บริบทและปัจจัยที่มีผลต่อกระบวนการในการเตรียมครูสู่ห้องเรียนพหุวัฒนธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอถึงบริบทและปัจจัยที่มีผลต่อกระบวนการในการเตรียมครูสู่ห้องเรียนพหุวัฒนธรรม จำนวน 4 โรงเรียน ในเขตพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ที่มีความเป็นพหุวัฒนธรรม ในภาคเรียนที่ 1–2 ปีการศึกษา 2562 กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู จำนวน 4 คน วิธีการเก็บข้อมูลประกอบด้วย การสังเกตการณ์และการสัมภาษณ์ การนำเสนอข้อมูลบริบทและปัจจัยที่มีผลต่อกระบวนการในการเตรียมครูสู่ห้องเรียนพหุวัฒนธรรมนั้น ผู้เขียนเล็งเห็นว่าครูผู้สอนเป็นผู้ที่มีสายตาที่มองเห็นความหลากหลายทางวัฒนธรรมในห้องเรียน และมีทัศนคติเชิงบวก มีความตระหนักเห็นความสำคัญและยอมรับความหลากหลายในชั้นเรียน ตลอดจนมีทักษะการบูรณาการการจัดการเรียนการสอนในห้องเรียนที่มีความหลากหลาย โดยเริ่มต้นจากนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูเป็นหลัก เพราะนั่นคือสิ่งที่นำไปสู่การเข้าใจถึงความสำคัญและเป้าหมายของการจัดการศึกษาตามแนวทางพหุวัฒนธรรม ที่ซึ่งเป็นแนวคิดที่เริ่มจากการให้ความสำคัญต่อผู้เรียนทุกคน ที่จะต้องจัดประสบการณ์การเรียนรู้ที่มีลักษณะของความเท่าเทียมกันทางการศึกษา ให้ผู้เรียนสามารถพัฒนาตนเองไปในแนวทางที่ดีที่สุด
Article Details
บทความวิจัยนี้เป็นของลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กิตติวินท์ เดชชวนากร. (2563). การตีตราทางเพศที่เกิดกับนักเรียนข้ามเพศในเชียงใหม่. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษา (พหุวัฒนธรรมศึกษา) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
จำปาสีส้ม. (2557). “ไม่เข้าใจว่าทำไมคนไทยบางคนชอบดูถูกชาวเขากันนัก ทั้ง ๆ ที่ชาวเขาหลายคนก็ไม่ได้ด้อยกว่าเขาเลย”. จาก https://www.pantip.com/
ชัชวาลย์ ทองดีเลิศ. (2560). ทางเลือกในการศึกษา. เชียงใหม่: สยามพิมพ์นานา.
ซูรียาตี อัศศอลีฮีน. (2553). ผลของการใช้บทเรียนโมดูลเรื่อง ศาสนา ตามแนวคิดพหุวัฒนธรรมศึกษาที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา.
บุปผา อนันต์สุชาติกุล. (2554). โครงการรูปแบบและการจัดการศึกษาสำหรับทายาทรุ่นที่สองของผู้ย้ายถิ่นจากประเทศพม่า: รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ประสิทธิ์ ลีปรีชา และมุกดาวรรณ ศักดิ์บุญ. (2559). นโยบายและการจัดการศึกษาของรัฐต่อชนเผ่าพื้นเมืองในภาคเหนือของประเทศไทย. เชียงใหม่: ภาควิชาสังคมศาสตร์กับการพัฒนา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สมโชติ อ๋องสกุล. (2548). วิชาชีพครูในสังคมไทย: มิติทางประวัติศาสตร์. เชียงใหม่: ภาควิชาพื้นฐานการศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เสาวลักษณ์ เรืองศรี. (2563). ปฏิบัติการสร้างครูสู่ห้องเรียนพหุวัฒนธรรม. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษา (พหุวัฒนธรรมศึกษา) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อธิปัตย์ คลี่สุนทร. (2555). ยุทธศาสตร์การบริหารยุคโลกาภิวัตน์. การบริหารการศึกษาศิลปากร, 2(3): 36.
อัครพงษ์ สัจจะวานิช. (2546). ปรัชญาการศึกษาแบบผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
Banks, J. A. (1973). Teaching Ethnic Studies: Concepts and Strategies. Washington DC: National Council for the Social Studies.
__________. (2004). Teaching for Social Justice, Diversity, and Citizenship in a Global World. In the Educational Forum 68, 4 (December): 296–305. Taylor & Francis Group.
Bennett, N. (2003). Effective Educational Leadership. London: The Open University Press.
Giroux, H. A. (1998). Literacy and the Pedagogy of Voice and Political Empowerment. Education Theory, 38(1).
