การพัฒนาประสบการณ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์และแนวทางการสื่อสารการตลาดเชิงเนื้อหาของชุมชนเมืองเก่าภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบททางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และศักยภาพของชุมชนเมืองเก่าภูเก็ต ในฐานะแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ 2) ศึกษารูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ประสบการณ์และการสื่อสารทางวัฒนธรรมของชุมชน และ 3) พัฒนาแนวทางการสื่อสารการตลาดเชิงเนื้อหาเพื่อยกระดับประสบการณ์ของนักท่องเที่ยว การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน (Mixed-Method Research) โดยเก็บข้อมูลจากการศึกษาข้อมูลเอกสาร การวิเคราะห์เนื้อหาจากสื่อสังคมออนไลน์ (Social Listening) และการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้นำชุมชน นักท่องเที่ยว และผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง รวม 23 คน และวิเคราะห์เชิงพรรณนาและเชิงธีม (Thematic Analysis) ผลการวิจัยพบว่า ชุมชนเมืองเก่าภูเก็ตเป็นสังคมพหุวัฒนธรรมที่มีอัตลักษณ์โดดเด่น ซึ่งมีหัวใจสำคัญของกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์คือ อาคาร อาหาร และอาภรณ์ กิจกรรมเหล่านี้สร้างประสบการณ์ที่มีคุณค่าทางอารมณ์และจิตใจให้แก่นักท่องเที่ยว และส่งเสริมให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์วัฒนธรรมท้องถิ่น ขณะเดียวกัน การสื่อสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์มีบทบาทสำคัญในการถ่ายทอดเรื่องราวและเอกลักษณ์ของพื้นที่อย่างสร้างสรรค์ การนำเสนอเนื้อหาผ่านภาพ วิดีโอ เรื่องเล่า ช่วยสร้างความเข้าใจ ความผูกพัน และการมีส่วนร่วมของนักท่องเที่ยว ส่งผลให้การสื่อสารเชิงเนื้อหากลายเป็นกลไกสำคัญในการยกระดับคุณภาพการท่องเที่ยว เสริมภาพลักษณ์เมืองเก่าภูเก็ต และขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของประเทศอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารฯ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ตก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
Bangkok Biz News. (2024). Phuket earns 300 billion baht from 10 million global tourists: Travel behavior has changed. https://www.bangkokbiznews.com/business/business/1108453
Butree, P. (2021). “Phuket Old Town”: An extraordinary community aiming for UNESCO World Heritage. https://mgronline.com/travel/detail/9640000103757
Content Shifu. (2020). Complete guide to content marketing: A step-by-step method from start to publishing. https://contentshifu.com/pillar/content-marketing
Department of Tourism, Ministry of Tourism and Sports. (2017). Creative tourism management handbook. https://www.dot.go.th/storage/3_01_2562/JiIBmnsOzmzCAgf0M9h83hZ1RoJkUmlPFJA8lTMG.pdf
Fukyen, A., Hadee, A., Kamja, P., Chairiyapaisan, A., & Roiampaeng, A. (2018, March 29–30). The development of creative tourism public relations media model for Sanamchan community, Mueang district, Nakhon Pathom province [Conference presentation]. The 10th National Academic Conference, Nakhon Pathom Rajabhat University, Thailand.
Kim, J. H., Ritchie, J. B., & McCormick, B. (2012). Development of a scale to measure memorable tourism experiences. Journal of Travel Research, 51(1), 12–25. https://doi.org/10.1177/0047287510385467
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research & evaluation methods (3rd ed.). SAGE Publications.
Phiwruangnon, C. (2023). Content creation on Facebook fanpage: Modtanoy market and community-based tourism. Ramkhamhaeng Journal of Humanities, 42(2), 21–44.
Phleearak, N., & Nakpathom, P. (2017). A study on opportunities for developing experiential tourism along the eastern coastal areas of Thailand [Research report]. Research project funded by the Thai government budget.
Pinprateep, P. (2023). Phuket’s economy based on ten key pillars: Public Report No. 15/2023. https://www.csdi.or.th/2023/05/public-report-15-2566/
Praeseekhaw, P. (2017). Digital marketing media influencing consumption of goods and services in Thailand. Ramkhamhaeng University.
Richards, G. (2010). Creative tourism and local development. In R. Wurzburger (Ed.), Creative tourism: A global conversation (pp. 78–90). Santa Fe & UNESCO International Conference.
Saengchatkaew, S. (2019). A study of international tourist behaviors under The LINK project (Research report). Silpakorn University.
Sangthong, S., & Thirasatayapitak, A. (2019). Public participation in sustainable tourism management: A case study of Phuket Old Town. Thai International Journal of Tourism, 15(1), 1–21.
Schmitt, B. (1999). Experiential marketing. Journal of Marketing Management, 15(1–3), 53–67. https://doi.org/10.1362/026725799784870496
Sengmanee, S., Thakong, W., Wanprapa, S., Phuengsamran, P., & Somphuen, K. (2021). Community participation in developing community-based tourism: A case study of Samet Ngam village. Journal of Interdisciplinary Social Science and Communication, 4(2), 69–79.
Suansri, P. (2003). Community-based tourism management handbook. Tourism for Life and Nature Project.
Tourism Authority of Thailand. (2021). Traveler of tomorrow: Elite travel trends. TAT Review, 7(2), 26–35.
Tulyakitwattana, T. (2022). Phuket tourism begins recovery as hotels increase rooms for returning international tourists. https://www.thailandplus.tv/archives/652218
Tussyadiah, I. P., & Fesenmaier, D. R. (2009). Mediating tourist experiences: Access to places via shared videos. Annals of Tourism Research, 36(1), 24–40. https://doi.org/10.1016/j.annals.2008.10.001
Wiyaporn, S., & Chaiyasirinrot, T. (2023). The model of religious and cultural tourism management in the temples of Phetchabun Province. Journal of Humanities and Social Sciences Mahasarakham University, 42(2), 316–324.
Wongsingthong, S. (2016). Information dissemination behavior in online social networks of teenagers. Romphruek Journal, 34(2), 12–32.
