Innovative Organization of School in Digital Era Under the Sisaket Yasotorn Secondary Educational Sevice Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to (1) study the characteristics of educational innovation organizations in schools in the digital era (2) compare the characteristics of educational innovation organizations in schools in the digital era, categorized by position, work experience, and school size; and (3) explore the development guidelines for educational innovation organizations in schools in the digital era Under the Sisaket Yasotorn Secondary Educational Sevice Area Office. The sample group for this research consisted of 110 school administrators and 236 teachers, totaling 346 participants from schools. The sample was selected by stratified random sampling. The research instrument used was a 5-point Likert scale, along with interviews from schools with best practices. The statistical methods used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, hypothesis testing using t-tests, F-tests, pairwise comparisons using the Scheffé method, and content analysis.
The research findings were as follows. 1) The study found that the overall level of Innovative Organization of School in Digital era was high. Among the assessed aspects, shared vision had the highest mean score, while personnel development had the lowest mean score. 2) The comparative analysis of Innovative Organization of School in Digital era categorized by position, work experience, and school size, revealed the following:, Position differences significantly affected perceptions of innovation within educational institutions at the .05 statistical significance level. Work experience differences did not result in statistically significant variations in perceptions of innovation. Different school sizes led to statistically significant differences in all aspects at the .01 statistical significance 3) The strategies for developing educational institutions as innovative organizations in the digital era consist of four six aspects. (1) Organizational Structure: The structure should be clear yet flexible, decentralizing operations and integrating technology to enhance efficiency. (2) Shared Vision: All personnel levels should be involved in defining the vision, ensuring it aligns with the institution’s mission. (3) Personnel Development: Digital and technological skills training should be promoted, along with knowledge-sharing through professional learning communities. (4) Innovative Environment: Institutions should foster an atmosphere that encourages creativity, supports resource allocation, and recognizes outstanding innovation contributions.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอกบทความเพื่อการศึกษา แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มาให้ครบถ้วนสมบูรณ์
References
ทินกร เผ่ากันทะ, & กัลยารัตน์ เมธีวีรวงศ์. (2565). แนวทางการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 4(2), 37–45.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2549). การจัดการนวัตกรรมสำหรับผู้บริหาร. งานส่งเสริมภาพลักษณ์ขององค์การ.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล (พิมพ์ครั้งที่ 1). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ขวัญชนก แสงท่านั่ง. (2563). รูปแบบการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งนวัตกรรมสำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
ธัญรดี หิรัญกิตติกร. (2564). การศึกษาความต้องการความเป็นองค์กรนวัตกรรมของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยรังสิต.
ศิวาวุฒิ รัตนะ, และคณะ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของโรงเรียนองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา. วารสารบริหารการศึกษา มศว., 20(18), 31–38.
พระราชบัญญัติพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา พ.ศ. 2562. (2562, 1 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา, 136(56 ก).
กลุ่มงานนโยบายและแผน. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ ประจำปีการศึกษา 2567 (หน้า 40–44). สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร. สืบค้นจาก https://www.secondarysskyst.go.th
ณัฐปภัสร์ สกุลพัฒน์รดา. (2564). การศึกษาการเป็นองค์กรนวัตกรรมทางการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่ได้รับรางวัลคุณภาพแห่งสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อนุพงษ์ ชุมแวงวาปี. (2560). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุริศา ริมคีรี. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปานชนก ด้วงอุดม. (2562). การศึกษาสภาพการเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษาตามความคิดเห็นของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 2 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2564). การบริหารสู่องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). ตักสิลาการพิมพ์.
รัตนวดี โมรากุล, และคณะ. (2560). การวิเคราะห์องค์ประกอบองค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. Veridian E-Journal, Silpakorn University (มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ), 10(2), 1341–1355.
Tidd, J., Bessant, J., & Pavitt, K. (2001). Managing innovation (2nd ed.). Wiley.
Sherwood, D. (2001). Smart things to know about innovation & creativity. Capstone Publishing.
Kastratovic, E., Miletic, L., & Dragic, M. (2015). Innovative organization, innovation, and innovation union scoreboard. International Journal of Economics and Law, 5(13), 41–45.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
บุญชม ศรีสะอาด, และคณะ. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10, ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม). สุวีริยาสาส์น.
ภูรีรัตน์ สุกใส. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดอุตรดิตถ์ (การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
กฤษฏิมินทร์ มณีฉาย. (2567). ความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของผู้บริหารสถานศึกษาและครูในกลุ่มโรงเรียนอุบลรัตน์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครราชสีมา. วารสารครุทรรศน์, 4(2), 1–15.
สุทญา อร่ามรัตน์. (2562). ความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 17 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
ชมัยพร ชูสุภาวดี. (2566). สภาพการเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลำปาง เขต 1 (การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยพะเยา.
เพ็ญพิมล พลสมบัติ. (2566). แนวทางการพัฒนาความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 3 (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการบริหารและพัฒนาการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ณปภาพร จันทร์ดวง, และคณะ. (2566). การบริหารสถานศึกษาสู่การเป็นสถานศึกษาแห่งนวัตกรรม. วารสารบริหารการศึกษา มศว., 20(39), 144–150.
Riveras-León, J. C., & Tomàs-Folch, M. (2020). The organizational culture of innovative schools: The role of the principal. Journal of Educational Sciences, 42(2), 21–37.
สุริศา ริมคีรี. (2563). การพัฒนาตัวบ่งชี้องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 14(2), 77–90.
