The Development of the Construction Model of Professional Learning Community to Enhance Thai-Language Teachers’ Learning Management Capability to Develop the Creative Communication Skills of High School Students
Main Article Content
Abstract
The main purposes of this study are; 1.To study need analysis 2.To develop professional learning communities model and 3.To evaluate an effectiveness of the professional learning communities The samples used in this research consist of 11 teaching Thai language teachers, and 405 students from 7 High schools in Phuket Province. The quantitative data analyses by using statistic percentage, mean, standard deviation, statistics test as dependent forms and content analysis was used to analyzed qualitative data.
Research Result shows that; 1.The need factors are PLC construction, learning management capability, creative communication skills, and The need to develop professional learning shows that Teachers expect a model of the teacher’s professional development to enhance learning management capability arises from teacher’s willingness. Teachers should integrate the learning management to real life. 2.The design and development of a model uses a five steps of the model are 1.Share Vision : S 2) Team Learning : T 3) Instruction : I 4) Peer Coaching : P 5) After Action Review : A 3.The result of the implementation model shows that 1) Teachers’ knowledge and understanding in learning management before and after the professional learning community activity reveals a difference. They have a high capability in learning management. and They expressed their positive opinion in a high level. 2) The students’ knowledge and understanding in the creative communication skills before and after the learning management activity for students reveals a difference. They have creative communication skills shows a very high level and opinion is positive at the highest level.
Article Details
The content and information published in the Phuket Rajabhat University Academic Journal represent the opinions and sole responsibility of the authors. The editorial board does not necessarily endorse or share any responsibility for these view.
Articles, data, content, images, etc., published in the Phuket Rajabhat University Academic Journal are the copyright of the Phuket Rajabhat University Academic Journal. Any individual or organization wishing to reproduce or utilize all or part of this material for any purpose must obtain prior written permission from the Phuket Rajabhat University Academic Journal.
References
กาญจน์วริษฐา ชูกำลัง. (2558). แนวทางการพัฒนาครูด้านวิชาการในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา พิจิตร เขต 2.รายงานสืบเนื่องการ ประชุมสัมมนาวิชาการนำเสนองานวิจัยระดับชาติและนานาชาติ เครือข่าย บัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือครั้งที่ 15. หน้า 73-81.
เกรียงศักดิ์ พลอยแสง. (2553). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาภาษากับการ สื่อสารที่จัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน.วิทยานิพนธ์คณะมนุษยศาสตร์ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย
จิราพร รอดพ่วง. (2560). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพเพื่อเสริมสร้างทักษะการจัดการเรียนรู้การคิดอย่างเป็นระบบ และการสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักศึกษาวิชาชีพครู.Veridian E-Journal, Silpakorn University. 10(1), 281-296.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2560). ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพและแนวทางการนำมาใช้ในสถานศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ. 10(1), 34-41.
บังอร เสรีรัตน์. (2560). การพัฒนารูปแบบการสร้างชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมชุดความคิดเกี่ยวกับการสอนของครูประถมศึกษา. วารสารศรีปทุมปริทัศน์ ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 17(1), 115-122.
นวรัตน์ ไวชมพู และสุจิตรา จรจิตร. (2560). การเปลี่ยนแปลงสู่ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพในศตวรรษที่ 21 ของอาจารย์พยาบาล. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้. 4(1), 265-279
นันทกา วิรนัน. (2557). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูสำหรับโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal. 7(2), 1-13.
ผกาวรรณ ศิริสานต์. (2552). ศึกษาความต้องการในการพัฒนาตนเองของครู ประถมศึกษาโรงเรียนไผทอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2555). วิธีวิจัยทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 6. นครปฐม : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร นครปฐม.
ลัดดา หวังภาษิต. (2558). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ภาษาอังกฤษที่เสริมสร้างทักษะการสื่อสารอย่างสร้างสรรค์ ของนักเรียนโรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายประถม). Journal of Education. 26(2), 20-32.
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง และอธิป จิตตฤกษ์ (แปล). (2556). ทักษะแห่งอนาคต : การศึกษาเพื่อศตวรรษที่ 21 พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : บริษัท โอเพ่นเวิลด์ส พับลิซซิ่ง เฮาส์ จำกัด.
วรลักษณ์ ชูกำเนิด และเอกนรินทร์ สังข์ทอง. (2557). โรงเรียนแห่งชุมชนการเรียนรู้ทาง วิชาชีพครูเพื่อการพัฒนาวิชาชีพครูที่เน้นผู้เรียนเป็นหัวใจสำคัญ. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. 25(1), 93-102.
วิชัย วงศ์ใหญ่และมารุต พัฒผล. (2558). การโค้ชเพื่อรู้คิด. พิมพ์ครั้งที่ 3 กรุงเทพฯ : จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา (2552). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สุปรียา ศิริพัฒนกุลขจร. (2555). การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 (The 21st Century Learning). The NAS Magazine มหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าธนบุรี. 2(1), 18-20.
สุภาวดี ปกครอง. (2561). การพัฒนาครูโดยใช้แนวคิดชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อ การอ่านออกเขียนได้ของนักเรียนประถมศึกษา. วารสารสุทธิปริทัศน์. 32(101), 51-67.
อรชร วัฒนกุล. (2553). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสารในการส่งเสริมความสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิตสาขาการอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อนุสรา สุวรรณวงศ์. (2559). คุณลักษณะของชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในบริบท การศึกษาไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์. 8(1), 163-175.
Creswell, J. W., & Clark, V. L. P. (2007). Designing and conducting mixed methods research. Thousand Oaks, CA: SAGE Publication.
Hord, S. (2009).Professional learning communities: Communities of continuous inquiry and improvement. Austin, TX : Southwest Educational Development Laboratory. Retrieved November 24, 2015. From http://www.sedl.org/pubs/change34/2.html.