ผลกระทบต่อมิติด้านเศรษฐกิจและสังคมที่เกิดจากการออกมาตรการ ของฝ่ายปกครองเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019

บทคัดย่อ

บทความวิชาการเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงปัญหาทางกฎหมายที่เกิดจากการออกมาตรการของฝ่ายปกครองที่เป็นมาตรการในการป้องและยับยั้งการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ที่ทำให้ส่งผลกระทบต่อมิติทางด้านเศรษฐกิจและสังคมในประเด็นเรื่องหลักความได้สัดส่วนของการออกมาตรการ และหลักเกณฑ์วิธีที่ใช้ในการพิจารณาก่อนที่จะออกมาตรการในการป้องและยับยั้งการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019   

จากการศึกษาข้อมูลได้ข้อสรุปว่า 1) การดำเนินการเพื่อเป็นการป้องกันและยับยั้งการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019  ถือว่าเป็น “กิจกรรมทางปกครอง” ที่เกี่ยวข้องกับการรักษาความปลอดภัยในชีวิตและร่างกายของประชาชนที่ดำเนินการโดย “ฝ่ายปกครอง” ไปออกมาตรการต่างๆ และมีผลบังคับทั่วไปออกไปสู่ประชาชนโดยทั่วไป ซึ่งถือว่าเป็น “การกระทำทางปกครอง” ที่เรียกว่า “การออกกฎของฝ่ายปกครอง” จึงต้องอยู่ภายใต้หลักความชอบด้วยกฎหมายของการกระทำทางปกครองที่สามารถควบคุมตรวจสอบได้  2) พบว่าหลักเกณฑ์วิธีที่ใช้ในการพิจารณาก่อนที่จะออกมาตรการต่างๆ นั้นยังไม่มีหลักเกณฑ์แนวทางที่ชัดเจนก่อนที่จะออกมาตรการต่างๆ โดยเฉพาะมาตรการที่มีผลบังคับออกไปสู่ประชาชน  3) การกำหนดมาตรการเพื่อป้องกันและยับยั้งการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019  ภายใต้หลักแห่งความได้สัดส่วน ถือว่าส่วนใหญ่เป็นไปตามหลักแห่งความได้สัดส่วน โดยมีประเด็นปัญหาคือ การนำพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 มาใช้เป็นเครื่องมือในกำหนดมาตรการต่างๆ  ถือว่าไม่ได้หลักแห่งความเหมาะสม จึงทำให้มีผู้เห็นต่างจำนวนหนึ่ง  และทำให้บทบาทของกระทรวงสาธารณสุขที่ควรจะเป็นหน่วยงานหลักในการแก้ไขปัญหาลดน้อยลง

ข้อเสนอแนะ ควรมีการตรากฎหมายกลางขึ้นมาวางหลักให้การใช้อำนาจตามกฎหมายฉบับใดก็ตามที่เกี่ยวกับการแก้ไขสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดต่อจะต้องปฏิบัติตามกฎหมายกลางที่ว่าด้วยหลักเกณฑ์การพิจารณาก่อนที่จะออกมาตรการใดๆมาบังคับใช้ รวมถึงให้มาตรการต่างๆ ที่ออกมาจะต้องมีการประเมินถึงผลกระทบที่มีต่อเศรษฐกิจและสังคมภายใต้หลักแห่งความได้สัดส่วนก่อนที่จะออกมาตรการนั้นมาบังคับใช้เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจสังคมที่เป็นอยู่