ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของประชาชนในเขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นพลเมืองดิจิทัลของประชาชน และเพื่อศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลและองค์ประกอบของพลเมืองดิจิทัลที่ส่งผลต่อความเป็นพลเมืองดิจิทัลของประชาชนในเขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างเป็นประชาชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง จำนวนทั้งหมด 400 คน สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ความถี่ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานด้วย t-test One way ANOVA และการวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุคูณ
ผลการวิจัย พบว่า ระดับองค์ประกอบของความเป็นพลเมืองดิจิทัลโดยรวมอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ความปลอดภัยดิจิทัล
การสื่อสารดิจิทัล ความคิดสร้างสรรค์และจรรยาบรรณดิจิทัล ความรับผิดชอบต่อตัวเองและสังคม และการเข้าถึง เข้าใจเทคโนโลยีดิจิทัล ตามลำดับ คุณลักษณะความเป็นพลเมืองดิจิทัลโดยรวมอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านจริยธรรมทางดิจิทัล การรักษาอัตลักษณ์และข้อมูลส่วนบุคคล กิจกรรมบนสื่อดิจิทัล และทักษะและความสามารถในการใช้งานดิจิทัล ตามลำดับ ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า ปัจจัยส่วนบุคคล ส่งผลต่อความเป็นพลเมืองดิจิทัลของประชาชนในเขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง และผลการวิเคราะห์ถดถอยพบว่า องค์ประกอบด้านความรับผิดชอบต่อตนเองและสังคม (𝛽 = .374, 𝑝 < .001) มีอิทธิพลสูงสุดต่อความเป็นพลเมืองดิจิทัลของประชาชนในเขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล ถือว่าเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2568). DIGITAL CITIZENSHIP พลเมืองดิจิทัล. สืบค้นเมื่อวันที่18 มิถุนายน 2568. จาก https://www.mdes.go.th/service/detail/9042-tm_source=chatgpt.com
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2568). (ร่าง) แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมระยะ 20 ปี พ.ศ. 2560 – 2579. สืบค้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2568. จาก https://wise.co.th/wise/References/Digital_Economy/Digital_Master_Plan_2560-2579.pdf
ขวัญชนก อายุยืน, อุษา งามมีศรี และสมใจ สืบเสาะ. (2567). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลในประเทศไทย. Journal of Modern Learning Development, 9(5), 406-416.
จุลนี เทียนไทย. (2563). อัตลักษณ์ วิธีคิดและชีวิต 4.0 ของชาวดิจิทัลไทย : การสังเคราะห์ผลการวิจัยสู่การใช้ประโยชน์เชิงนโยบาย. กรุงเทพฯ: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
ณรงค์ฤทธิ์ ปริสุทธิ์กุล. (2567). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของเจเนอเรชั่นซีในจังหวัดตรัง. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(10), 154-167.
มนต์รัตน์ แก้วเกิด และคณะ (2564). ความต้องการจําเป็นในการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดความเป็นพลเมืองดิจิทัล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 15(1), 66-78.
ยุพยงค์ วิงวร. (2565). การป้องกันอาชญากรรมทางเทคโนโลยีในชุมชนสู่การพัฒนาเป็นพลเมืองดิจิทัล. [ม.ป.ท. : ม.ป.พ.].
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2561). คู่มือพลเมืองดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สาลีวรรณ จุติโชติ และทิพมาศ เศวตวรโชติ. (2564). การดำเนินชีวิตอย่างไรให้มีความสุขในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ. 1(3), 76-88.
สำนักงานจังหวัดลำปาง. (2568). แผนพัฒนาจังหวัดลำปาง พ.ศ. 2566 – 2570 ฉบับทบทวนประจำปี พ.ศ. 2568. สืบค้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2568. จาก https://www.lampang.go.th/strategy/2566/plan-r66-70-t68.pdf
สำนักงานจังหวัดลำปาง. (2568). ลำปาง Smart City การขับเคลื่อน “ลำปางเมืองอัจฉริยะ”. สืบค้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2568. จาก https://www.lampang.go.th/LPsmartcity/
สุปราณี วงษ์แสงจันทร์ และประกอบ คุณารักษ์. (2564). การพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนักศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 15(2), 15-28.
สุวิมล แซ่ก่อง. (2568). พลเมืองที่ตื่นตัวกับการเป็นพลเมืองดิจิทัลในการบริการสาธารณะแนวใหม่. Journal of Administrative and Management Innovation, Rajamangala University of Technology Rattanakosin. 13(2), 241-257.
อพัชชา ช้างขวัญยืน, รุจโรจน์ แก้วอุไร, วินัย วงษ์ไทย และเอื้อมพร หลินเจริญ. (2564). การจัดการเรียนเชิงรุกเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(3), 452-465.
อรอุมา สุพัฒนกุล และเอกราช มะลิวรรณ์. (2564). รายงานการวิจัยเรื่องการเป็นพลเมืองดิจิทัลของประชาชนในพื้นที่เทศบาลนครหาดใหญ่และเทศบาลนครสงขลา. [ม.ป.ท. : ม.ป.พ.]
อลงกรณ์ อัศวโสวรรณ, อิทธิพัทธ์ สุวทันพรกูล และอรอุมา เจริญสุข. (2566). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของความเป็นพลเมืองดิจิทัลสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(4), 117-132.
อุทิศ บำรุงชีพ, พักตร์วิภา โพธิ์ศรี และมงคล ยังทนุรัตน์. (2566). พฤติกรรมความเป็นพลเมืองดิจิทัลพลิกผันของผู้สูงอายุในประเทศไทย. Journal of Social Sciences and Humanities Research in Asia, 29(3), 53-68.
อุษา บิ้กกิ้นส์. (2565). แนวคิดและคุณลักษณะความเป็นพลเมืองดิจิทัลที่จำเป็นเพื่อการพัฒนาทักษะความเป็นพลเมืองดิจิทัลด้านความปลอดภัยทางเทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับผู้สูงอายุของไทย. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 26(2), 211-222.
Cronbach, L.J. 1990. Essentials of Psychological Testing. 5thed. New York: Harper Collins blisher.
Jones, L. M., and Mitchell, K. J. (2016). Defining And Measuring Youth Digital Citizenship. New Media & Society, 18(9),2063-2079.
Ribble. (1991). Digital citizenship in schools: Nine elements all students should now. Washington DC: International Society for Technology in Education.
Stevens, J. (1992). Appiled Multivariate statistics for the Social Sciences. (2nd ed.). New Jersey: Lawrence Erlbaum Associate.
Taro Yamane.(1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed). New York: Harper and Row Publications.
Wei Qian (2025). Developing Digital Citizenship through Digital Multi-Modal Composing in College English Course. Open Journal of Social Sciences. 2025, 13(1), 466-484.
