รูปแบบคุณภาพชีวิตของคนพิการ กรณีศึกษา อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพทางเกษตรกรรมของคนพิการทางร่างกายและการเคลื่อนไหวเฉพาะบุคคลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับประสิทธิภาพปัจจัยการใช้งานอุปกรณ์ 2) เพื่อศึกษาระดับประสิทธิภาพรูปแบบอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวก 3) เพื่อศึกษาระดับคุณภาพชีวิตในการใช้อุปกรณ์ 4) เพื่อศึกษาประสิทธิภาพปัจจัยและรูปแบบการใช้งานอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพทางเกษตรกรรมของคนพิการทางร่างกายและการเคลื่อนไหวเฉพาะบุคคลในภาคตะวันเฉียงเหนือที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตคนพิการ 5) ข้อเสนอแนะสิ่งส่งเสริมสนับสนุนและการพัฒนาคุณภาพชีวิตในใช้งานอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวก 6) รูปแบบคุณภาพชีวิตของคนพิการในการใช้อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพทางเกษตรกรรมของคนพิการทางร่างกายและการเคลื่อนไหวเฉพาะบุคคลให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ใช้การวิจัยแบบผสม โดยการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรในการวิจัย ได้แก่ คนพิการและผู้ที่เกี่ยวข้องกับอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพทางเกษตรกรรมของคนพิการทางร่างกายและ การเคลื่อนเฉพาะบุคคลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือจำนวน 7,826 คน ผู้วิจัยใช้วิธีคำนวณหาขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรทาโร ยามาเน่ ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่าง 381 คน และการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มเป้าหมาย จำนวน 20 คน ใช้แบบสัมภาษณ์ในการเก็บรวบรวมข้อมูล และ ใช้วิธีการจัดกลุ่มเนื้อหาที่มีลักษณะเดียวกันและการพรรณาความ ผู้วิจัยดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปเพื่อการวิจัย ทางสังคมศาสตร์ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ดังนี้ ค่าแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอย เชิงพหุคูณ การวิเคราะห์ความถดถอยแบบพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .01)
ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับปัจจัยบุคคลที่ใช้งานอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพ ทางเกษตรกรรมของคนพิการทางร่างกายและการเคลื่อนไหวเฉพาะบุคคลในภาคตะวันเฉียงเหนือ โดยรวมพบว่า อยู่ในระดับมาก ( = 3.79) 2) ระดับรูปแบบอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพทางเกษตรกรรมของคนพิการทางร่างกายและการเคลื่อนไหวเฉพาะบุคคลที่ส่งผลต่อการมีคุณภาพชีวิตที่ดี พบว่า โดยรวมค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก (
= 3.86) 3)อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการเฉพาะบุคคลทำให้มีคนพิการทางร่างกายและการเคลื่อนไหวมีคุณภาพชีวิตที่ดี โดยรวมพบว่าอยู่ในระดับมาก (
= 3.91) 4) ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression. Analysis, MRA) ของปัจจัยที่ส่งผลต่อการประเมินและแนวนโยบายคุณภาพชีวิตของคนพิการ กรณีศึกษา อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพทางเกษตรกรรมของ คนพิการทางร่างกายและ การเคลื่อนเฉพาะบุคคลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบว่าทุกเป็นตัวแปรมีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งสามารถอธิบายตัวแปรตามในภาพรวม มีค่า R2 = .837 และมีค่า F = 462.231 โดยสามารถเขียนสมการทำนายจากการวิเคราะห์ถดถอยพหุเกี่ยวกับรูปแบบคุณภาพชีวิตของคนพิการ กรณีศึกษา อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพ ทางเกษตรกรรมของคนพิการ ทางร่างกายและการเคลื่อนไหวเฉพาะบุคคลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบว่า มีตัวแปรที่สำคัญที่เข้าสู่สมการ 3 ตัวแปร โดยสามารถเขียนสมการณ์ในรูปคะแนนดิบและคะแนนมาตรฐานได้ดังต่อไปนี้
สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนดิบ Y = 1.081+.490X5+.256X3+.093X2+.087X4+ -.171X1
สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน Zr = .612X5+.332X3+.088X2+.134X4+ -.239X1
5) ข้อเสนอแนะสิ่งส่งเสริมสนับสนุนและการพัฒนาคุณภาพชีวิตในใช้งานอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพทางเกษตรกรรมของคนพิการทางร่างกายและการเคลื่อนไหวเฉพาะบุคคลในภาคตะวันเฉียงเหนือ มีข้อเสนอแนะให้มีการส่งเสริมสนับสนุนให้ความรู้การใช้ชีวิต ความรู้ทางการเกษตร รวมไปถึงวัสดุอุปกรณ์ในการใช้ชีวิตประจำวัน และการส่งเสริมการเกษตรเพื่อการดำรงชีวิต และอาชีพการเกษตร 6) รูปแบบคุณภาพชีวิตของคนพิการในการใช้อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการและสิ่งอำนวยความสะดวกในการประกอบอาชีพ ทางเกษตรกรรมของคนพิการทางร่างกายและการเคลื่อนไหวเฉพาะบุคคลให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบว่า ต้องมีการให้บริการอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการให้สอดคล้องกับ ลักษณะความพิการ การใช้ชีวิตประจำวัน ตลอดจนลักษณะอาชีพของคนพิการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. บทความที่ลงตีพิมพ์ทุกเรื่องได้รับการตรวจทางวิชาการโดยผู้ประเมินอิสระ ผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) สาขาที่เกี่ยวข้อง อย่างน้อย 3 ท่าน ในรูปแบบ Double blind review
2. ข้อคิดเห็นใด ๆ ของบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม นี้เป็นของผู้เขียน คณะผู้จัดทำวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
3. กองบรรณาธิการวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอกแต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
เอกสารอ้างอิง
Hung JW, Wu YH, Wu WC, Leong CP, Lau YC. (2007). Regional survey ofassistive devices use by children with physical disabilities in southern Taiwan. Chang Gung Med J. 2007;30(4), 354-62.
World Health Organization. World report on disability. (2011). Geneva:World Health Organization; 2011. xxiii, 325 p. P
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ. (2556). พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2556. กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ.
กาญจนา เส็งผล. (2541). ศึกษาสมรรถภาพการเรียนรู้และความต้องการการศึกษาของคนพิการทางการเคลื่อนไหว กรณีอัมพาตครึ่งท่อน (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขางานฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ). มหาวิทยาลัยมหิดล.
ขนิษฐา เทวินทรภักดิ (2540). การฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการทางสู่ความสำเร็จของคนพิการ. สำนักงานคณะกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ กรมประชาสงเคราะห์.
เทอดเกียรติ ฉายจรุง. (2554). ลักษณะรถนั่งคนพิการ: ปัญหาและความต้องการของคนพิการทางการเคลื่อนไหว (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขางานฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ). มหาวิทยาลัยมหิดล.
นัดดา รีชีวะ. (2551). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการนำเทคโนโลยีสิ่งอำนวยความสะดวกไปใช้ให้เกิดประโยชน์ของผู้ป่วยภายหลังจากการฟื้นฟูสภาพจากสถาบันตติยภูมิ (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขางานฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ). มหาวิทยาลัยมหิดล.
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2549). สถิติวิเคราะห์เพื่อการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: จามจุรีโปรดักท์.
ประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง การบริการฟื้นฟูสมรรถภาพโดยกระบวนการทางการแพทย์และค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาล ค่าอุปกรณ์เครื่องช่วยความพิการ และสื่อส่งเสริมพัฒนาการสำหรับคนพิการ พ.ศ. 2552.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 124, ตอนที่ 61 ก (27 กันยายน 2550). หน้า 8-24.
รวมพร ถาวรอนุกิจ. (2538). แนวทางการฟื้นฟูสมรรถภาพเด็กพิการในสถานสงเคราะห์ของกรมประชาสงเคราะห์(วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมสงเคราะห์ศาสตร์มหาบัณฑิต คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิรงรอง ยศะสินธุ. (2545). สำรวจการได้รับบริการด้านรถนั่งของ คนพิการอัมพาตครึ่งท่อนล่าง ณ สถาบันฟื้นฟูอาชีพคนพิการ (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขางานฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ). มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศิริพร สุขสงวน. (2545). ศึกษาความคิดเห็นของคนพิการทางการเคลื่อนไหวเกี่ยวกับปัญหาการเดินทางในกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขางานฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข. (2555). สู่ความเป็นธรรมระบบสุขภาพคนพิการ. HSRI FORUM.
สำนักงานกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตแห่งชาติกระทรวงการพัฒนาความมั่นคงของมนุษย์. (2556). รายงานการศึกษาฉบับสมบูรณ์ โครงการการส่งเสริมอาชีพและการมีงานทำคนพิการตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550.
สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ. (2563). สถิติข้อมูลคนพิการที่มีบัตรประจำตัวคนพิการ จำแนกตามภูมิภาค และเพศ ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2547-วันที่ 1 มกราคม 2563. สืบค้นจากhttp://nep.go.th/index.php?mod=tmpstat.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567). การสำรวจความพิการ พ.ศ. 2567 (The 2024 Disability Survey). กรุงเทพฯ: บริษัทธนาเพลส จำกัด.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. การสำรวจความพิการ พ.ศ. 2566.สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2566). รายงานประจำปี 2554. สืบค้นจาก http://www.nhso.go.th/ FrontEnd/page-about_result.aspx.
