การสร้างประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสสำหรับงานเทศกาลเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย
คำสำคัญ:
การตลาดเชิงประสบการณ์, ประสบการณ์ทางประสาทสัมผัส, เทศกาลเชิงวัฒนธรรมบทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการศึกษาและวิเคราะห์แนวทางการสร้างประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสของงานเทศกาลเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบของประสบการณ์ทางประสาทสัมผัส องค์ประกอบของการออกแบบการจัดงานอีเว้นท์โดยใช้ EMBOK Framework และลักษณะสำคัญของงานเทศกาล เชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย เพื่อนำองค์ความรู้ที่ได้ในแต่ละส่วนมาบูรณาการร่วมกัน และออกแบบเป็นตัวแบบ แนวทางการสร้างประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสสำหรับงานเทศกาลเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย เพื่อตอบสนอง ต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวและสร้างความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ให้กับงานอีเว้นท์ทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศไทย อีกทั้งยังสามารถสร้างเป็นกลยุทธ์ทางการตลาดเชิงประสบการณ์เพื่อให้ผู้จัดงานอีเว้นท์และผู้ที่เกี่ยวข้องสามารถนำไปปรับใช้ได้อย่างเหมาะสมในอนาคต
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562, 27 มีนาคม). สถิตินักท่องเที่ยว ปี 2562. สืบค้นจาก https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=618.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564, 30 มีนาคม). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560–2564). สืบค้นจาก https://secretary.mots.go.th/strategy/more_news.php?cid=9.
กัลยารัตน์ พันกลิ่น. (2559). การสื่อสารทางการตลาดด้านการรับรู้ทางประสาทสัมผัสต่อขนมไทยของผู้บริโภคชาวญี่ปุ่น (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพฯ.
เขมิกา ธีรพงษ์. (2561). การออกแบบประสบการณ์ในฐานะสื่อการเรียนรู้ใหม่ในสังคมไทย. ใน สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์, รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์: การจัดการศึกษาและงานวิจัยด้านศิลปวัฒนธรรมในศตวรรษที่ 21. การประชุมวิชาการการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์, กรุงเทพฯ.
จีณัสมา ศรีหิรัญ, ศศิพัชร์ ปิติโรจน์ และกาญจนา แฮนนอน. (2561). แนวทางการออกแบบกิจกรรมอีเว้นท์เชิงวัฒนธรรมแบบสนุกสนานในบริบทอัธยาศัยไมตรีที่งดงามตามอย่างไทย: กรณีศึกษาวิทยาลัยดุสิตธานี. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(ฉบับพิเศษ), 278-295.
นัฐกานต์ เครือชัยแก้ว. (2559). การรับรู้ภาพลักษณ์ขอตราสินค้าและคุณภาพการบริการที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของผู้ใช้บริการร้านอาหารญี่ปุ่นในเขตกรุงเทพมหานคร (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพฯ.
ปุณณฑรีย์ สันติสุภาพร และกนกกานต์ แก้วนุช. (2562). สมรรถนะด้านการตลาดของผู้จัดงานเทศกาลประเพณีในศตวรรษที่ 21. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(3), 476-490.
พัชราภรณ์ ทัพศรีสวัสดิ์ และจิรา กฤตยพงษ์. (2561). ประสบการณ์ของผู้ใช้บริการครีเอทีฟ สเปซ “ช่างชุ่ย”. ใน กองส่งเสริมงานวิจัย มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, รายงานสืบเนื่องจาการประชุมวิชาการระดับชาติ UTCC Academic Day ครั้งที่ 2 ประจำปีการศึกษา 2560 มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. การประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, กรุงเทพฯ.
พิชากร บำรุงวงค์. (2559). การสร้างสรรค์แสงเพื่อการสื่อสารในบริบทของงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์. วารสารบริหารธุรกิจเศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 11(1), 173-189.
พีระพงศ์ สุจริตพันธ์. (2562). การสื่อสารทางการเมืองผ่านหนังตะลุงภาคใต้: ศึกษาในห้วงวิกฤตการณ์ทางการเมืองปี พ.ศ. 2548 – 2558. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร, 10(2), 274-287.
เพชรรัตน์ นิลประเสริฐ และระพีพรรณ พิริยะกุล. (2561). อิทธิพลของการผูกพันต่อเป้าหมาย การแสวงหาความรู้ และการสื่อสารต่อความผูกพันในองค์การ: แนวคิดของตัวเองในตัวแทนขายตรงในฐานะตัวแปรคั่นกลาง. Sripatum Review of Humanities and Social Sciences, 18(1), 38-46.
ภัทรพร พันธุรี. (2558). การจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงอาหารโดยผ่านประสบการณ์ของนักท่องเที่ยวในประเทศไทย. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 8(2), 27-37.
มัทนี รัตนิน. (2559). ศิลปะการแสดงละคร หลักเบื้องต้นและการฝึกซ้อม (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วันชัย ก่อนกำเนิด. (2557). ผลการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้ผ่านประสาทสัมผัสทั้ง 5 สาระการเรียนรู้ศิลปะ กลุ่มทัศนศิลป์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 (การค้นคว้าอิสระปริญญาศิลปมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ .
เสริมศิริ นิลดำ และจิราพร ขุนศรี. (2562). กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มของแหล่งท่องเที่ยวทางชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 12(2), 33-48.
อังคาร คะชาวังศรี, สุบัน บัวขาว และอรรถพร พฤทธิพงษ์. (2561). กลยุทธ์ธุรกิจค้าปลีกไทยเพื่อการแข่งขันในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 8(2), 141-155.
อุทัย ปริญญาสุทธินันท์. (2561). การจัดการชุมชน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Liu, W., Sparks, B. & Coghlan, A. (2017). Event experiences through the lens of attendees. Event Management, 21, 463–479.
Singh, R. & Mehraj, N. (2019). Evaluating the influence of destination brand experience on tourist behavioral intention. Enlightening tourism a pathmaking journal, 9(2), 199-227.
Stein, A. & Ramaseshan, B. (2016). Towards the identification of customer experience touch point elements. Journal of Retailing and Consumer Services, 30, 8-19.
Wilson, J., Arshed, N., Shaw, E. & Pret, T. (2016). Expanding the Domain of Festival Research: A Review and Research Agenda. International Journal of Management Reviews, 19(2), 195-213.
Okpighe Spencer G. O.. (2020). The quest to re-strategize marketing mix strategizes: mitigate the effect of the COVID-19 pandemic on consumers in Nigeria. Journal of International Conference Series, 1(6), 355-363.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ข้อความที่ปรากฎในวารสารฉบับนี้เป็นความคิดเห็นของผู้เขียนแต่ละท่าน สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย และกองบรรณาธิการ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยและไม่มีส่วนรับผิดชอบใดๆ
สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ขอให้ผู้อ่านอ้างอิงในกรณีที่ท่านคัดลอกเนื้อหาบทความในวารสารฉบับนี้
