LEGAL LIABILITY OF ONLINE PLATFORM PROVIDERS IN THAILAND FOR CONSUMER RIGHTS VIOLATIONS: AN ANALYTICAL STUDY OF UNLAWFUL GOODS AND SERVICE TRANSACTIONS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The rapid growth of online platforms and the digital economy has significantly expanded electronic commerce and online service transactions. However, such expansion has also increased consumer rights violations arising from unlawful goods and services traded through online platforms. This academic article aims to examine and analyze the legal liability of online platform providers in Thailand for consumer rights violations by focusing on relevant laws, including the Computer Crime Act B.E. 2550 (2007) and its amendments, the Consumer Protection Act B.E. 2522 (1979), the Civil and Commercial Code, as well as Supreme Court precedents and comparative foreign legal approaches.
The study found that Thai law still lacks specific legal provisions directly imposing liability on online platform providers as intermediaries. Liability is primarily interpreted under Section 15 of the Computer Crime Act, which imposes liability upon service providers who cooperate, consent, or support unlawful acts committed through their systems. Nevertheless, proving intention, acknowledgment, or consent of platform providers remains difficult in practice. Moreover, Thailand still lacks a standardized and legally enforceable “Notice and Takedown” mechanism, resulting in ineffective consumer protection within the digital economy.
This article proposes that Thailand should amend relevant laws by clearly defining the scope of platform liability, imposing proactive obligations on platform providers, and establishing an effective Notice and Takedown mechanism. In addition, the enactment of a specific law governing digital platforms should be considered in order to create a balance between promoting the digital economy and ensuring sustainable consumer protection.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล ถือว่าเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือรับผิดชอบใดๆ
References
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์. (ม.ป.ป.). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522. (2522, 4 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 96 ตอนที่ 72 ฉบับพิเศษ หน้า 20.
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560. (2560, 24 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 10 ก หน้า 24.
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550. (2550, 18 มิถุนายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 124 ตอนที่ 27 ก หน้า 4.
ศาลฎีกา. (2558). คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12423/2558.
ศาลฎีกา. (2560). คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1325/2560.
Citron, D. K., & Wittes, B. (2017). The internet will not break: Denying bad samaritans §230 immunity. Fordham Law Review, 86(2), 401–456.
European Commission. (2022). Digital services act (DSA). Brussels: European Union.
European Parliament. (2022). Digital Services Act: Regulation (EU) 2022/2065. Official Journal of the European Union.
Keller, D. (2018). Internet platforms: Observations on speech, danger, and money. Hoover Institution Press.
OECD. (2021). Enhancing consumer protection in online marketplaces. OECD Publishing.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2016). Consumer policy and enforcement in a digital marketplace. Paris: OECD Publishing.
UNCTAD. (2024). Digital economy report 2024: Shaping an inclusive digital future. United Nations.
United Nations Conference on Trade and Development. (2017). Consumer protection in electronic commerce. Geneva: United Nations.
World Trade Organization. (2019). E-commerce, trade and the digital economy. Geneva: WTO.
