การปรากฏใหม่ภายใต้การรับรู้เดิมของวรรณกรรมไทยในบทเพลงไทยสากล

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการปรากฏใหม่ภายใต้เรื่องราวของวรรณกรรมไทยยุคอดีตในบทเพลงไทยสากลยุคใหม่ช่วงปี พ.ศ. 2556-2560 จำนวน 14 บทเพลง คือ ทศกัณฐ์มานะ, ตัวร้ายที่รักเธอ,  ขุนช้าง (Loser man),      คนหน้าตาไม่ดี ที่เธอยังรัก เงาะป่า, ในหนึ่งใจมีหนึ่งเดียว (จากใจสีดา), พระราม (ขอโทษที่หูเบา), มัจฉานุ (ขาดความอบอุ่น), รอ (นางเงือก), สีดา (I'm Sorry), ขันหมากล่ม (Fail), ไม่ใช่พระเอก (Foe), วันทอง, หนุมาน และหัวใจทศกัณฐ์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปรากฏของตัวละครจากวรรณกรรมไทยยุคอดีตในบทเพลงไทยสากลยุคใหม่ และเพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงด้านแนวคิดหลักของเพลงไทยสากลยุคใหม่จากวรรณกรรมไทยยุคอดีต ด้วยวิธีวิเคราะห์ตัวบทจากเนื้อเพลงไทยสากลที่มีเนื้อหาสัมพันธ์กับ ตัวละครของวรรณกรรมไทยยุคอดีต ผลจากการศึกษาพบว่า เพลงไทยสากลยุคใหม่สร้างสรรค์เนื้อเพลงโดยได้แนวคิดหรือแรงบันดาลใจมาจากตัวละครในวรรณกรรมไทยยุคอดีต 4 เรื่องหลัก คือ รามเกียรติ์ เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน สังข์ทอง และพระอภัยมณี และลักษณะการปรากฏใหม่ของตัวละครจากเรื่องดังกล่าวปรากฏได้ 2 ลักษณะ ได้แก่ ลักษณะที่ปรากฏกับตัวละครฝ่ายร้าย โดยการใช้ภาษาสื่ออารมณ์โน้มน้าวให้เห็นใจและมีอารมณ์คล้อยตาม และลักษณะที่สองปรากฏกับตัวละครที่มีความสัมพันธ์กับฝ่ายดี โดยใช้ภาษาสื่ออารมณ์ตอกย้ำความน่าสงสารและแสดงให้เห็นถึงชีวิตที่รันทด และการเปลี่ยนแปลงด้านแนวคิดหลักของเพลงไทยสากลยุคใหม่นั้นปรากฏ 2 ลักษณะ คือ การใช้สุนทรียภาพแบบเลือกเน้นจุดสนใจ (Emphasis or Centre of Interest) และลักษณะการใช้สุนทรียภาพแบบสร้างความแตกต่าง (Contrast) ซึ่งมีความแตกต่างจากเพลงไทยในอดีตที่มุ่งสื่อสารเรื่องความรักของตัวละครสองฝ่ายโดยเน้นจุดจบแบบสุขนาฏกรรม หรือการเล่าเรื่องราวความกล้าหาญของตัวละครนั้นๆ เพื่อให้เกิดความเชื่อมั่นและศรัทธาอย่างชัดเจน จึงกล่าวได้ว่าการปรากฏใหม่ของวรรณกรรมไทยยุคเก่านี้ได้ผสมผสานแนวคิดและค่านิยมผ่านการรับรู้เดิมให้กับเพลงไทยสากลยุคใหม่ได้อย่างสมบูรณ์และลงตัว