Developing a curriculum to enhance creative problem-solving abilities for early childhood teachers Chachoengsao Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of the research were to (1) examine the creative problem-solving capabilities of early childhood teachers in Chachoengsao Province, (2) develop a curriculum to enhance these skills, and (3) assess the curriculum’s effectiveness in fostering creative problem-solving abilities among teachers.
The population used in this research consisted of 650 early childhood teachers in government-affiliated schools located in Mueang District, Chachoengsao Province. The sample consisted of 30 early childhood teachers in Chachoengsao Province, selected through purposive sampling. The research instruments included a curriculum evaluation form designed to enhance creative problem-solving ability, a pre-test and post-test to measure knowledge and understanding before and after participating in the curriculum, and the curriculum itself aimed at enhancing creative problem-solving ability. The statistical methods used in data analysis included percentage, mean, standard deviation, content analysis, and t-test. The results showed that 1) Creative problem-solving is a cognitive process that involves generating new approaches to resolving issues or improving situations through key steps, including problem identification, information gathering, idea generation, solution development, and implementation. 2) To enhance creative problem-solving abilities among early childhood teachers, a curriculum was developed with four instructional units: fundamental knowledge of creative problem-solving in early childhood, experience-based learning in creative problem-solving for young children, creative problem-solving processes in early childhood, and techniques for organizing creative problem-solving experiences. 4) The evaluation of the draft curriculum's appropriateness for early childhood teachers in Chachoengsao province indicated a high level of suitability (M = 4.53, S.D. = 0.50). Furthermore, teachers who participated in the curriculum demonstrated significantly improved creative problem-solving skills, with statistical significance at the .05 level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอกบทความเพื่อการศึกษา แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มาให้ครบถ้วนสมบูรณ์
References
Treffinger, D. J. (2006). Creative problem solving: An introduction. Center for Creative Learning. https://doi.org/10.4324/9781003419327
วนัสนันท์ ชูรัตน์. (2564). การพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์โดยใช้รูปแบบการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ร่วมกับอินโฟกราฟิกส์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เรื่อง กรด-เบส (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธนาพล บัวคำโคตร และไพบูลย์ลิ้มมณี. (2563). แนวทางการพัฒนาครูในศตวรรษที่ 21 ด้านการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ภายใต้สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(8), 89–103.
ทิศนา แขมมณี. (2563). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 24). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตนะ บัวสนธ์. (2562). การวิจัยและพัฒนาหลักสูตรและการสอน. วารสารวิจัยทางการศึกษาศิลปากร, 11(2), 1–14.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2022). แผนยุทธศาสตร์การศึกษาปฐมวัยระดับชาติ พ.ศ. 2565–2570. สำนักนโยบายและแผนการศึกษา.
Brown, J., & Green, L. (2021). Active learning strategies in preschool education. International Journal of Child Development, 37(4), 256–270.
สำนักงานการศึกษา จังหวัดฉะเชิงเทรา. (2023). รายงานสถานการณ์การศึกษาปฐมวัยในจังหวัดฉะเชิงเทรา. สำนักงานการศึกษา.
เสมอกาญจน์ โสภณหิรัญรักษ์ สุรวิทย์ อัสสพันธุ์ และธิดาทับพันธุ์. (2566). การศึกษาและพัฒนาสมรรถนะด้านการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ผ่านกระบวนการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทรรศน์, 17(3), 209–224.
เกษทิพย์ ศิริชัยศิลป์ และอมรรัตน์ วัฒนาธร. (2561). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ตามแนวคิดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาครูมหาวิทยาลัยราชภัฏ. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร, 20(3), 1–12.
ณปภัช อิ่มอ่อง และชวนพิศ รักษาพวก. (2564). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์สำหรับครูปฐมวัย. วารสารหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 13(38), 184–192. https://jci.snru.ac.th/ArticleView?ArticleID=953
แก้วใจ สีมาคาม วันเพ็ญ นันทะศรี และบุญมี ก่อบุญ. (2561). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อสร้างเสริมความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 13(3), 161–170.
Xu, T., Li, J., & Wang, H. (2023). How does problem-solving pedagogy affect creativity? A meta-analysis of empirical studies. Frontiers in Education, 8, Article 123456. https://doi.org/10.3389/feduc.2023.123456
โยทะกา อันทะหวา และสิทธิพล อาจอินทร์. (2567). การพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์และทักษะการคิดเชิงวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 47(2), 1–14.
