การบริหารจัดการธุรกิจด้วยนวัตกรรมของผู้ประกอบการอัจฉริยะ: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนกลุ่มแปรรูปและผลิตภัณฑ์อาหาร ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง

Main Article Content

กนกวรรณ เวชกามา
พวงทอง วังราษฎร์
ปัญจพร ศรีชนาพันธ์

บทคัดย่อ

การสร้างสิ่งใหม่ บริการใหม่ เพื่อสร้างมูลค่า สร้างนวัตกรรมให้กับธุรกิจ เป็นอีกกลยุทธ์หนึ่งที่จะช่วยเพิ่มช่องทางตอบสนองสิ่งใหม่ ตามความต้องการของลูกค้า ช่วยนำพาองค์กรพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ การวิจัยการศึกษาการบริหารจัดการธุรกิจด้วยนวัตกรรมของผู้ประกอบการอัจฉริยะในจังหวัดลำปางมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการบริหารจัดการธุรกิจด้วยนวัตกรรม และสร้างรูปแบบการบริหารจัดการธุรกิจด้วยนวัตกรรมของผู้ประกอบการอัจฉริยะในจังหวัดลำปาง โดยกลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย วิสาหกิจชุมชนกลุ่มแปรรูปและผลิตภัณฑ์อาหาร ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง จำนวน 7 กลุ่ม มีสมาชิกโดยรวม 42 ราย เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก ใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา


ผลการวิจัยพบว่า ผู้ประกอบการมีความสามารถในการบริหารจัดการกลุ่มแต่ยังพบประเด็นปัญหาหลักคือ การดำเนินงานของกลุ่มไม่สามารถนำนวัตกรรมเข้ามาประยุกต์ใช้ในการเก็บข้อมูลการดำเนินงาน
ด้านการบริหารจัดการ การเงิน การผลิต รวมถึงด้านการตลาดได้อย่างแท้จริง เพื่อให้เกิดความสมบูรณ์แบบในการบริหารจัดการที่สามารถนำนวัตกรรมเข้ามาประยุกต์ใช้ ผู้วิจัยจึงได้ออกแบบรูปแบบการบริหารจัดการแบบใหม่ ในรูปแบบของการจัดทำหลักสูตรผู้ประกอบการบริหารธุรกิจสมัยใหม่ (Modern Entrepreneur) สำหรับกลุ่มวิสาหกิจชุมชน ประกอบด้วย โมดูลด้านการบริหารจัดการสมัยใหม่ โมดูลด้านความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม และโมดูลด้าน Marketing Technology เป็นต้นแบบการบริหารจัดการธุรกิจของผู้ประกอบการ สร้างความได้เปรียบในการดำเนินงาน และการเสริมสร้างศักยภาพในการแข่งขันทางธุรกิจ ให้แก่ผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดลำปาง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เวชกามา ก., วังราษฎร์ พ., & ศรีชนาพันธ์ ป. (2025). การบริหารจัดการธุรกิจด้วยนวัตกรรมของผู้ประกอบการอัจฉริยะ: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนกลุ่มแปรรูปและผลิตภัณฑ์อาหาร ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง. วารสารบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ ราชมงคลล้านนา, 13(1), 21–34. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/balajhss/article/view/273502
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

พวงทอง วังราษฎร์, คณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ลำปาง

-

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงอุตสาหกรรม. (2559). ยุทธศาสตร์การพัฒนาอุตสาหกรรมไทย 4.0 ระยะ 20 ปี (พ.ศ.2560-2579). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงอุตสาหกรรม.

จันทิมา พรหมเกษ, จักเรศ เมตตะธำรงค์ และวรรณิดา สารีคำ. (2562). ผลกระทบของศักยภาพผู้ประกอบสมัยใหม่ และนวัตกรรมการตลาดที่มีผลต่อความได้เปรียบทางการแข่งขันของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มแปรรูปผลิตผลทางการเกษตร ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน. วารสารเทคโนโลยีสุรนารี, 13(2), 79-96.

ณภัทร ทิพย์ศรี, วรีวรรณ เจริญรูป, พันทิพา ปัญสุวรรณ และณิชพัณณ์ ปิตินิยโรจน์. (2567). แนวทางการพัฒนาศักยภาพทางการแช่งขันของสหกรณ์นครเชียงราย จำกัด. วารสารบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ ราชมงคลล้านนา, 12(1), 1-16.

พัทธ์ยมล สื่อสวัสดิ์วณิชย์. (2558). ต้นแบบการบริหารจัดการธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างมีประสิทธิภาพใน ภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 35(1), 103-124.

เพ็ญศิริ มโนมัยสุพัฒน์. (2557). ธุรกิจอัจฉริยะกับความท้าทายในการพัฒนาเพื่อใช้ในองค์กร. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 5(2), 236-245.

ศรากุล สุโคตรพรหมมี. (2559). กลยุทธ์ธุรกิจระหว่างประเทศ. กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น จำกัด.

ศศิมา สุขสว่าง. (2563). การพัฒนานวัตกรรมโดยใช้ Design Thinking. สืบค้น 20 มีนาคม 2567 จาก https://www.sasimasuk.com/16875793/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1-design-thinking

สมพร ปานคำ. (2564). ผู้ประกอบการนวัตกรรมในโลกยุคปกติใหม่. วารสารวิจัยและนวัตกรรมการอาชีวศึกษา, 5(1), 1-10.

สมใจ ศรีเนตร. (2560). แนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการใหม่ในธุรกิจอาเซียน. วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 13(1), 113-122.

สำนักงานเกษตรจังหวัดลำปาง. (2564). เป้าหมายการพัฒนาวิสาหกิจชุมชน ปี 2564 และการประเมินศักยภาพ. กรม ส่งเสริมการเกษตร กระทรวงเกษตร และสหกรณ์.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ.2561-2580. สืบค้น 15 กุมภาพันธ์ 2567 จาก https://www.nesdc.go.th/download/document/SAC/NS_SumPlanOct2018.pdf

สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2558). กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน กรมส่งเสริมการเกษตร. 22 เมษายน 2567 จาก http://www.sceb.doae.go.th/ext58.html

สุทธิกานต์ เลขาณุการ, พงศ์ประพันธ์ พงษ์โสภณ, ชาตรี ฝ่ายคำตา และเอกภูมิ จันทรขันตี. (2565). สมรรถนะการสอนการคิดเชิงออกแบบของครูวิทยาศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 24(2), 370-380.

หฤทัย อาษากิจ และภฤศพงศ์ เพชรบุล. (2566). การพัฒนาเทคโนโลยีและนวัตกรรมเสมือนจริงเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้การจัดการท่องเที่ยว. วารสารบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ราชมงคลล้านนา, 11(2), 111-128.

David Achtzehn. (2015). นวัตกรรม...อาวุธเด็ดของผู้ประกอบการ. (ออนไลน์). https://forbesthailand.com/news/

Design Council. (2019). What is the framework for innovation? Design Council's evolved Double Diamond. Retrieved from https://www.designcouncil.org.uk/sites/default/files/asset/document/Double%20Diamond%20Model%202019.pdf

Jain, N. R. K., Liu-Lastres, B., & Wen, H. (2023). Does robotic service improve restaurant consumer experiences? An application of the value-co-creation framework. Journal of Foodservice Business Research, 26(1), 78-96.

Lepkowska-White, E., Parsons, A., & Berg, W. (2019). Social media marketing management: an application to small restaurants in the US. International Journal of Culture, Tourism and Hospitality Research, 13(3), 321-345.

Peter F. Drucker. (1993). Management: Tasks Responsibilities. Practice.

Saras D. Sarasvathy. (2001). Causation and Effectuation: Toward a Theoretical Shift from Economic Inevitability to Entrepreneurial Contingency. The Academy of Management Review, 26(2), 243-263.