การศึกษาคุณลักษณะเชิงลึกและปัจจัยที่ส่งผลให้เด็กและเยาวชนออกนอกระบบการศึกษา: กรณีศึกษาจังหวัดตาก

ผู้แต่ง

  • พัชราภา ตันติชูเวช วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

คำสำคัญ:

คุณลักษณะเชิงลึกเด็กและเยาวชนออกนอกระบบการศึกษา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคุณลักษณะเชิงลึกของเด็กและเยาวชนนอกระบบ การศึกษา และ 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลให้เด็กและเยาวชนออกนอกระบบการศึกษา ผู้วิจัย คัดเลือกกลุ่มเป้าหมายแบบเฉพาะเจาะจง และใช้การสุ่มตัวอย่างแบบสโนว์บอล เก็บรวบรวมข้อมูล ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มเป้าหมายที่เป็นเด็กและเยาวชนที่ออกนอกระบบการศึกษากลางคันใน ระดับมัธยมศึกษา จำนวน 38 คน และตัวแทนครอบครัว ตัวแทนชุมชนของเด็กและเยาวชนนอกระบบ การศึกษาจังหวัดตากผลการศึกษาพบว่า 1) ด้านคุณลักษณะเชิงลึกของเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษา พบว่า กล่มุ เป้าหมายส่วนใหญ่ บิดามารดาอยู่ร่วมกัน แต่ขาดการสื่อสารในครอบครัว นอกจากนี้ระดับการศึกษาของสมาชิกภายใน ครอบครัววิถีชีวิต ความเชื่อ และวัฒนธรรมของคนในชุมชนยังส่งผลต่อการเลือกตัดสินใจศึกษาต่อและ การเลือกประกอบอาชีพของกลุ่มเป้าหมายปัจจุบันกลุ่มเป้าหมายทุกคนแต่งงานมีครอบครัว และทำงาน ด้านการศึกษาต่อในอนาคต กลุ่มเป้าหมายส่วนใหญ่จะไม่กลับไปศึกษาต่อ แต่หากต้องการศึกษาต่อจะ เลือกศึกษาที่สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย 2) ด้านปัจจัยที่ส่งผลให้เด็กและเยาวชนออกนอกระบบการศึกษา พบว่า แบ่งออกเป็นสองปัจจัย คือ ปัจจัยจากกลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ทัศนคติที่มีต่อการศึกษา การปรับตัว การแต่งงาน เป็นต้น และ ปัจจัยจากครอบครัว ชุมชน และสิ่งแวดล้อม ได้แก่ ทัศนคติของบิดามารดาที่มีต่อกลุ่มเป้าหมาย สภาพ เศรษฐกิจของครอบครัว ความยากลำบากในการเดินทาง เป็นต้น

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

โกมล จันทวงษ์. (2558). ปัจจัยสาเหตุการออกกลางคันของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์ ศูนย์สระแก้ว. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 5(1), 127-141.

จิราพร ชมพิกุล, ปราณี สุทธิสุคนธ์, เกรียงศักดิ์ ซื่อเลื่อม, และดุษณี ดำมี. (2552). สัมพันธภาพในครอบครัวไทย. นครปฐม: สถาบันพัฒนาการสาธารณสุขอาเซียน มหาวิทยาลัยมหิดล.

ชิสาพัชร์ โกสีย์รัตนาภิบาล. (2555). การศึกษาปัญหาการออกกลางคันของนักเรียนโรงเรียนบ้านจันทเขลม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจันทบุรี เขต 2 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

ธงชาติ สอนคำ. (2554). ศึกษาปัญหาการออกกลางคันของนักเรียนโรงเรียนบ้านกล้อทอสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 2 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ราชบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.

ธนาภา สุรรัตน์.(2555). สาเหตุที่ส่งผลต่อการออกกลางคันของนักเรียนระดับช่วงชั้นที่ 3: กรณีศึกษาโรงเรียนบ้านบุวิทยาสรรค์ ตำบลจระเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.

พิมพ์ วาสนา. (2555). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะเสี่ยงการออกกลางคันของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในเขตพื้นที่การศึกษา จังหวัดเชียงรายเขต 2 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

ภุมริน บุญทวี. (2548). ปัจจัยทางครอบครัวและพฤติกรรมทางสังคมที่มีผลต่อการออกกลางคันของนักศึกษาโรงเรียนอาชีวะเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สถาบันวิจัยและพัฒนา. มหาวิทยาลัยราชภัฎนครสวรรค์. (2548). การศึกษาสาเหตุการออกกลางคันของนักศึกษาสถาบันราชภัฏนครสวรรค์ปีการศึกษา 2544-2546 (รายงานผลการวิจัย). นครสวรรค์: สถาบันราชภัฏนครสวรรค์.

สรรค์ชัย กิติยานันท์. (2553). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการออกกลางคันของนักศึกษาคณะวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฎกาญจนบุรี (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาการศึกษาประถมศึกษาตากเขต 1. (2559). ข้อมูลนักเรียนออกกลางคันภาพรวมจังหวัดตาก. สืบค้น 2 กันยายน 2559, จาก http://www.takesa1.tak1.org/main56/note/htm/student/student.htm.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2559). ทิศทางและโจทย์วิจัยของการศึกษาไทยเพื่อบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนของโลก. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สิงข์ จีนพงษ์. (2553). การออกกลางคันของนักเรียนโรงเรียนสามัคคีพัฒนา อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุปราณี เทศนาเรียง, สุภกร หาญสูงเนิน, และพชรวิทย์ จันทร์ศิริสิร. (2557). รูปแบบการลดปัญหาการออกกลางคันของนักเรียน นักศึกษาในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฉบับพิเศษ), 41-53. สืบค้น 11 มิถุนายน 2560, จาก https://edu.msu.ac.th/ncer/fullpaper/paper/N4.pdf

สุภาภรณ์ ปินะกาโน.(2553). การออกกลางคันของนักเรียนโรงเรียนบ้านหนองเขียว สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 3 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Bridgeland, M. J.,Dilulio, J. J., & Morison, B. K. (2006). The Silent Epidemic: Perspective of High School Dropouts. Retrieved July 2, 2017, from: https://docs.gatesfoundation.org/documents/thesilentepidemic3-06final.pdf

Bronfenbrenner, U. (1994, March). Ecological Model of Human Development. International Encyclopedia of Education, 3(2), 37-43.

Bronfenbrenner, U. (2005). Making Human Beings Human: Bioecological Perspectives on Human Development. Thousand Oaks : Sage Publication.

Santrock, J. W. (2011). Life-span development (13th ed). New York: McGraw-Hil

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-15

รูปแบบการอ้างอิง

ตันติชูเวช พ. (2020). การศึกษาคุณลักษณะเชิงลึกและปัจจัยที่ส่งผลให้เด็กและเยาวชนออกนอกระบบการศึกษา: กรณีศึกษาจังหวัดตาก. วารสารสุทธิปริทัศน์, 32(101), 80–91. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/243426

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย