อัตลักษณ์และการคงอยู่ของลาวพลัดถิ่น ผ่านเพลงขับทุ้มหลวงพระบาง ในชุมชนบ้านห้วยลึก อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย
DOI:
https://doi.org/10.14456/rcmrj.2021.248407คำสำคัญ:
อัตลักษณ์, การคงอยู่, ขับทุ้มหลวงพระบาง, ลาวพลัดถิ่นบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ การสร้างตัวตนและการคงอยู่ของลาวพลัดถิ่น ผ่านเพลงขับทุ้มหลวงพระบาง ในชุมชนบ้านห้วยลึก อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย นำเสนอการวิเคราะห์เชิงวิพากษ์เกี่ยวกับอัตลักษณ์ การสร้างตัวตนและการคงอยู่ของลาวพลัดถิ่น ผ่านเพลงขับทุ้มหลวงพระบาง ประเทศไทย โดยเริ่มจากการทบทวนเอกสารและหนังสือเกี่ยวกับเพลงพื้นบ้านประเภทต่างๆ จากนั้นลงพื้นที่เพื่อศึกษาบทเพลง และสัมภาษณ์ผู้ที่มีส่วนร่วมในการร้องเพลง บันทึกภาพการแสดงเพื่อนำมาวิเคราะห์และตีความเรื่องราว ลักษณะการถ่ายทอดบทเพลง ลักษณะของบทเพลงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของลาวพลัดถิ่นในประเทศไทย ปัจจัยที่ทำให้วัฒนธรรมของพวกเขามีการสืบทอดต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน แม้ว่าพวกเขาจะย้ายถิ่นฐานมายังประเทศไทยเนิ่นนานแล้ว แต่บทเพลงก็ยังเชื่อมโยง วัฒนธรรมของลาวหลวงพระบางและลาวพลัดถิ่น การสะท้อนรากเหง้าทางและการระลึกถึงบ้านเกิดของพวกเขา สามารถบอกเล่าประวัติศาสตร์และสะท้อนอัตลักษณ์ของพวกเขาในฐานะชาติพันธุ์ลาวหลวงพระบางที่มีเอกลักษณ์ ซึ่งพบว่าการส่งผ่านเพลงขับทุ้มหลวงพระบางของลาวพลัดถิ่นรุ่นแรกและรุ่นที่สอง ยังคงเป็นไปอย่างต่อเนื่อง แต่ในคนรุ่นที่ 3 การสืบทอดเริ่มมีความสั่นคลอนและไม่มีผู้สืบทอด เนื่องจากคนรุ่นที่ 3 ไม่มีความทรงจำที่มีชีวิตเกี่ยวกับบ้านเกิดเมืองนอนของชาวลาวเลย
Downloads
เอกสารอ้างอิง
Berger, P., & Luckmann, T. (1967). The Social Canstruction of Reality: A Tredtide in the Sociology of knowledge. New York: Snchor Book.
Fuengfoosakul, A. (2018). Identity, theory review, and conceptual framework. Bangkok: Office National Research Council. (In Thai)
Jenkins, R. (1996). Social Identity. London and New York: Routledge.
Johnston, D. B. (1975). Rural Society and Rice Economy in Thailand, 1880-1930. New Haven: Yal University.
Lepreecha, L. (2004). Creation and inheritance of the Hmong ethnic group. Social Research Institute: Chiang Mai University. (In Thai)
Nanthanawanich, K. (2002). Cultural Anthropology of Lao Wiang Community: A Case Study of Hat Song Khwae Village. Hat Song Khwae Subdistrict, Tron District, Uttaradit Province. Nakhon Pathom: Graduate School Mahidol University. (In Thai)
Panin, O. (2011). Adaptation in the large-scale different contexts of Tai-Lao ethnic groups in the central watershed area. Gables: Architecture, Design, and Environment. (In Thai)
Phikulsri, C. (2009). Aesthetic identity of Mekong River music. Faculty of Fine and Applied Arts
Khon Kaen University. (In Thai)
Safran, W. (1999). The Displaced and Social Space Creation: A Synthesis of Principles and Theories. Faculty of Humanities and Social Sciences, Khon Kaen University, Thailand. (In Thai)
Sang, R. P. (2013). Khap Thum Luang Prabang. Center for Peace Studies and Development, Mahidol University. (In Thai)
Santisombat, Y. (2008). Power, space, and ethnic identity: politics, the culture of the nation-state in Thai society. Bangkok: Sirindhorn Anthropology Center (Public Organization). (In Thai)
Steward, J. H. (1968). Social and Culture of Northeastern Thailand Berkeley and Los Angeles. California: University of California Press.
Suwannarat, A. (2013). Lao Diaspora: Becoming a migrant worker in Songkhla Province. Department of Information Studies Faculty of Liberal Arts, Prince of Songkla University. (In Thai)
Teerasawat, S. (1998). History of Laos 1779-1975. Khon Kaen: Department of History and Archaeology. Faculty of Humanities and Social Sciences Khon Kaen University. (In Thai)
Trakuldee, C. (1999). Guidelines for tourism development in Lamphun Province. Chiang Mai University. (In Thai)
Van Dijk, T.A. (1998). Ideology: A Multidisciplinary Approach. London: Sage Publications.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
1. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ใน “Community and Social Development Journal” ถือเป็นลิขสิทธิ์ของ Community and Social Development Journal มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ และเพื่อให้เผยแพร่บทความได้อย่างเหมาะสมผ่านสื่อสิ่งพิมพ์และอิเล็กทรอนิกส์ ผู้เขียนยังคงถือครองลิขสิทธิ์บทความที่ตีพิมพ์ภายใต้ใบอนุญาต Creative Commons Attribution (CC BY) ซึ่งอนุญาตให้เผยแพร่บทความซ้ำในแหล่งอื่นได้ โดยอ้างอิงต้องอ้งอิงบทความในวารสาร ผู้เขียนต้องรับผิดชอบในการขออนุญาตผลิตซ้ำเนื้อหาที่มีลิขสิทธิ์จากแหล่งอื่น
2. เนื้อหาบทความที่ปรากฏในวารสารเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
