SANSKRIT INSCRIPTIONS IN INDIA AND CAMBODIA: AN AESTHETIC NORM OF ALAṂKARA

Authors

  • Nipat Yamdate Epigraphic Studies, Department of Oriental Languages, Faculty of Archaeology, Silpakorn University.

Keywords:

Sanskrit Inscriptions in India and Cambodia, Alaṃkāra, śabdālaṃkāra, Arthālaṃkāra

Abstract

This article is aimed to study Sanskrit inscriptions in India and Cambodia. As assessed by the current data on Allahabād Stone Pillar Inscription of Samudragupta, Mandasor Stone Inscription of Yaśodharman, Haḍāhā Stone Inscription of Iśānavarman, Han Chei Inscription of Bhavavarman II, Ta-prohm Inscription and Preah Khan Inscription of Jayavarman VII.

The results showed that the poets of Sanskrit inscriptions both in India and Cambodia were apparent of the value of Alaṃkāra. The Alaṃkāra of this expected way of behaving concerned with the enjoyment of beauty of sound and meaning profound poetically. Creative Alaṃkāra that appeared in Sanskrit inscriptions confirmed that poets were well versed in mythology and natural. As comparing to traditional artistic and creative features of the śabdālaṃkāra and Arthālaṃkāra, it was a superbly coordinated. Especially of the Arthālaṃkāra was a need for analysis and interpretation which did not always directly convey meanings. Thus, the Alaṃkāra of this norm dealing with beauty in Sanskrit Inscriptions in India and Cambodia had aesthetic powers from the last long era.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมศิลปากร.(2513). ประชุมจารึกภาคที่ 4. กรุงเทพฯ : สำนักนายกรัฐมนตรี.

กุสุมา รักษมณี. (2549). การวิเคราะห์วรรณคดีไทยตามทฤษฏีวรรณคดีสันสกฤต. กรุงเทพฯ : โครงการตำราภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

เกื้อพันธุ์ นาคบุปผา. (2520). พระอินทร์ในวรรณคดีสันสกฤต บาลี และวรรณคดีไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต) กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จิรพัฒน์ ประพันธ์วิทยา. (2523). จารึกภาษาสันสกฤตที่สำคัญในประเทศอินเดีย ระหว่าง ค.ศ.150-532. กรุงเทพฯ : ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จิรพัฒน์ ประพันธ์วิทยา. (2530). อลังการ. คีตวรรณกรรม. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จิรพัฒน์ ประพันธ์วิทยา. (2544). คำบรรยายเรื่อง จารึกภาษาสันสกฤตในอินเดียและกัมพูชา. ภาษา-จารึก 7. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จิรพัฒน์ ประพันธ์วิทยา และอุเทน วงศ์สถิตย์. (2557). การวิจัยจารึกปราสาทหันไชย. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จำลอง สารพัดนึก. (2530). ประวัติวรรณคดีสันสกฤต.กรุงเทพฯ : ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

บรรจบ บรรณรุจิ. (2555). ประวัติศาสตร์อินเดียโบราณ. กรุงเทพฯ : สุขภาพใจ.

ป.ส.ศาสตรี. (2550). อลังการศาสตร์. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

ลัลนา ศิริเจริญ. (2524). อลังการในมหาชาติคำหลวง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต) กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วันดี อิ่มสวาสดิ์. (2521). พราหมณ์ในคัมภีร์พระไตรปิฏก (วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต) กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิไลวรรณ ขนิษฐานันท์. (2537). ธรรมเนียมการจารึกเรื่องกษัตริย์อินเดีย ลังกา พม่า เขมรกับศิลาจารึกหลักที่ 1. ภาษา-จารึก ฉบับ ภาควิชาภาษาตะวันออก 20 ปี กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออกคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

Basham, A.L. (1971). The wonder that was India. Calcutta: Fontana Book.

Sircar, D. C. (1965). Select Inscriptions Bearing on Indian History and Civilization,Vol 1. Calcutta: University of Calcutta.

Published

2020-06-30

How to Cite

Yamdate น. (2020). SANSKRIT INSCRIPTIONS IN INDIA AND CAMBODIA: AN AESTHETIC NORM OF ALAṂKARA. Suthiparithat, 30(95), 75–88. Retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/244179

Issue

Section

Research Articles