สำนวนจีน: เจตนาการใช้

ผู้แต่ง

  • จริยา วาณิชวิริยะ หลักสูตรภาษาจีนธุรกิจ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
  • อัญชลี ทองเอม สาขาหลักสูตรและการสอน วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

คำสำคัญ:

สำนวนจีน, เจตนาการใช้, ที่มาของสำนวนจีน

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัย เรื่อง สำนวนจีน: เจตนาการใช้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) จัดประเภทสำนวนจีนโดยแบ่งตามเจตนาการใช้ (2) อธิบายความหมาย ที่มาและยกตัวอย่างสำนวนจีน ซึ่งจะช่วยให้เข้าใจเจตนาการใช้สำนวนนั้นมากยิ่งขึ้น ผู้วิจัยรวบรวมสำนวนจีนจำนวน 154 สำนวน และนำมาวิเคราะห์เพื่อศึกษาเจตนาการใช้ความหมายของสำนวนจีน การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้หนังสือ ตำรา เอกสาร และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งการใช้พจนานุกรมจีน-ไทย พจนานุกรมสํานวนจีน-ไทย เป็นหลักในการพิจารณา และผู้วิจัยใช้ความรู้และประสบการณ์ของอาจารย์เจ้าของภาษาเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ

ผลการวิจัยการใช้สำนวนจีนตามเจตนาการใช้ดังนี้ สำนวนจีนตามเจตนาการใช้มี 5 ลักษณะคือ สำนวนจีนบอกเจตนาตําหนิ จำนวน 20 สำนวน บอกเจตนาตักเตือน จำนวน 32 สำนวน บอกเจตนาแสดงความเห็น จำนวน 28 สำนวน บอกเจตนาชื่นชม จำนวน 38 สำนวน และบอกเจตนากล่าวประชดประชัน จำนวน 26 สำนวน

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กาญจนาคพันธุ์. (นามแฝง, ขุนวิจิตรมาตรา. 2513). สำนวนไทย. กรุงเทพฯ: รวมสาส์น.

จินดาพร พินพงทรัพย์. (2545). การศึกษาสำนวนจีนที่ประกอบด้วยตัวอักษรมากกว่า 4 ตัว (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เฉิน หยงหลิน. (2526). สำนวนจีนและสำนวนไทย : การศึกษาเปรียบเทียบ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เชิดชัย ผาสุพงษ์. (2545). พจนานุกรมสํานวนจีน-ไทย. กรุงเทพฯ: พู่กันจีน.

ธันยา พิชัยแพทย์. (2531). การวิเคราะห์ลีลาภาษาในการรณรงค์หาเสียงของ ส.ส. สมัคร สุนทรเวช (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.

เธียรชัย เอี่ยมวรเมธ. (2535). พจนานุกรมจีน-ไทย. กรุงเทพฯ: รวมสาส์น.

ประภัสสร วศินนิติวงศ์. (2544). สนุกกับสํานวนจีน. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส.

มานิต เจียรบรรจงกิจ. (2542). ชุมนุมสํานวนจีน เล่ม 1-3. กรุงเทพฯ: ทฤษฎี.

พระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, สมเด็จ. (2545). เมื่อข้าพเจ้าเป็นนักเรียนนอก (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

สุนันท์ อัญชลีนุกูล. (2543). คำพังเพย: รูปภาษาและเจตนาการใช้. วารสารภาษาและวรรณคดีไทย, 43 (17), 145 -155.

เสี่ยว อานต้า. (2547). ไวยากรณ์จีน. กรุงเทพฯ: ทฤษฎี.

Chen Kang陈抗, Dong Kun董琨Sheng Dongling盛冬铃. (2002).《多功能成语词典》, 上海:汉语大词典出版社.

Li Dingkai李定凯Wang Zhijie王治杰. (2002).《成语应用词典》, 上海:上海辞书出版社.

Wan Yiling 万艺玲. (2000)《汉语词汇教程》,北京:北京语言文化大学出版社.

Wen Duanzheng 温端政. (2004)《中国歇后语大词典》,上海:上海辞书出版社.

Zhu Zuyan朱祖延. (2004).《汉语成语大词典》,北京:中华书局.

Burgers, C., Mulken, M. V., & Schellens, P. J. (2012). Type of evaluation and marking of irony: The role of perceived complexity and comprehension. Journal of Pragmatics, 4, 231-242.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-24

รูปแบบการอ้างอิง

วาณิชวิริยะ จ., & ทองเอม อ. (2020). สำนวนจีน: เจตนาการใช้. วารสารสุทธิปริทัศน์, 34(110), 227–240. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/243754

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย