ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงใหม่

บทคัดย่อ

การศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการ ของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงใหม่  ครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของกลุ่มตัวอย่างนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงใหม่ จำนวน 230 คน โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างด้วยการแบ่งชั้นตามสัดส่วน(Proportional Stratified Random Sampling)ตามกลุ่มตัวอย่าง ด้วยการคำนวณเทียบสัดส่วนจำนวนประชากรในชั้นปีสุดท้ายของแต่ละแผนก และใช้แบบสอบถามที่มีค่าการวิจัยในระดับความเชื่อมั่น (µ) ที่ 0.856 เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลและใช้สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ความถี่ ร้อยละ  ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน(Pearson’s Product Moment Correlation Coefficient)

                ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยทั้งสามคือ ทัศนคติต่อการเป็นผู้ประกอบการ บรรทัดฐานทางสังคม และ     การรับรู้สมรรถภาพแห่งตนมีความสัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการอย่างมีนัยสำคัญ(p<0.01)     โดย

บรรทัดฐานทางสังคมมีความสัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการสูงสุด(r = 0.495)  รองลงมาคือทัศนคติต่อการเป็นผู้ประกอบการ (r = 0.299)  และสุดท้ายคือการรับรู้สมรรถภาพแห่งตน (r = 0.025) ซึ่งปัจจัยทั้งหมด    มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการ โดยมีความสอดคล้องและเป็นไปในทิศทางเดียวกันกับสมมติฐานที่กำหนดไว้ และมีข้อค้นพบที่น่าสนใจคือกลุ่มตัวอย่างมีความตั้งใจที่จะเริ่มทำธุรกิจเป็นของตนเองภายในระยะเวลา 5 ปีหลังจบการศึกษามากที่สุดจำนวน 107 คน(ร้อยละ 46.7) โดยมีพื้นฐานทางด้านครอบครัว ญาติหรือเพื่อนสนิท รวมทั้งกลุ่มตัวอย่างเองที่ไม่เคยมีประสบการณ์ในการประกอบธุรกิจส่วนตัวมาก่อนเลย ซึ่งนับว่าเป็นประเด็นสำคัญของผลการศึกษาในครั้งนี้ ที่มีความสอดคล้องไปในทิศทางตรงกันข้ามกับผลการศึกษาของนักวิชาการท่านอื่น ๆ ที่ได้เคยศึกษาและพบว่าอาชีพของบิดามารดาเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลและมีความสัมพันธ์ต่อความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการในระดับมาก