The role of administrative law in protecting children's rights in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article is a qualitative research with the following objectives: 1) examine the principles and provisions of administrative law related to the protection of children's rights in Thailand; 2) analyze the roles of administrative agencies and the Administrative Court in protecting children's rights; and 3) compare the protection of children's rights in Thailand with international standards and foreign legal systems.
The findings reveal that administrative law plays a structural role in defining the duties of the state and relevant agencies responsible for protecting children’s rights, such as the Ministry of Social Development and Human Security, the Ministry of Education, and local administrative organizations. The law mandates the state to provide education, welfare, and measures to protect children from abuse. Administrative law also plays a role in enforcement and interpretation that affects children’s rights protection. The Administrative Court has issued precedents that promote children’s rights and has begun to apply the “best interests of the child” principle as a guideline in decision-making, though inconsistently across cases. However, there remain significant gaps in protection. Some state agencies still lack efficiency and understanding of children’s rights, and the exercise of administrative power in certain cases overlooks its impact on children. Moreover, children cannot directly access administrative justice processes. The integration of the Convention on the Rights of the Child (CRC) with Thai administrative law remains unsystematic. Although administrative law plays a vital role in protecting children’s rights in Thailand, its enforcement remains limited and unequal. Therefore, mechanisms should be developed to ensure children’s effective access to their rights, and both the Administrative Court and state agencies should continuously adhere to the principles of the CRC.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Every article published in the Romphruek Journal of the Humanities and Social Sciences is the opinion and point of view of the authors. Thery're not the viewpoint of Krirk University or the editored department. Any part or all of the articles for pablication must be clearly cited.
References
จรัญ โฆษณานันท์. (2554). นิติปรัชญา. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง. ณัฐพัชญ์ สมานทรัพย์. (2566). ปัญหาการบังคับใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว พ.ศ. 2550 ของผู้ปฏิบัติงานในกลุ่มพนักงานไกล่เกลี่ยและ ประนอมข้อพิพาท ศาลเยาวชนและครอบครัว. (สารนิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
ทิตยาภรณ์ ดีแก้ว. (2559). การศึกษาประสิทธิภาพกลไกการคุ้มครองเด็กของพระราชบัญญัติ คุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 ภายใต้การปฏิบัติงานของ บ้านพักเด็กและครอบครัว: กรณีศึกษาพื้นที่ จังหวัดน่าน.(วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมสงเคราะห์ศาสตร์มหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์).มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธรรมภณ อยู่ศิริ. (2564). การคุ้มครองสิทธิเด็กและเยาวชนในคดีอาญา : กรอบระยะเวลาที่เหมาะสมในการฟ้องคดีอาญาเด็กและเยาวชน. (วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. (2563). กฎหมายรัฐธรรมนูญ (พิมพ์ครั้งที่ 10). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ปดิวรัดา บุญนำมา. (2564). หน้าที่ของรัฐในการคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พิริยะ ศิริโพธิ์พันธุ์กุล. (2553). ผู้ตรวจการแผ่นดินและสิทธิมนุษยชนแห่งสาธารณรัฐสโลวีเนีย. วารสารสำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน, 3(2), 131 – 147.
ภัสวรรณ อุชุพงศ์อมร. (2564).การปรับใช้หลักความเสมอภาคตามรัฐธรรมนูญไปสู่หลักความเสมอภาคของบุคคลในการรับภาระของรัฐโดยศาลปกครองไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 13(2), 338-350.
มาตารักษ์ เสรเมธากุล. (2562). การคุ้มครองสิทธิเด็กภายใต้หลักประโยชน์สูงสุดของเด็กในกฎหมายไทย. วารสารนิติศาสตร์, 48(4), 621-653.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2549). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายปกครอง (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
วศิน เจริญตันธนกุล. (2556). สวัสดิการสำหรับเด็กและเยาวชนในประเทศสวีเดน. วารสารแม่โจ้ปริทัศน์, 15(5), 56-60.
ศศิวิมล สู่วรฤทธิ์. (2557). การศึกษากลไกและมาตรการในการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิเด็ก ภายใต้กรอบประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ศิริพร เกื้อกูลนุรักษ์. (2561).การคุ้มครองสิทธิของผู้กระทำผิดที่เป็นเด็กอายุไม่เกิน 10 ปีในประเทศไทย. (ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สิรภัทร พูลสงวน. (2565). สิทธิติดต่อกับบุตร: ศึกษากรณีบุคคลที่มีความสัมพันธ์ทางสายโลหิต หรือความสัมพันธ์ในความเป็นจริงกับบุตร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุภาพร พิทักษ์เฝ่ากุล. (2563). ปัญหาและอุปสรรคทางกฎหมายในการให้ความคุ้มรองสิทธิเด็กและเยาวชนตามกระบวนการยุติธรรม. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม, 39(3), 92-105.
สุวิทย์ ปัญญาวงศ์. (2565). กฎหมายมหาชน (พิมพ์ครั้งที่ 5 แก้ไขเพิ่มเติม). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
อัญธิษฐา อักษรศรี และวันชัย แสงสุวรรณ. (2546). หลักนิติธรรมกับการปกครองโดยทศพิศราชธรรม.วารสารจุลนิติ, 9(1),33 – 45.
อาทิตย์ชัย เกรียงไกรวงศ์. (2559). การใช้หลักศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในการตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายของการกระทำทางปกครองโดยศาลปกครอง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
