ประสิทธิผลการพัฒนาท้องถิ่นของผู้นำตามบทบาทหน้าที่อำนาจและภารกิจ ในเทศบาลนครนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
คำสำคัญ:
ประสิทธิผลการพัฒนาท้องถิ่น, ผู้นำ , บทบาทหน้าที่อำนาจและภารกิจบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันในการพัฒนาท้องถิ่นของผู้นำตามบทบาทหน้าที่อำนาจและภารกิจในเทศบาลนครนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี 2) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคที่มีต่อประสิทธิผลการพัฒนาท้องถิ่นของผู้นำตามบทบาทหน้าที่อำนาจและภารกิจในเทศบาลนครนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และ 3) เสนอแนะแนวทางการพัฒนาท้องถิ่นของผู้นำตามบทบาทหน้าที่อำนาจและภารกิจในเทศบาลนครนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 3 กลุ่ม ที่ประกอบด้วย 1) ข้าราชการ ทางการเมืองท้องถิ่น 2) ข้าราชการประจำท้องถิ่น และ 3) ผู้นำชุมชนและประชาชนในท้องถิ่น จำนวนทั้งสิ้น 20 คน พรรณนาหาข้อสรุปอย่างเป็นระบบใช้เหตุผลอ้างอิงทฤษฎีดำเนินการจัดระเบียบข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันในการพัฒนาท้องถิ่นในเทศบาลนครนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว จากการที่มีสังคมชนบทกึ่งสังคมเมืองเป็นบทสะท้อนปัญหาประสิทธิผลการพัฒนาท้องถิ่นของผู้นำตามบทบาทหน้าที่อำนาจและภารกิจภายใต้เงื่อนไขที่ต้องปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับต่าง ๆ 2) ปัญหาและอุปสรรคพบว่าพื้นที่การปฏิบัติหน้าที่มีขนาดใหญ่ การแทรกแซงจากอิทธิพลทางการเมือง งบประมาณจำกัด การทับซ้อนในการปฏิบัติหน้าที่ และ 3) แนวทางการพัฒนาท้องถิ่นของผู้นำตามบทบาทหน้าที่อำนาจและภารกิจ ได้แก่ (1) การนำหลักธรรมาภิบาลเป็นแนวทางในการปฏิบัติ (2) มีการบริหารที่สอดคล้องกับนโยบาย (3) มีโครงสร้างและกระบวนการบริหารที่มีประสิทธิภาพ มีความโปร่งใสสามารถตรวจสอบได้ และ (4) มีการติดตามผลการปฏิบัติงาน การปรับปรุงแก้ไขตามลำดับเอกสารอ้างอิง
กนกรัตน์ พงษ์โพธากุล. (2566). การวางแผนการสรรหาและคัดเลือกทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ : กองส่งเสริมวิชาการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
จิระพงค์ เรืองกุน. (2563). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). นนทบุรี: เนชั่นไฮย์ 1954 จำกัด.
จิรประภา อัครบวร. (2566). การบริหารผลการปฏิบัติงานเชิงกลยุทธ์ :เครื่องมือพัฒนาองค์การ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ชุติบัณฑิ์ แสงหวัง. (2564). การบริหารจัดการเชิงกลยุทธ์สู่องค์การแห่งการเรียนรู้ในสหกรณ์การเกษตร. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา. 11(4), 800-813.
ธิติวุฒิ หมั่นหมี. (2565). การบริหารทรัพยากรมนุษย์สมัยใหม่. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
ธีทัต ตรีศิริโชติ, พลรัตน์ บุญพบ, และอาทิตย์ บุญญาภิสังขาร. (2565). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อการแข่งขันในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารมณีเชษฐารามวัดจอมมณี. 6(6), 291-310.
ธนะพัฒน์ วิริต. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จการดำเนินธุรกิจ(SMEs) จากสภาวะการแพร่ระบาดโรคโควิด-19 ของผู้ประกอบการในจังหวัดปทุมธานี. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย. 6(2), 458-473.
บุญชม ศรีสะอาด. (2561). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปฏิพล บุญชัยศรี, และกฤษณะ จันทร์เรือง. (2567). บทบาทของผู้นำท้องถิ่นที่มีต่อการบริหารจัดการตามหลัก
ธรรมาภิบาลของ เทศบาลนครสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารรัฐศาสตร์รอบรู้และสหวิทยาการ. 7(3), 254-267.
นราธิป ธีรธนาธร. (2565). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
พภัสสรณ์ วรภัทร์ถิระกุล. (2566). ประสิทธิผลการบริหารทรัพยากรบุคคลในสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์. 7(2), 218-231.
พระปลัดธันวา วิชฺชากโร (พ่วงกุล), สุมาลี บุญเรือง, เติมศักดิ์ ทองอินทร์, และสวัสดิ์ จิรัฏฐิติกาล. (2567). พุทธบูรณาการเพื่อส่งเสริมภาวะผู้นำทางการเมืองของผู้บริหารงาน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(6), 326-337.
พิชญา นิลรุ่งรัตนา, และอติเทพ แจ้ดนาลาว. (2565). การออกแบบส่วนต่อประสานผู้ใช้งานสำหรับผู้สูงอายุไทยในยุคดิจิทัล. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 9(1), 99-113.
ภูมิวรินทร์ ชุณหะวงษ์วริศ. (2567). การบริหารจัดการองค์การที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร. Journal of Roi Kaensarn Academi. 9(8), 529-540.
ภิมภ์วิมล ปรมัตถ์วรโชติ. (2565). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์: สู่องค์การแห่งการเรียนรู้. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น. 7(5), 337-351.
มณีรัตน์ ชัยยะ, และเพ็ญศรี ฉิรัณยงค์. (2566). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้การเปลี่ยนแปลงสู่ยุคดิจิทัล (Digital HR). วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ. 11(1), 104-115.
วราภรณ์ ปานะพิพัฒน์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นของเทศบาลตำบลในจังหวัดสุราษฏร์ธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี. 13(1), 340-357
วรพจน์ ปิยะพรศิริ. (2563). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. กรุงเทพฯ :สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิราณี เมฆลอย. (2565). วัฒนธรรมองค์การและสภาพแวดล้อมการทำงานที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตการทำงานของบุคลากรภายใต้การแพร่ระบาดโรคโควิด-19 ในกรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย. 6(2), 398-412.
สมชัย นันทาภิรัตน์. (2565). องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการจัดบริการสาธารณะอย่างมีคุณภาพ. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์. 8(1), 114-127.
สุวัฒน์ งามแสง. (2568). ประสิทธิผลการบริหารทรัพยากรบุคคลในยุคดิจิทัลของสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล. 11(1) (เดือนมกราคม – มิถุนายน 2568) หน้า 11-21.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). นโยบายและแผน ระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (พ.ศ.2561-2580). กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สิริภาพรรณ ลี้ภัยเจริญ.(2565). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). อุบลราชธานี: หจก.วิทยาการพิมพ์ 1973.
สืบสกุล นรินทรางกูร ณ อยุธยา. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษาแนวใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมคิด บางโม. (2562). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น
