“Elaboration Siam words” in Nanthopananthasut Khamluang: The Study of Translation Strategies in Nanthopananthasut Khamluang Translated from a Pali Version of Nandopananda Sutra
Main Article Content
Abstract
Abstract
This article aimed to study translation strategies used in Nanthopananthasut Kumluang, a Thai literature composed by Prince Thamthibet Chaiyachetsuriyawong, which was translated from a Pali version named “Nandopananda Sutra” written by Buddhasirithera. There were two issues to investigate: translation strategies and the significance of translation strategies used in various text types. The findings revealed that there were four types of translation strategies, namely content maintenance, content addition, content deletion, and content adjustment. These translation strategies played important roles in terms of four issues: (1) to convey the original messages from Pali to Thai, (2) to produce an aesthetic translation, (3) to create the religious and sacred texts as a Buddhist literature, and (4) to show a poet’s wisdom.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The Copyright Notice will appear in About the Journal. It should describe for readers and authors whether the copyright holder is the author, journal, or a third party. It should include additional licensing agreements (e.g. Creative Commons licenses) that grant rights to readers (see examples), and it should provide the means for securing permissions, if necessary, for the use of the journal's content.
References
กรมศิลปากร. (2545). วรรณกรรมสมัยอยุธยา เล่ม 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภา.
กรมศิลปากร. (2558). สุปรีติธรรมราชชาดกคำหลวง. กรุงเทพฯ: สำนักหอสมุดแห่งชาติ.
ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต. (2547). วรรณคดีอยุธยาตอนต้น: ลักษณะร่วมและอิทธิพล. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, คณะอักษรศาสตร์, โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ.
ซ่อนกลิ่น พิเศษสกลกิจ. (2529). เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร: กวีนักอักษรศาสตร์. ภาษาและหนังสือ, 18(2), 99-107.
“นันโทปนันทสูตรคำหลวง.” สมุดไทยขาว. อักษรไทยและอักษรขอม. ภาษาไทยและภาษาบาลี. เส้นรงค์. พ.ศ. 2275. เลขที่ 120. หอสมุดแห่งชาติ.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 19). กรุงเทพฯ: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ พระธรรมปิฎก [ป.อ.ปยุตฺโต].
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2545). อธิบายบาลีไวยากรณ์ นาม และอัพยยศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา. (2550). นามานุกรมวรรณคดีไทย ชุดที่ 1 ชื่อวรรณคดี. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณคดีไทย สมัยสุโขทัย ไตรภูมิกถา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
วชิรญาณวโรรส, สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยา. (2556). บาลีไวยากรณ์ วจีวิภาค ภาคที่ 2นามและอัพยยศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 53). กรุงเทพฯ: มหามกุฎราชวิทยาลัย.
วัลยา วิมุกตะลพ. (2514). คำเขมรในนันโทปนันทสูตรคำหลวง. วัฒนธรรมไทย, 11(7), 29-32.
วีรี เกวลกุล. (2546). การศึกษาศัพท์ภาษาสันสกฤตในนันโทปนันทสูตรคำหลวง. รายงานการค้นคว้าเฉพาะบุคคลศิลปศาสตรบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศักดิ์ศรี แย้มนัดดา. (2534). คำหลวง. ใน วรรณวิทยา (หน้า 81-90). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (จัดพิมพ์เป็นที่ระลึกในวาระการเกษียณอายุราชการ)
สิริชญา คอนกรีต. (2550). วาทศิลป์ในนันโทปนันทสูตรคำหลวง. สารมนุษยศาสตร์, 3(1), 29-41.
สุพรรณี ปิ่นทอง. (2552). แปลได้ แปลดี: ทักษะการแปลสำหรับผู้เรียนในระดับมหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภาพรรณ ณ บางช้าง. (2533). วิวัฒนาการวรรณคดีบาลีสายพระสุตตันตปิฎกที่แต่งในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (จัดพิมพ์เนื่องในการเฉลิมฉลองสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี)
อรอนงค์ พัดพาดี. (2521). พระนิพนธ์ประเภทคำหลวงของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศร. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Williams, M. M. (2011). A Sanskrit-English dictionary (reprinted 16th). Delhi: Motilal Banarsidass.
