Aesthetics and Context in Thai Architecture and Integrating Beauty and Functionality
Keywords:
Aesthetics, Architecture, Beauty, Functionality, Socio-cultural ContextAbstract
This research article aims to analyze the components and principles of aesthetics in Thai architecture and to examine the relationship between aesthetics and functionality within Thailand’s socio-cultural context. The study employed a qualitative research design using mixed methods, including document analysis, field surveys, and in-depth interviews with 15 key informants—comprising architects, architectural scholars, building users, and traditional craftsmen. The architectural samples included traditional, modern, and contemporary Thai buildings in Bangkok and key provinces. The findings reveal four major aesthetic dimensions: (1) physical dimension—proportion, form, materials, and lighting; (2) spiritual dimension—sensory and emotional experiences; (3) socio-cultural dimension—symbolism, decorative patterns, and spatial organization; and (4) the integration between beauty and functionality, which are complementary rather than separate. The study indicates that religious beliefs, social hierarchy, lifestyle, and climatic conditions significantly influence Thai architectural aesthetics. Moreover, aesthetic quality in architecture contributes positively to physical and mental well-being, enhances social interaction and community engagement, and generates economic value through tourism and cultural identity. In conclusion, Thai architecture represents an integrated harmony of beauty, functionality, and cultural context—reflecting the profound wisdom and identity of Thai society.
Keywords: Aesthetics, Architecture, Beauty, Functionality, Socio-cultural context
Downloads
References
เอกสารอ้างอิง
กุลธิดา อรุณเจริญ. (2563). สุนทรียศาสตร์ในสถาปัตยกรรมไทยร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2550). ผลกระทบของสถาปัตยกรรมต่อสุขภาพจิต. วารสารสถาปัตยกรรมศาสตร์, 25(3), 45-62.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2558). ภูมิปัญญาไทยในงานสถาปัตยกรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธวัชชัย พืชผล. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมกับรูปแบบสถาปัตยกรรมไทย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี.
ปิ่นแก้ว เหลืองทอง. (2549). หลักสุนทรียศาสตร์ในสถาปัตยกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปกรรม.
ประสิทธิ์ ศิลป์สวัสดิ์. (2549). การอนุรักษ์สถาปัตยกรรมไทย แนวคิดและวิธีการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
มานิต วัลลิโภดม. (2547). ผลกระทบทางเศรษฐกิจของสุนทรียศาสตร์ในสถาปัตยกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปกรรม.
มานิต วัลลิโภดม. (2547). คุณค่าทางเศรษฐกิจของการออกแบบสถาปัตยกรรม. วารสารการจัดการอสังหาริมทรัพย์, 18(2), 78-95.
วิทยา ปิ่นตบแต่ง. (2552). สถาปัตยกรรมไทยดั้งเดิม ภูมิปัญญาและการปรับตัว. กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2562). สุนทรียศาสตร์กับการสร้างสรรค์ทางศิลปะ. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สมชาย จิตต์นุกูล. (2553). ทฤษฎีสุนทรียศาสตร์ในบริบทไทย. วารสารปรัชญาและศาสนา, 15(4), 112-128.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2548). เอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมไทย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
สุรศักดิ์ จำเริญสุข. (2551). การพัฒนาเมืองและสุนทรียศาสตร์. วารสารการวางผังเมือง, 22(1), 23-38.
สุพจน์ จิตสุทธิญาณ. (2557). ความเข้าใจสุนทรียะในงานสถาปัตยกรรม. วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล. 18(1), 206 – 217.
หม่อมหลวงปิยลดา, ทวีปรังษีพร. (2549). สถานภาพผลงานทางวิชาการด้านสุนทรียศาสตร์ในสถาปัตยกรรมไทย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อนันต์ รัตนบุรี. (2550). เทคโนโลยีใหม่กับสถาปัตยกรรมไทยร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cheng, F. (2024). Aesthetics in architecture: Unity of form, function and meaning. Trans/Form/Ação, 47(4), Article e02400119. https://doi.org/10.1590/0101-3173.2024.v47n4.p1
El Moussaoui, M. (2020). Phenomenology in pure aesthetics. Journal of Civil Engineering and Architecture, 14, 168–173. https://doi.org/10.17265/1934-7359/2020.03.004
Grabow, S., & Spreckelmeyer, K. (2015). The architecture of use: Aesthetics and function in architectural design. Routledge.
Huang, C., & Khan, M. (2021). Cultural aesthetics in vernacular architecture: A cross-regional study. Journal of Architectural Research, 25(3), 145–160.
Kaplan, R., & Kaplan, S. (1989). The experience of nature: A psychological perspective. Cambridge University Press.
Koohsari, M. J., Sugiyama, T., & Mavoa, S. (2021). Living environments and human well-being: Architectural perspectives in warm climates. Building and Environment, 190, 107–120. https://doi.org/10.1016/j.buildenv.2021.107120
Pallasmaa, J. (2012). The eyes of the skin: Architecture and the senses (3rd ed.). John Wiley & Sons.
Siriporn, P., & Niyom, C. (2020). Aesthetic principles in Thai temple architecture. Asian Journal of Architecture and Design, 7(2), 101–115.
Steele, F. (1981). The sense of place. CBI Publishing.
Tantawy, A. R. (2023). Design a proposed measurement methodology for the aesthetics of contemporary architecture. Art and Architecture Journal, 4(2), 52–77.
Throsby, D. (2010). The economics of cultural policy. Cambridge University Press.
Ulrich, R. S., Simons, R. F., Losito, B. D., Fiorito, E., Miles, M. A., & Zelson, M. (1991). Stress recovery during exposure to natural and urban environments. Journal of Environmental Psychology, 11(3), 201–230. https://doi.org/10.1016/S0272-4944(05)80184-7
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Journal of Philosophical Vision
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความวิชาการและบทความวิจัย ในวารสารฉบับนี้ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนเท่านั้น
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์
