ผลกระทบของการจัดการความเสี่ยงต่อความอยู่รอดของธุรกิจโรงแรมขนาดเล็กในจังหวัดลำปาง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การท่องเที่ยวมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของหลายประเทศ เพราะสร้างรายได้ให้กับคนภายในประเทศ และทำให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ซึ่งวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับความคิดเห็นของการจัดการความเสี่ยงและความอยู่รอดของธุรกิจ และ (2) เพื่อทดสอบผลกระทบของการจัดการความเสี่ยงต่อความอยู่รอดของธุรกิจโรงแรมขนาดเล็กในจังหวัดลำปาง ประชากร คือ ธุรกิจโรงแรมขนาดเล็กในจังหวัดลำปาง จำนวน 99 ตัวอย่าง เครื่องมือ คือ แบบสอบถามเก็บจากผู้บริหารหรือผู้ประกอบการของธุรกิจโรงแรมขนาดเล็กในจังหวัดลำปาง สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ สถิติเชิงพรรณนาหาค่า สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอนุมานใช้การวิเคราะห์ข้อมูลแบบถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า 1) การจัดการความเสี่ยงโดยรวมและรายด้านมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ได้แก่ การประเมินความเสี่ยงเชิงบูรณาการ รองลงมา คือ การรายงานข้อมูลแบบครบวงจร การวางแผนความเสี่ยงแบบองค์รวม และการควบคุมติดตามอย่างเป็นระบบ 2) ความอยู่รอดของธุรกิจโดยรวมและรายด้าน มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ศักยภาพในการปรับตัวเพื่อการเปลี่ยนแปลง รองลงมา คือ ความได้เปรียบในการแข่งขันอย่างยั่งยืน และประสิทธิผลองค์การเชิงพลวัตร และ 3) ผลการทดสอบผลกระทบของการจัดการความเสี่ยงต่อความอยู่รอดของธุรกิจ พบว่า การควบคุมติดตามอย่างเป็นระบบ การวางแผนความเสี่ยงแบบองค์รวม และการรายงานข้อมูลแบบครบวงจรมีผลกระทบเชิงบวกต่อความอยู่รอดของธุรกิจโรงแรมขนาดเล็กในจังหวัดลำปาง แนวโน้มของผู้ประกอบการในอนาคตควรให้ความสำคัญในการจัดการความเสี่ยงของธุรกิจและรักษาเอกลักษณ์เฉพาะของธุรกิจ เนื่องจากเป็นธุรกิจขนาดเล็ก และมีข้อจำกัดในการสร้างรายได้ที่เพิ่มขึ้น เมื่อเกิดปัญหากับการดำเนินธุรกิจจะทำให้ธุรกิจสามารถดำเนินต่อไปได้อย่างมั่นคง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความวิจัยนี้เป็นของลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). สถานการณ์ด้านการท่องเที่ยวเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562. สืบค้น 27 เมษายน 2564, จาก https://www.mots.go.th/download/article/article_20200123132729.pdf.
จิรพร สุเมธีประสิทธิ์. (2563). Business Risk – การบริหารความเสี่ยงทางธุรกิจต้องเข้มข้นมากขึ้น – เรื่องที่ 340. สืบค้น 27 เมษายน 2564, จาก https://chirapon.wordpress.com/tag/ความเสี่ยงทางธุรกิจ.
ญาณิศา เผื่อนเพาะ. (2562). การจัดการความเสี่ยงในธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. วารสารวิทยาการ จัดการปริทัศน์, 21(1), 191-199.
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. (2547). แนวทางการบริหารความเสี่ยง (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย.
มงคล กิตติวุฒิไกร และมนัสดา ชัยสวนียากรณ์. (2558). ผลกระทบของการบริหารความเสี่ยงที่มีผลต่อความสำเร็จในการทำงานของธุรกิจ SMEs ในจังหวัดมุกดาหาร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(1), 105-118.
วรรษพร ผิวดี. (2555). การศึกษาการจัดการความเสี่ยงของธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ท จังหวัดกระบี่. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
วรัญญา เยาวรัตน์ ลี. (2560). ปัจจัยสาเหตุที่ส่งอิทธิพลต่อการพัฒนาเพื่อความอยู่รอดขององค์การธุรกิจในประเทศไทย.(ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ศูนย์วิจัยเศรษฐกิจ ธุรกิจและเศรษฐกิจฐานราก ธนาคารออมสิน. (2562). ธุรกิจโรงแรม. สืบค้น 7 ตุลาคม 2562, จาก https://gsb.or.th/getattachment/2d71f78d-6d9a-4e68-934f-3c88a9aa4b73/hotel_11_61.aspx.
สำนักงานสถิติจังหวัดลำปาง. (2559). สถานการณ์การท่องเที่ยวจังหวัดลำปาง. สืบค้น 7 ตุลาคม 2562, จาก http://lampang.nso.go.th/index.php?option=com_content&view=article&id=273:2018-08-08-09-23-45&catid=105:2012-01-09-07-07-49&Itemid=657.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2562). พระราชบัญญัติโรงแรม พ.ศ. 2547. สืบค้น 7 ตุลาคม 2562, จาก https://www.dip.go.th/Portals/0/patuemoh/fatu/.
สิริรัตน์ เกวียนเจริญกุล. (2555). ปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารความเสี่ยงทั่วทั้งองค์การของธุรกิจโรงแรมในประเทศไทย. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
วนิดา รักความสุข. (2562). แนวทางการจัดการความเสี่ยงและการบริหารการจัดการอย่างยั่งยืนของธุรกิจ โฮสเทลในเขตจังหวัดชลบุรี. ชลบุรี: วิทยาลัยพาณิชย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). สำรวจการประกอบกิจการโรงแรมและเกสต์เฮ้าส์ พ.ศ. 2559. สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
Althonayan, A., Keith, J. & Misiura, A. (2011). Aligning Enterprise Risk Management with Business Strategy an Information System. European, Mediterranean & Middle Eastern Conference on Information Systems 2011. May 30-31, 2011.
Barney, J. (1991). Firm Resources and Sustained Competitive Advantage. Journal of Management, 17, 99-120.
COSO (2004). Enterprise Risk Management- Integrated Framework: Application Techniques 1-105.
Gujarati, D.N. , & Porter, D.C. (2009). Basic Econometrics (5th Edition). New York: McGraw Hill.
Hair, J.F., Black, W.C., Babin, B.J., & Anderson, R.E. (2010). Multivariate Data Analysis (7th ed.). New York: Pearson.
Marlena, B. (2004). Risk control methods in a hotel operation. The Poznań University of Economics. https://www.academia.edu/5105962/Risk_control_methods_in_a_hotel_operation.
Marquardt, M. J. (1996). Building the Learning Organization: A System Approach to Quantum Improvement and Global Success. New York: McGraw-Hill.
Njagi, C. G. (2016). The effects of risk management practices in performance of hotel in Mombasa county (Master of Science in Finance). Kenya: University of Nairobi.
Porter, M.E. (2005). The Competitive Advantage Creating and Sustaining Superior Performance. New York: The Free Press. 4.
Robbins, S. P. (2011). Organization behavior (15th ed.). Upper saddler river, NJ: Prentice Hall.
Steers, R. M. (1977). Organization Effectiveness. California: Goodyear Publishers.
Wade, V. M. (2006). Likert-type scale response anchors. Clemson International Institute for Tourism & Research Development, Department of Parks, Recreation and Tourism Management. Clemson University.
Ray, G., Barney, J. B., & Muhanna, W. A. (2004). Capabilities, business processes, and competitive advantage: Choosing the dependent variable in empirical tests of the resource-based view. Strategic Management Journal, 25(1), 23-37.
Grant, R.M. (1991) The Resource-Based Theory of Competitive Advantage. California Management Review, 33, 114-135.
Wernerfelt, B. (1984) The Resource-Based View of the Firm. Strategic Management Journal, 5, 171-180.
