Comprehension of English Phrasal Structures on Syntactic Principle: A Case Study of Students in Lower Northeastern Rajabhat Universities
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) investigate the comprehension of different types of phrasal structures based on syntactic principle and 2) compare the comprehension of each type of phrasal structures based on syntactic principle. The samples were 164 students in four lower northeastern Rajabhat Universities studying in Business English Program selected by purposive sampling according to Krejcie & Morgan’s table. The tools used in this research was a translation test consisting of 21 sentences of 5 phrasal structures: noun phrase, verb phrase, adjective phrase, adverbial phrase, and prepositional phrase. Statistical data were analyzed by frequency, percentage, and mean.
The findings were: 1) The results of investigating the comprehension of different types of phrasal structures on syntactic principle revealed various and different translations which can be classified into 4 characteristics: accurate and complete, incomplete, over-translated, and mistranslated types. 2) The results of comparing the differences in the comprehension of different types of phrasal structures on syntactic principle revealed that the sentences with the most accurate and complete translation were the adverbial phrasal structure of places representing 95.12 percent (SD=.84). The sentence with the most incomplete translation was the prepositional phrasal structure of time accounting for 40.24 percent (SD=.63). The sentence with the most over-translated content was the noun phrasal structure functioning as a subject representing 3.66 percent (SD=.32). The sentence with the most part or whole sentences mistranslated was the adverb phrasal structure of reason accounting for 17.02 percent (SD=.55).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอกบทความเพื่อการศึกษา แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มาให้ครบถ้วนสมบูรณ์
References
กฤศ เอี่ยมหฤท และ จิรันธรา ศรีอุทัย. (2561). โครงสร้างประโยค: อุปสรรคในการเข้าใจกวีนิพนธ์ภาษาอังกฤษ. วารสารอักษรศาสตร์, 47(1), 93-160.
กิตตินาถ เรขาลิลิต. (2559). การจำแนกความแตกต่างระหว่างสรรพนามหน่วยสรรพนามและคำอ้างถึง ตามแนวคิดทางวากยสัมพันธ์. วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ, 23(1), 1-21.
จุฑามณี ทิพราช และคณะ. (2560.) แนวโน้มในการแปลภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยผิดในระดับคำ วลี และประโยค: กรณีศึกษาของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตรและสังคมศาสตร มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 8(2), 352-372.
จักกเมธ พวงทอง และ อภิษฎาข์ ศรีเครือดง. (2564). เทคนิคการแปลเอกสารทางวิชาการ: ข้อผิดพลาดในการใช้คำและรูปแบบประโยคที่พบบ่อยในการแปลเอกสารทางวิชาการจากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 3(1), 87-101.
โชติกา เศรษฐธัญการ และคณะ. (2564). ข้อผิดพลาดการแปลบทบรรยายใต้ภาพยนตร์จากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 11(1), 149-164.
ชัชรีย์ บุนนาค. (2561). ปัญหาการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในประเทศไทย และข้อเสนอแนะด้านยุทธศาสตร์การพัฒนาการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ ปี 2564 – 2568. การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 2 (235-241). มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
เตือนจิตต์ จิตต์อารี. (2548). แปลให้เป็นแล้วเก่ง. อมรินทร์พริ้นติ้ง
พระหน่อแสง อัคคะเสนะ. (2558). ศึกษาปัญหาการแปล กรณีศึกษาภาษาอังกฤษและภาษาไทย[วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต]. ภาษาอังกฤษ (นานาชาติ) มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศิริรัตน์ ณ ระนอง. (2554). ภาษาศาสตร์เบื้องต้น. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สมจิต จิระนันทิพร และ ปรีมา มัลลิกะมาส. (2559). ปัญหาการแปลหน่วยสร้างกริยาเรียงภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษของผู้เรียนชาวไทย. วารสารอักษรศาสตร์, 45(2), 205-262.
สุดฤทัย อรุณศิโรจน. (2559). การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดการแปลโดยใช้ทฤษฎีไวยากรณ์ระบบ และหน้าที่: กรณีศึกษานักเรียนไทยที่เรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์, 33(3), 18-38.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.
