นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการศึกษาวิจัย พบว่า ระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับองค์ประกอบด้านการท่องเที่ยวจังหวัดนครพนม โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.09) หากทำการวิเคราะห์รายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดอันดับแรก คือ ด้านการเข้าถึง รองลงมา คือ ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ด้านที่พัก ด้านสิ่งดึงดูดใจ และด้านกิจกรรม ตามลำดับ ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า องค์ประกอบด้านการท่องเที่ยว คือ ด้านสิ่งดึงดูดใจ (β = 0.142, Sig. < 0.001) ด้านการเข้าถึง (β = 0.188, Sig. < 0.000) และด้านที่พัก (β = 0.336, Sig. < 0.000) ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ในขณะที่ด้านกิจกรรม (β = 0.034, Sig. > 0.479) และด้านสิ่งอำนวยความสะดวก (β = 0.006, Sig. > 0.897) ไม่ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และมีค่าความคาดเคลื่อนมาตรฐานของการพยากรณ์เท่ากับ 0.326 ทั้งนี้สามารถอธิบายปัจจัยด้านการท่องเที่ยวได้ว่าส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม มีค่าสัมประสิทธ์ของการพยากรณ์ปรับปรุง (R Square) ร้อยละ 41.00 หมายถึง ปัจจัยองค์ประกอบด้านการท่องเที่ยว สามารถพยากรณ์ว่ามีผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนมของนักท่องเที่ยวได้ถึงร้อยละ 41.00 ส่วนที่เหลืออีกร้อยละ 59.00 คือ ปัจจัยอื่นนอกเหนือจากที่กล่าวมา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล ถือว่าเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
กรุงเทพธุรกิจ. (2568). ‘นครพนม’ โตไม่หยุด ขึ้นแท่น ‘เมืองหลักสายมู’ ร้านอาหาร-โรงแรมแน่น นักท่องเที่ยวแห่ไหว้ขอพรฉ่ำ. สืบค้นเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2568, จาก https://www.bangkokbiznews.com/business/business/1206791
กัลยกร ซิบแข กณิการ์ ศรีนาคา พิชามญชุ์ เอื้อจิรกาล วัชราภรณ์ นิ่มพึ่ง และทัชชกร สัมมะสุต. (2568) เรื่องปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวพร้อมสัตว์เลี้ยง (Pet Tourism) ในประเทศไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 16(1), 267 – 281.
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย ภูวกฤษ ปรีชาวุฒิเดช และพิชญาภรณ์ ภูมิอภินันท์. (2567). การศึกษาความสัมพันธ์ของศักยภาพองค์ประกอบการท่องเที่ยว ความพึงพอใจ และพฤติกรรมนักท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา.วารสารรัชต์ภาคย์, 18(59), 594 – 612.
ณัฐพสิษฐ์ พิมพากรณ์ นัชชา แสวงพรรค ธนพล ถาวรศิลป์ สุพิชฌาย์ เพ็ชรสดใส นริส อุไรพันธ์ และสุภิญญา แย้มรัตน์. (2568). องค์ประกอบการท่องเที่ยว ส่วนประสมทางการตลาด และการสื่อสารการตลาดแบบบูรณากรที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ในจังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารปัญญาลิขิต, 4(2), 1 - 18.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2566). ข้อมูลการท่องเที่ยวในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/articles-and-publications/articles/article2023dec26.html.
นฤมล มีนุ้ย ปิยะมาศ สื่อสวัสดิ์วณิชย์ ชนงกรณ์ กุณฑลาบุตร. (2568). แนวทางการส่งเสริมการกลับมาท่องเที่ยวซ้ำในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวจีน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(1), มกราคม 2568, 94 – 107.
นัชชา ทัสลิม และมณฑกานติ ชุบชูวงศ์. (2567). ภาพลักษณ์ของการท่องเที่ยวไทยและทัศนคติต่อประเทศไทยที่ส่งผลต่อความตั้งใจกลับมาเยือนซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวอินโดนีเซียในช่วงการระบาดใหญ่โควิด-19, วารสารวิชาการสมาคม สถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.), 30(1), 65 – 78.
นิพน เชื้อเมืองพาน และกฤติยา ทองคุ้ม. (2568). การพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวกลุ่มไมซ์อย่างยั่งยืนในจังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 12(1), 40 – 58.
ประพันธ์พงษ์ ชิณพงษ์ และชวลีย์ ณ กลาง. (2565). เรื่องแนวทางการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยววัฒนธรรมรามัญกลุ่มจังหวัดลุ่มน้ำเจ้าพระยา. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมถ์, 16(3), 143-160.
พรทิรา ดาราจันทร์ และวรรษิดา บุญญาณเมธาพร. (2567). อิทธิพลของปัจจัยผลักดันและปัจจัยดึงดูดทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณต่อความพึงพอใจและการตั้งใจกลับมาท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวจีน กรณีศึกษาพระพรหมเอราวัณกรุงเทพมหานคร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 13(1), 125 – 140.
มนัชยา เถือนนาดี. (2567). เรื่องความคาดหวังต่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของประชาชนในจังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการและวิจัยมหาวิทยาลับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 14(1), มกราคม - มีนาคม 2567, 107 – 122.
ยุทธพงษ์ กัยวรรณ์. (2543). พื้นฐานการวิจัย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2568). ปี 2568 รายได้ธุรกิจโรงแรมและที่พัก คาดหดตัว 4.5% จากปีก่อน ในช่วง 7 เดือนแรกของปี 2568 เครื่องชี้ธุรกิจโรงแรมและที่พักสะท้อนภาพที่ปรับตัวลดลง. สืบค้นเมื่อ 15 กันยายน 2568, จาก https://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/Hotel-CIS3598-FB-02-09-25.aspx.
สารภี ธิติภาทร และวัชรากร มยุรี (2567) เรื่องปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจกลับมาท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 18(2), 189-206.
สำนักงานจังหวัดนครพนม. (2561). ประวัติความเป็นมาของจังหวัดนครพนม. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2568, จาก http://www2.nakhonphanom.go.th/frontpage.
สำนักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า. (2568). ข้อมูลแนวโน้มภาคท่องเที่ยวไทย สู่โอกาสขับเคลื่อนเศรษฐกิจในระยะยาว. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.tpso.go.th/news/2501-0000000018.
Cronbach, L.J. (1990). Essential of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins.
Dickman, C.R. (1996). Overview of the Impacts of Feral Cats on Australian Native Fauna. Australian Nature Conservation Agency, Canberra.
Weaver, D. & Laura, L. (2002). Tourism management (2nd ed.). Australia: Kyodo Printing Co (S’pore).
W.G, Cochran. (1953). Sampling Techiques. New York : John Wiley & Sons. Inc.
