การสื่อสารในภาวะวิกฤติของผลกระทบจากไวรัสสายพันธุ์ใหม่ :บทบาททางพระพุทธศาสนา

บทคัดย่อ

“การสื่อสารในภาวะวิกฤติ” ถือเป็นเครื่องมือการสื่อสารที่จำเป็นอย่างยิ่ง สำหรับผู้ส่งสารต้นทาง (Sources) ที่ต้องปรับและประยุกต์ใช้เพื่อลดความเสี่ยงในองค์กร ธุรกิจ และการให้บริการต่างๆ ของตนและคลายความวิตกกังวลให้แก่ กลุ่มเป้าหมายผู้รับสาร (Receivers) ซึ่งจะมีวิธีการสื่อสารในสภาวะวิกฤติอย่างไรนั้น ตลอดจนบทบาทในทางพระพุทธศาสนาที่จะมีส่วนช่วยได้อย่างไรบ้างกับการรับมือ การแก้ไข การสื่อสารภาวะวิกฤติต่อ “ไวรัสโคโรนา (โควิท 19)” ตามเป้าประสงค์ในบทความชิ้นนี้ พบว่า ผลกระทบจากวิกฤติไวรัสสายพันธุ์ใหม่ฯ สู่มวลมหาชน ที่ทำให้เกิดการชะลอตัวที่ส่งผลกระทบไปสู่ภาคส่วนต่างๆ อย่างมากมาย เช่น ผลกระทบต่อภาคการท่องเที่ยวของโลกสู่ไทย ผลกระทบต่อภาคการศึกษา ผลกระทบต่อภาคสังคมในมิติด้านต่างๆ ตลอดจนโอกาสในการเข้าถึงความช่วยเหลือและสวัสดิการจากรัฐที่ทุกๆ ภาคส่วนที่ได้รับผลกระทบควรจะได้รับการอุดหนุนและสนับสนุน ซึ่งแนวทางในการรับมือ การแก้ไข การสื่อสารภาวะวิกฤติต่อผลกระทบของไวรัสสายพันธุ์ใหม่ ในด้านต่างๆ โดยภาพรวมๆ ที่ควรจัดให้มีขึ้นเช่น ด้านการประเมินความเสี่ยงและการวางแผน ด้านการจัดตั้งศูนย์ปฏิบัติการเฉพาะกิจ ด้านการผลิตสื่อ วัสดุ และอุปกรณ์เพื่อการป้องกันและรักษา และด้านการศึกษา สื่อสาร เผยแพร่ และตรวจสอบ และบทบาททางพระพุทธศาสนาในการรับมือ การแก้ไข การสื่อสารภาวะวิกฤติฯ โดยมี หลักความเชื่อ 10 ประการ (กาลามสูตร) ความไม่ประมาท การมีสติ ขันติ (ความอดทน) ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน อริยสัจ 4 อิทธิบาท 4              กุศลกรรมบท 10 และอกุศลกรรมบท 10 ในการสื่อสารในภาวะวิกฤติของผลกระทบจากไวรัสสายพันธุ์ใหม่ให้ได้ผลดียิ่งขึ้นคือ การมีโลกบาลหรือธรรมคุ้มครองโลก เป็นหลักธรรมที่ช่วยให้มนุษย์ทุกคนในโลก อยู่กันอย่างมีความสุข มีน้ำใจ เอื้อเฟื้อ มีคุณธรรม และทำแต่สิ่งที่เป็นประโยชน์ ประกอบด้วยหลักธรรม 2 ประการคือ หิริ และโอตตัปปะ