ศักยภาพการจัดการการท่องเที่ยวพระตำหนักคำหยาดสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยว เชิงประวัติศาสตร์ภายใต้การมีส่วนร่วมของชุมชน
คำสำคัญ:
การจัดการการท่องเที่ยว, การมีส่วนร่วม, แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์, พระตำหนักคำหยาดบทคัดย่อ
การศึกษาเรื่อง ศักยภาพการจัดการแหล่งท่องเที่ยวพื้นที่พระตำหนักคำหยาด สู่การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาศักยภาพการจัดการการท่องเที่ยวพื้นที่พระตำหนักคำหยาดสู่การท่องเที่ยว
เชิงประวัติศาสตร์ โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน ทำการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้เครื่องมือในการเก็บข้อมูล คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งมีโครงสร้าง ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง และการบอกต่อ จำนวน 39 คน ผลการศึกษาพบว่า พื้นที่
พระตำหนักคำหยาดมีทรัพยากรด้านการท่องเที่ยวในพื้นที่โดดเด่น ได้แก่ โบราณสถานพระตำหนักคำหยาด และวัดของชุมชน ที่มีประวัติความเป็นมาที่น่าสนใจและสถาปัตยกรรมที่สามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เข้ามาท่องเที่ยวในตำบลคำหยาดได้ แต่ยังขาดการบริหารจัดการทั้งในด้านงบประมาณ ด้านทรัพยากรบุคคล การประชาสัมพันธ์ การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ และการมีส่วนร่วมของชุมชน รวมทั้งการสืบสานเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ การบูรณะ และการดูแลจัดการบริเวณพื้นที่โดยรอบให้เกิดประโยชน์อย่างทั่วถึง อีกทั้งได้เสนอแนวทางการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนบนพื้นฐานของกระบวนการการมีส่วนร่วมของคนในชุมชนและผู้ที่เกี่ยวข้องในพื้นที่ รวมถึงการช่วยกันขับเคลื่อนโครงการหรือความคิดต่างๆ เพื่อให้เกิดเป็นรูปธรรมจากการประชุมหารือ ร่วมแสดงความคิดเห็น และสนับสนุนในทุกภาคส่วน
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2565). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของภาคีและเครือข่ายในงานส่งเสริมการเกษตร. กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนาการถ่ายทอดเทคโนโลยีกรมส่งเสริมการเกษตร.
กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. (2559). พระตำหนักคำหยาด. สืบค้นจาก http://www.angthong.go.th/2564/ebook_strategy.
ครองฤทธิ์ ภูมิจิตร. (2553). ความสําคัญของวัดที่มีอาคารทรงตําหนักในสมัยอยุธยาตอนปลายกรณีศึกษาวัดโพธิ์ประทับช้างวัดมเหยงคณ์ วัดกุฎีดาววัดพุทไธศวรรย์ และพระตําหนักคําหยาด (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
จิตประสงค์ สุลิเดช. (2560). การมีส่วนร่วมของครัวเรือนในการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน บ้านนาด้วง เมืองวังเวียง แขวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยแม่โจ้, เชียงใหม่.
จิตศักดิ์ พุฒจร, ทิพย์สุดา พุฒจร, ศุภรัตน์ แสงฉัตรแก้ว, สไบทิพย์ มงคลนิมิตร์, เกศราพร พรหมนิมิตกุล, จิรัชญา โชติโสภานนท์, ฐิติมา เวชพงศ์, และ ธนวรรษ ดอกจันทร์. (2561). การพัฒนาแนวทางการตลาดที่เหมาะสมสำหรับสินค้าการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ท้องถิ่น (Local Experience) ของประเทศไทย ภายใต้โครงการ The LINK (รายงานการวิจัย). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชมภูนุช หุ่นนาค. (2559). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 27(1), 39-46.
ญาณาธร เธียรถาวร. (2563). การมีส่วนร่วมของชุมชนกับการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 11(2), 293 - 308.
ณัฐพร ดอกบุญนาค และ ฐาปกรณ์ ทองคํานุช. (2556). รายงานการวิจัยเรื่อง การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยว กรณีศึกษาชุมชนในตลาดร้อยปีสามชุกอําเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: กองทุนส่งเสริมการวิจัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ.
ดำเกิง อัศวสุนทรางกูร. (2562). บุพปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์อย่างยั่งยืนของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 7(4), 1126 - 1139.
เตือนใจ จันทร์หมื่น. (2562). การศึกษาองค์ประกอบการท่องเที่ยว 5A’S ที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอเมือง จังหวัดน่าน (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคำแหง, กรุงเทพฯ.
ทิพาพร ไตรบรรณ์. (2557). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์กรณีศึกษาหมู่บ้านอรัญญิกจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, ปทุมธานี.
นภารัตน์ อยู่ประเสริฐ และไพฑูรย์ มนต์พานทอง. (2562). แนวทางการพัฒนาการสื่อความหมายในอุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง จังหวัดบุรีรัมย์. Veridian E-Journal, 12(4), 1630-1648.
บงกชกร ทองสุก. (2562). การมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนเมืองเก่าจังหวัดสุโขทัย. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 11(2), 31 - 38.
ประพันธ์ ประทุมวรรณ. (2560). พระตำหนักคำหยาด จังหวัดอ่างทอง. สืบค้นจาก http://www.talad-tongchom.rmutt.ac.th/2017/07/20/khamyard/
สมจิตร์ อินทมโน และ ปาริชาติ วิสุทธิสมาจาร. (2557). การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์: กรณีศึกษาลุ่มน้ําทะเลสาบสงขลา. บทความวิจัยการประชุมวิชาการการพัฒนาชนบทที่ยั่งยืน ครั้งที่ 4 ประจําปี 2557 วันที่ 11-13 มิถุนายน 2557. น. 230 -235. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุภาภรณ์ ประสงค์ทัน และ วรางคณา อดิศรประเสริฐ. (2559). การเสริมสร้างขีดความสามารถของบุคลากรการท่องเที่ยวเพื่อรองรับการขึ้นทะเบียนมรดกโลกของวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 10(4), 89-100.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2562). พระตำหนักคำหยาด. สืบค้นจาก https://cbtthailand.dasta.or.th/webapp/relattraction/content/431/
Cohen, J. M. and Uphoff, N. T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measure for Project Design Implementation and Evaluation: Rural Development Committee Center for international Studies. New York: Cornell University Press.
Feilden, B. M., and Jokilehto, J. (1998). Management guidelines for world cultural heritage sites: ICCROM, Rome.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความที่ปรากฎในวารสารฉบับนี้เป็นความคิดเห็นของผู้เขียนแต่ละท่าน สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย และกองบรรณาธิการ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยและไม่มีส่วนรับผิดชอบใดๆ
สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ขอให้ผู้อ่านอ้างอิงในกรณีที่ท่านคัดลอกเนื้อหาบทความในวารสารฉบับนี้
