PRESENTATION FORMATS OF DHAMMA PROGRAMS IN THAI TELEVISION

Authors

  • Monrudee Puengjukklee Master of Arts Program in Mass Communication Administration, Faculty of Journalism and Mass Communication, Thammasat University

Keywords:

Dhamma Program, TV Program Format

Abstract

This research aims to study the differences of presentation of Dhamma Programs in Thai television. This research is a qualitative research that was conducted through Textual Analysis on contents of Dhamma programs by using the following concepts and theories: concepts of TV production, concept of storytelling, and concepts of Dhamma propagation in Buddhism. The results showed that five formats of Dhamma programs presentation including narration, interview, cartoon, drama, and documentary) had both differences and similarities, i.e., they were all consisted of theme. These 5 formats of Dhamma programs requiring to present Dhamma principles that are the teaching of Lord Buddha in order to foster concepts of Dhamma in human’s living. However, there were some differences as follows: 1) Content presentation, i.e., Dhamma programs with the formats of narration and interview presented their contents via narration and conversation on Dhamma principles and practices. Their distinctiveness was their host and invited monks. For Dhamma programs with the formats of cartoon, drama, and documentary, Dhamma teaching was conducted via entertainment. Their contents were general topics that could be occurred in daily life but they were intervened with Dhamma principles. Most contents were short stories that could be understood easily; 2) Characters in Dhamma programs with the formats of narration and interview, storytelling was performed by the host and invited monks. The program was moderated by using Dhamma preaching therefore it may attract target groups with existing understanding on Dhamma but may be uninteresting for teenagers. For Dhamma programs presented in the formats of cartoon, drama, and documentary, the storytelling was performed by characters and host presenting actions and results of actions in order to make audiences understand Dhamma principles easily; 3) For sound and shots of Dhamma programs with the formats of narration and interview, the presented shots were in the manner of fixed camera with no movement of camera angle in order to focus on Dhamma mentor or Dhamma conversation leading to lack of attraction. For Dhamma programs with the formats of cartoon, drama, and documentary, various camera angles were created to express emotion of characters with modern editing process to tell stories via beautiful shots with various kings of sound including narration, conversation, score, and sound effect. These were important elements attracting audiences to follow the program.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กาญจนา แก้วเทพ. (2542). การวิเคราะห์สื่อ: แนวคิดและเทคนิค. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์.

กาญจนา แก้วเทพ และทิฆัมพร เอี่ยมเรไร. (2554). การสื่อสารกับศาสนา กีฬา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จิราพร เนติธาดา. (2542). วิธีถ่ายทอดธรรมะของหลวงพ่อชา สุภัทโท. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชัชฎาภรณ์ ศิลปสุนทร. (2546 ). บทบาทของโทรทัศน์ในการเผยแพร่ศาสนาภายหลังการปฏิรูปสื่อในมุมมองของผู้เชี่ยวชาญ. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ชัยยงค์ พรหมวงศ์, นิคม ทาแดง และไพบูรณ์คะเชนทรพรรค์.(2547).ประมวลสาระชุดวิชาเทคโนโลยีการจัดการการสื่อสาร หน่วยที่ 1-7. (พิมพ์ครั้งที่2). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

บุญชอบ เริงทรัพย์. (2520). อุปมา อุปไมย ในพระไตรปิฎก. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ประเวศ วสี. (2526). พุทธธรรมกับสังคม. กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน.

พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2530). เทคนิคการสอนของพระพุทธเจ้า. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2539). การสื่อสารเพื่อถึงสัจธรรม. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

พรทิพย์ ลิมปิชัยโสภณ. (2549). การวิเคราะห์โครงสร้างการเล่าเรื่องผ่านรายการถึงลูกถึงคนทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ภัทราวดี ธีเลอร์. (2556). กรณีศึกษาเรื่องบาปบุญที่สะท้อนผ่านละครไทย, วารสารนักบริหาร, 33(3), 60-65.

มาโนช ดินลานสกูล. (2547). การอ่านและการเขียนบันเทิงคดี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยทักษิณ.

สุจินตนินท หนูชู. (2557). รูปแบบการบริหารจัดการศึกษาของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ที่มีประสิทธิผล. วารสารสุทธิปริทัศน์, 86(28), 234-255.

อานันตพร จินดา. (2549). กลยุทธิ์การสร้างสาระและการเล่าเรื่องในงานเขียนอิงธรรมะของดังตฤณ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัญชลี ถิรเนตร. (2543). กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อการโน้มน้าวใจในหลักคำสอนของพระพุทธเจ้า. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

โอฬาร เพียรธรรม. (2549) ตามหาความจริง: วิทยาศาสตร์กับพุทธธรรม ศาสตร์ที่เป็นคนละเรื่องเดียวกัน. กรุงเทพฯ: ธรรมดา.

Lass well, H. D. (1984). The Structure and Function of Communication in society: In The communication of Ideas.(37) Edited by L. Bryson. New York: Harper & Brothers

Published

2020-07-15

How to Cite

Puengjukklee ม. . (2020). PRESENTATION FORMATS OF DHAMMA PROGRAMS IN THAI TELEVISION. Suthiparithat, 28(88), 408–429. Retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/244859

Issue

Section

Research Articles