Development of the Buddhist Monk to the Spiritual Leader
Main Article Content
Abstract
The traditional and cultural in Thai society are often associated with monks. To push the role of monks to the benefit of society, they must have good internal and external qualities, good vision and need to know how to integrate properly, the ability to motivate people to follow their opinions also known as a leader with high leadership.
This article is intended to describe the development of a Buddhist monk into a spiritual leader consisting of four approaches: implementation of the policy of the Sangha Supreme Council of Thailand, follow the command, self-development and the participatory of Buddhist.
Keywords: Development, Buddhist monks, Spiritual Leader
Article Details
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอกบทความเพื่อการศึกษา แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มาให้ครบถ้วนสมบูรณ์
References
จีรพรรณ กาญจนะจิตรา. (2528). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ์.
ชญานิน กฤติยะโชติ. (2558). กลยุทธ์การเสริมสร้างวิถีชีวิตประชาธิปไตยของนักเรียนระดับ-
มัธยมศึกษาในจังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ.
ศรีสะเกษ : มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ.
ณรงค์ เส็งประชา. (2541). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
นพพงษ์ บุญจิตราดุลย์. (2546). หลักการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ : องค์ศิลป์การพิมพ์.
น้อย สุปิงคลัด. 2537. ภาวะความเป็นผู้นําในงานพัฒนาชุมชน. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยปทุมธานี.
บทบาทหน้าที่ของผู้นำ [ออนไลน์],2559. แหล่งที่มา: http://www.nrru.ac.th/article/leadership/page3.2.html
เข้าถึงเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2550]
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2542.
พระมหาประยูร ธมฺมจิตฺโต. (2530). บทบาทของพระสงฆ์ในสังคมไทยปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระวิเชียร สีหาบุตร. (2537). บทบาทพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคม :ศึกษากรณี พระธรรมมหาวีรานุวัตร วัดไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม.(วิทยานิพนธ์). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระไตรปิฎก : อํ.ติก. 20/576)
พระไตรปิฎก : อังคุลิมาลสูตร, มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์, มก. เล่ม 21 ข้อ 534 หน้า 152.)
พระไตรปิฎก เล่มที่ 29 พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 21 ขุททกนิกาย มหานิทเทส).
ภิญโญ สาธร. (2526). หลักการบริหารการศึกษา. กรุงเทพ : โรงพิมพ์คุรุสภา.
วัฒนา กฤติยะโชติ. (2556). การปฏิบัติธรรมของข้าพเจ้า (พิมพ์ครั้งที่ 2). ขอนแก่น : โรงพิมพ์ศิริภัณฑ์ออฟเซ็ท.
วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม ปีที่7 ฉบับที่2 ปีการศึกษา 2554. บทบาทของพระสงฆ์ในสังคมโลกาภิวัตน์, แหล่งที่มา : www.edu.buu.ac.th/vesd/year7_2554_2/article1_2554_2.pdf.
สมพงษ์ เกษมสิน. 2544. การบริหาร. กรุงเทพมหานคร: นกการพิมพ์
สุขุมวิทย์ ใสยโสภณ. คุณสมบัติและลักษณะผู้นำ [ออนไลน์], 2550. แหล่งที่มา: http://vdo.kku.ac.th/mediacenter/ mediacenter-ploads/html/1253/Lb3.html [26 พฤศจิกายน 2550]
อภิชัย พันธเสน. (2539). พัฒนาชนบทไทย : สมุทัยและมรรคตอนที่ ๓ ความหวังทางออกและ-
ทางเลือกใหม่. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิภูมิปัญญา.