MODEL OF THE RIGHT PRACTICE BASED ON THERAVADA BUDDHIST PHILOSOPHY FOR LAYPEOPLE IN THAI SOCIETY
Keywords:
Right Practice, Laypeople, Theravāda Buddhist PhilosophyAbstract
Abstract
This research article aims to: 1) study the current practice of laypeople in Thai society, 2) examine the right practice based on Theravāda Buddhist philosophy, 3) analyze the model of right practice of laypeople in Thai society according to Theravāda Buddhist philosophy, and 4) present new knowledge regarding this model. The study employed a qualitative research method through in-depth interviews with 12 Buddhist scholars and experts. The collected data were analyzed and presented in a descriptive form.
The research findings revealed that: 1) The current practice of laypeople in Thai society—most lay Buddhists still have faith in Buddhism, but their moral and ethical conduct has been influenced by changes in the economy, society, and technology. This has led
to moral challenges in several dimensions, including self-conduct, family life, work, education, and religious activities, reflecting both strengths and weaknesses in lay Buddhist practice.
2) The right practice based on Theravāda Buddhist philosophy is a gradual process of self-development beginning with generosity (dāna), morality (sīla), and meditation (bhāvanā)
to cultivate virtue, concentration, and wisdom. The essential Dhamma principles include
the Three Bases of Merit (Puññakiriyāvatthu)3), Four Virtues of a Householder (Gharāvāsadhamma) 4), Four Paths to Success (Iddhipāda) 4), Threefold Training (Sikkhā 3), and Five Qualities of a Lay Disciple (Upāsakadhamma) 5), which together promote holistic development in personal, familial, and social dimensions. 3) The model of right practice
of laypeople consists of five main dimensions: (1) self-discipline guided by the Three Bases
of Merit; (2) family harmony guided by the Four Virtues of a Householder; (3) right livelihood guided by the Four Paths to Success; (4) education guided by the Threefold Training; and (5) religious observance guided by the Five Qualities of a Lay Disciple. These five dimensions serve as a moral, mindful, and wise way of living for lay Buddhists. 4) The new knowledge from this study is presented as the “RBSWP Model”, which comprises: R (Right Practice of Laypeople) the moral and spiritual conduct of lay Buddhists, B (Buddhist Principles) the foundation of Theravāda Buddhist teachings, S (Stability) the establishment of life stability, W (Wisdom) the cultivation of insight and understanding, and P (Peace) the attainment of inner and outer peace. This model illustrates the developmental process of laypeople through right practice according to Buddhist principles, leading to stability, wisdom, and sustainable happiness at the personal, family, community, and social levels.
References
บรรณานุกรม
กรมการศาสนา. (2530). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง 45 เล่ม. เล่มที่ 11, 15, 20, 22. กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา.
แก้ว ชิดตะขบ. (2558). คู่มือพุทธศาสนิกชน. (พิมพ์ครั้งที่ 6), กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
ขวัญกล้า นุชนารถ. (2557). “การประยุกต์ฆราวาสธรรมเพื่อการครองเรือนในสังคมไทย”. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,
จิตศริณย์พร ปัญจวัฒนคุณ. “การดำเนินชีวิตในศตวรรษที่ 21 ด้วยหลักพุทธสุนทรียศาสตร์”.
ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2563.
บุญมี แท่นแก้ว. (2541). จริยธรรมกับชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 6), กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ปิ่น มุทุกันต์. (2535). มงคลชีวิต ภาค 1, กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ปิ่น มุทุกันต์. (2518). บันทึกธรรม ฉบับสมบูรณ์, กรุงเทพมหานคร: คลังวิทยา.
พระชัยวัฒน์ อรุโณ (ผิวนิล). (2560). “ศึกษาหน้าที่ชาวพุทธตามหลักพรหมชาลสูตรในพุทธปรัชญาเถรวาท”. วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระณัฐวุฒิ วิริยธโร (เสน่หา). (2560) “ศึกษาหลักพุทธปรัชญาเถรวาทเรื่องการปฏิบัติหน้าที่ชาวพุทธตาม ทัศนะของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด” วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระธรรมโกศาจารย์ (ปัญญานันทะ). (2547). คู่มือสืบอายุพระพุทธศาสนา, นนทบุรี : บริษัท เอส.อาร์ พริ้นติ้ง จำกัด.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2544). พุทธธรรม (ฉบับเดิม). (พิมพ์ครั้งที่ 16), กรุงเทพมหานคร: บริษัท สหธรรมิกจำกัด.
พระธรรมเมธาภรณ์ (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2558). ธรรมปริทรรศน์ 1, กรุงเทพมหานคร: มหามกุฎราชวิทยาลัยในพระบรมราชูปถัมภ์.
พระปัญญา ฐานิสฺสโร (บุญโสม). (2560). “ศึกษาหลักฆราวาสธรรม เพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในการดำรงชีวิต ตามพุทธปรัชญาเถรวาท”. วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณภรณ์ (ป.อ. ปยุตโต). (2552). ธรรมนูญชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 81), กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
พระราชญาณวิสิฐ และคณะ. (2552). คู่มือการศึกษา สัมมาปฏิบัติไตรสิกขา. (พิมพ์ครั้งที่ 4), นครปฐม: บริษัทเพชรเกษม พริ้นติ้ง กรุ๊ป จำกัด.
พระราชวรเมธี และคณะ. (2560). แผนยุทธศาสตร์การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา 2560-2564 การนำนโยบายสู่การปฏิบัติ, กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระอดุมธีรคุณ (สมคิด จินฺตามโย). (2558). “บูรณาการการดำเนินชีวิตที่ดีของชาวพุทธด้วยหลักสติในพุทธปรัชญาเถรวาท”. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระอภัย อภิชาโต (ชูขุนทด). (2554). “การศึกษาหลักธรรมสำหรับพัฒนาพฤติกรรมของมนุษย์ในสังคมปัจจุบัน”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอุดร ชุตินฺธโร (เพียสาระ). (2558). “ศึกษาการพัฒนาภาวะผู้นำในบุคคลด้วยหลักไตรสิกขาในพุทธปรัชญาเถรวาท”. วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ฟื้น ดอกบัว. (2542). พระพุทธศาสนากับคนไทย, กรุงเทพมหานคร : ศิลปาบรรณาคาร.
ภาคภูมิ ศรีถาวร. (2561) “การจัดการความรูในปฏิสัมภิทามรรค : มิติไตรสิกขา”, ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต,. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
รังสิยศ งามฤทธิ์. (2563). “การพัฒนาพุทธศาสนิกชนไทยในปัจจุบัน”. วิทยานิพนธ์ศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
วิเชียร ชาบุตรบุณฑริก. (2542). ความจริงของชีวิต, กรุงเทพมหานคร: เธิร์ดเวฟ เอ็ดดูเคชั่น.
สถิต วงศ์วรรค์. (2541). ปรัชญาตะวันออก (อินเดีย, จีน, ญี่ปุ่น, ไทย), กรุงเทพมหานคร : อมรการพิมพ์. สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกล
มหาสังฆปริณายก (เจริญ สุวฑฺฒโน). (2557). วิธีสร้างบุญวาสนาบารมี. กรุงเทพเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ เอมี่ เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด. สมเด็จพระอริยวงสา
คตญาณ สมเด็จพระสังฆราช อัมพร อมพโร. (2562). อัมพโรวาท ตติยภาค, กรุงเทพมหานคร: วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม.
สุเทพ สุวีรางกูร. (2551). ปัญหาสังคม, กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
เสถียรพงษ์ วรรณปก. (2540). คําบรรยายพระไตรปิฎก, กรุงเทพมหานคร: ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย.
ไสว มาลาทอง. (2541). สารคดีธรรมจากพระไตรปิฎก, กรุงเทพมหานคร: การศาสนา.