• Marayat Yotongyos Information Technology Department, School of Science and Technology, Bangkok University
  • Songwad Sukmaungma Airline Business Management, School of Humanities and Tourism Management, Bangkok University


Entrepreneurial Intention, Enhancing Entrepreneurship, Theory of Planned Behavior, Undergraduate Students, Structural Equation Modeling


This study investigates the effect of the factors; attitude toward entrepreneur, perceived behavioral control and the student’s subjective norm on the bachelor degree students’ entrepreneurial intention based on the theory of planned behavior approach developed by Ajzen (1991). Seven hundred and seventy seven (777) undergraduate students from Bangkok University were purposively selected for the study using Entrepreneurial Intention Questions (EIQ) used by Linan (2009) as instrument. The data were analyzed using the structural equation modeling (SEM). The finding showed that the attitude toward entrepreneur, perceived behavioral control and the student’s subjective norm have an effect on the bachelor degree students’ entrepreneurial intention. The most influential factor is the attitude toward entrepreneur which affects the bachelor degree students’ entrepreneurial intention both directly and indirectly. In the following, the subjective norm has an indirect effect on entrepreneurial intention through attitude toward entrepreneur and perceived behavioral control. Finally, the perceived behavioral control has a direct effect on entrepreneurial intention.


Download data is not yet available.


ชูชัย สมิทธิไกร. (2548). ศักยภาพการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยไทย. วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 11(3), 255-273.

พรทิพย์ ม่วงมี. (2555). ปัจจัยทางจิตและสังคมที่เกี่ยวข้องกับความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 4(1), 74-82.

มหาวิทยาลัยกรุงเทพ. (2559). แนะนำมหาวิทยาลัย. สืบค้น 3 พฤศจิกายน 2558, จาก http://www.bu.ac.th/tha/about-bu.html.

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2552). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุชาติ ไตรภพสกุล. (2558). อิทธิพลของปัจจัยแรงจูงใจต่อการเป็นผู้ประกอบการที่มีต่อการเติบโตและความมุ่งหวังที่จะเติบโตของธุรกิจ: กรณีศึกษาประเทศไทย. วารสารสุทธิปริทัศน์, 29(90), 75-93.

สุธีรา อะทะวงษา และสมบูรณ์วัลย์ สัตยารักษ์วิทย์, (2557). คุณลักษณะของการเป็นผู้ประกอบการและลักษณะของสถานประกอบการ ที่มีผลต่อการเจริญเติบโตของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของประเทศไทย. วารสารสุทธิปริทัศน์, 28(85), 75-93.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, (2558), วาระปฏิรูปที่ ๑๕ : การสร้างสังคมผู้ประกอบการ. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขาดย่อม, สำนักประสานด้านการต่างประเทศ, (2557). การรวบรวมข้อมูล SMEs ในภูมิภาค APEC, สืบค้น 3 พฤศจิกายน 2558, จาก http://www.sme.go.th/th/index.php/data-alert/articles/articles-1

Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational behavior and human decision processes, 50(2), 179-211.

Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: WH Freeman.

Barclay, D., Higgins, C. & Thompson, R. (1995). The partial least squares (PLS) approach to causal

modeling: Personal computer adoption and use as an illustration. Technology studies, 2(2), 285-309.

Ferreira, J. J., Raposo, M. L., Gouveia Rodrigues, R., Dinis, A., & do Paco, A. (2012). A model of entrepreneurial intention: An application of the psychological and behavioral approaches. Journal of Small Business and Enterprise Development, 19(3), 424-440.

Fornell, C. & Larcker, D. F. (1981). Structural equation models with unobservable variables and measurement error: Algebra and statistics. Journal of marketing research, 18(3), 382-388.

Gurel, E., Altinay, L., & Daniele, R. (2010). Tourism students’ entrepreneurial intentions. Annals of Tourism Research, 37(3), 646-669.

Hair, J. F., Hult, G. T. M., Ringle, C., & Sarstedt, M. (2013). A primer on partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Thousand Oaks, California: Sage Publications.

Heuer, A. & Liñán, F., (2013), Testing alternative measures of subjective norms in entrepreneurial intention models, International Journal of Entrepreneurship and Small Business, 19(1), 35–50.

Hmieleski, K. M., & Baron, R. A. (2008). When does entrepreneurial self-efficacy enhance versus reduce firm performance?. Strategic Entrepreneurship Journal, 2(1), 57-72.

Kelley, D., Singer, S. & Herrington, M. (2016). Global Entrepreneurship Monitor. 2015/16 Global report, Babson Park, MA.: Babson College and London: London Business School.

Kline, R. B. (2011). Principles and practice of structural equation modeling (3th.). New York, NY:Guilford publications.

Linan, F., & Chen, Y. W. (2009). Development and Cross-Cultural application of a specific instrument to measure entrepreneurial intentions. Entrepreneurship Theory and Practice, 33(3), 593-617.

Linan, F., & Rodriguez-Cohard, J. C. (2015). Assessing the stability of graduates’ entrepreneurial intention and exploring its predictive capacity. Academia Revista Latinoamericana de Administracion, 28(1), 77-98.

Linan, F., Nabi, G., & Krueger, N. (2013). British and Spanish entrepreneurial intentions: A comparative study. Revista de economia Mundial, 33, 73-103.

Ogundipe, S. E., Kosile, B. A., Olaleye, V. I., and Ogundipe, L. O. (2012). Entrepreneurial Intention among Business and Counselling Students in Lagos State University Sandwich Programme. Journal of Education and Practice. 3(14), 64-72.

Shapero, A., & Sokol, L. (1982). Social dimensions of entrepreneurship. In C.A. Kent, D.L. Sexten, & K.H. Vesper (Eds.), Encyclopedia of entrepreneurship (pp.72-90). Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.

Thompson, E. R. (2009). Individual entrepreneurial intent: construct clarification and development of an internationally reliable metric. Entrepreneurship Theory and Practice, 33(3), 669–694.

Schumacker, R. E., & Lomax, R. G. (2004). A beginner’s guide to structural equation modeling (2nd.). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.



How to Cite

Yotongyos ม., & Sukmaungma ท. (2020). FACTORS AFFECTING ENTREPRENEURIAL INTENTION OF UNDERGRADATE STUDENTS: A CASE STUDY OF BANGKOK UNIVERSITY. Suthiparithat, 30(95), 103–115. Retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/244198



Research Articles