แนวทางการพัฒนาการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านท่าดีหมี อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
คำสำคัญ:
การพัฒนาการจัดการท่องเที่ยว, การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน, การท่องเที่ยวชุมชนบทคัดย่อ
บทความนี้ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพในการศึกษา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านท่าดีหมี และ 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนาการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านท่าดีหมี อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล จำนวน 35 คน ประกอบด้วย ผู้ใหญ่บ้าน กลุ่มการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนกลุ่มผู้ผลิตของที่ระลึก ปราชญ์ท้องถิ่น ตัวแทนภาครัฐ และตัวแทนชาวบ้าน ใช้การสัมภาษณ์ การประชุม และการศึกษาเอกสาร เป็นเครื่องมือและวิธีการในการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า
1. บ้านท่าดีหมีเป็นหมู่บ้านโบราณที่ชาวบ้านมีการอพยพมาจาเมืองเวียงจันทร์ สปป.ลาว เป็นพื้นที่ที่มีทรัพยากรการท่องเที่ยวเดิมคือพระใหญ่และประเพณีท้องถิ่น เช่น การแข่งเรือประเพณี การประกอบพิธีกรรมสักการะเจ้าพ่อปากเหือง เริ่มมีการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนที่ชัดเจนขึ้นในช่วงของพัฒนาชุมชนมีการจัดการท่องเที่ยวหมู่บ้าน OTOP นวัตวิถี ปี พ.ศ. 2562 โดยจัดเตรียมคนในชุมชนมาเป็นผู้นำการพัฒนา ประกอบด้วย ผู้ใหญ่บ้าน กลุ่มเกษตรกร และกลุ่มวิสาหกิจชุมชน และมีการพัฒนาความรู้ด้านการจัดการท่องเที่ยว การเป็นผู้สื่อความหมาย อาหารและที่พัก โดยมีการจัดตั้งเป็นกลุ่มการจัดการท่องเที่ยวบ้านท่าดีหมีที่ชัดเจน
2. แนวทางการพัฒนาการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านท่าดีหมี สามารถดำเนินการในรายละเอียดดังนี้ 1) การจัดตั้งกลุ่มการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน 2) การสร้างระบบพี่เลี้ยงโดยใช้บุคคลากรในสถาบันการศึกษาหรือที่อยู่ในองค์กรอื่นๆ 3) การสร้างเครือข่ายการเรียนรู้กับพื้นที่การท่องเที่ยวที่ดำเนินการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนที่อยู่ใกล้เคียง 4) การจัดกิจกรรมฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการ และ 5) การศึกษาดูงานแหล่งท่องเที่ยวที่มีการบริหารจัดการโดยชุมชนที่ประสบความสำเร็จทั้งในเขตพื้นที่จังหวัดเลยและพื้นที่ใกล้เคียง
เอกสารอ้างอิง
จันจิรา สุขบรรจง. (2559). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของหนานมดแดง อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพฯ.
ธีระวัฒน์ แสนคำ และ สุรพงษ์ ศาลางาม. (2560, 20 กรกฏาคม). เลี้ยงปีเจ้าพ่อปากเหือง. สืบค้นจาก https://www.sac.or.th/databases.
นิสากร ยินดีจันทร์, ภูริพัฒน์ แก้วตาธนวัฒนา และ สันดุสิทธิ์ บริวงษ์ตระกูล. (2564). การพัฒนาศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนกรณีศึกษา เครือข่ายท่องเที่ยวโดยชุมชนจันทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 11(1), 248-260.
บุษกร สุขแสน และ กฤตติกา แสนโภชน์. (2561). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการตลาดการท่องเที่ยวของจังหวัดกวางบิ่นห์ ประเทศเวียดนาม. วารสารพื้นถิ่นโขง ชี มูล, 5(1), 233-262.
เบญจมาศ ณ ทองแก้ว, อำนาจ รักษาพล, จุฑามาส เพ็งโคนา และ บุญศิลป์ จิตตะประพันธ์. (2560). ศักยภาพและแนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวตำบลคันธุลีจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 9(2), 106-121.
ปรัชญากรณ์ ไชยคช, ดวงธิดา พัฒโน, ธนกฤช สุวรรณ, นุกูล ชิ้นฟัก และ วรลักษณ์ ลลิตศศิวิมล. (2558). ศักยภาพการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านตันหยงลูโละ ตำบลตันหยงลูโละ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี. ใน มหาวิทยาลัยหาดใหญ่, รายงายการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติ ประจำปี 2558 มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ ภาคบรรยาย (น. 39-51). การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติ ประจำปี 2558 มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
พระมหาจิณณวัตร สุจิณฺโณ (กันยาประสิทธิ์). (2564). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามแนวพระพุทธศาสนาของวัดจอมมณี บ้านท่าดีหมี อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลยโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสาร มจร เลย ปริทัศน์, 2(2), 189-200.
พัชรินทร์ จึงประเวท. (2560). ความต้องการของชุมชนใน การพัฒนาศักยภาพเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์: กรณีศึกษาตลาดคลองสวนร้อยปี อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 12(1), 36-49.
พิศมัย จารุจิตติพันธ์. (2557). ศักยภาพของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในเกาะสมุย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 17(17), 131-150.
ภัทราพร แก้วเพ็ชร, วรดา แก้วเพ็ชร และ วิลัยพร ยาขามป้อม. (2564). ความคาดหวังและการรับรู้ของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการจัดการแหล่งท่องเที่ยวสกายวอล์ค อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 16(58), 46-57.
เมทยา อิ่มเอิบ และ เยาว์ธิดา รัตนพลแสน. (2562). แนวทางการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวบ้านท่าดีหมี อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. ใน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก, รายงานสืบเนื่องจากการประชุมสัมมนาทางวิชาการภาคบรรยาย (น.1326-1332), การประชุมสัมมนาทางวิชาการ ประจำปี 2562 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก.
ศิรินันทน์ พงษ์นิรันดร, โอชัญญา บัวธรรม และ ชัชชญา ยอดสุวรรณ. (2559). แนวทางในการพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มข, 9(1), 234-259.
สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดเลย. (2561). แผนพัฒนาการเกษตรและสหกรณ์ของจังหวัดเลย (พ.ศ. 2561-2565) ภายใต้แผนพัฒนาการเกษตรในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. เลย: มปท.
หนึ่งหทัย ขอผลกลาง และ กันตภณ แก้วสง่า. (2560). แนวทางการพัฒนาท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย (รายงานการวิจัย). นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความที่ปรากฎในวารสารฉบับนี้เป็นความคิดเห็นของผู้เขียนแต่ละท่าน สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย และกองบรรณาธิการ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยและไม่มีส่วนรับผิดชอบใดๆ
สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ขอให้ผู้อ่านอ้างอิงในกรณีที่ท่านคัดลอกเนื้อหาบทความในวารสารฉบับนี้